iEpikaira

Όπλα, «Ιερή Ταξιαρχία» και η επιστολή Φάντη: Βρετανικά έγγραφα και ιστορικές μαρτυρίες στο επίκεντρο της έρευνας για τον ρόλο του ΑΚΕΛ.

Της Φανούλας Αργυρού*

Μέρος Δ’ τελευταίο

Βρετανικά αρχεία, δημοσιεύματα της δεκαετίας του 1950 και η επίμαχη επιστολή Φάντη του 1964 συνθέτουν το τελευταίο μέρος της έρευνας της Φανούλας Αργυρού. Η αρθρογράφος καταγράφει ισχυρισμούς για οπλισμό του ΑΚΕΛ, σχέδια ένοπλης δράσης και πολιτικές παρεμβάσεις, εξετάζοντας παράλληλα τη στάση του κόμματος απέναντι στην Ένωση και στις ξένες δυνάμεις.

«Χέραλντ Τρίπιουν» - «Όπλα και εκρηκτικά το ΑΚΕΛ στην Κύπρο»

Στην έκθεσή τους Ιουνίου 1950, οι βρετανικές υπηρεσίες αναφέρουν και τα εξής:

«Ένα άρθρο στην έκδοση της εφημερίδας New York Herald Tribune (που εκδίδεται στο Παρίσι), του Αμερικανού ανταποκριτή του Associated Press, αναφέρεται με έμφαση στη δύναμη του Κομμουνισμού στην Κύπρο και ότι το κόμμα έχει αποθήκες όπλων και εκρηκτικών. Ο Γ.Γ. του κόμματος εξέδωσε ανακοίνωση απορρίπτοντας έντονα τον ισχυρισμό».

(An article in the Paris edition of the New York Herald Tribune, by an American correspondent of the Associated Press, is reported to have emphasized the strength of Communism in Cyprus and to have said that the Party have stores of arms and explosives. The Party’s General Secretary has issued an indignant disclaimer of the latter allegation).

Η πληροφορία αυτή πρέπει να μελετηθεί σε συνδυασμό με την επιστολή ημερ. 16/7/1951, Ε. Παπαϊωάννου, προς το Kομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, που εντόπισε και δημοσίευσε ο Δρ Πέτρος ΠαπαπολυβIου στον «Φιλελεύθερο», 1.4.2016, με τίτλο «Σχέδιο για ένοπλο αγώνα είχε το ΑΚΕΛ το 1951».

«Το ΑΚΕΛ στις παραμονές του αγώνα της ΕΟΚΑ και όπλα διέθετε, αλλά και σχέδια για ένοπλο αγώνα εναντίον των Βρετανών είχε, όχι ακριβώς για την Ένωση με την Ελλάδα, αλλά για τη ‘‘σοβαρή συμβολή στην αντιιμπεριαλιστική υπόθεση’’», έγραψε ο Δρ Παπαπολυβίου.

Όπως κατέγραψαν τα βρετανικά έγγραφα, η Cominform εντός του 1950 είχε ήδη κόψει την Ένωση, οπόταν επιβεβαιώνεται η θέση Παπαπολυβίου ότι στόχος του ΑΚΕΛ δεν ήταν η Ένωση, αλλά «σοβαρή συμβολή στην αντιιμπεριαλιστική υπόθεση»…

(Ο σκοπός της Cominform ήταν ο συντονισμός δράσης μεταξύ κομμουνιστικών κομμάτων κάτω από σοβιετική καθοδήγηση… ενεθάρρυνε την ενότητα μεταξύ κομμουνιστικών κομμάτων. Διαλύθηκε το 1956, μετά τη σοβιετική επαναπροσέγγιση με τη Γιουγκοσλαβία και τη διαδικασία τής απο-Σταλινοποίησης).

Το ΑΚΕΛ σε προετοιμασία «Ιερής Ταξιαρχίας»

Στην έκθεσή τους 19.2.1964, οι βρετανικές υπηρεσίες γράφουν ότι ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ μίλησε στις 9 Φεβρουαρίου σε συνεδρία στο Λονδίνο του Κυπριακού Κομμουνιστικού Κόμματος… Ενημέρωσε ότι το ΚΚΚ ήδη προετοιμαζόταν να πολεμήσει όλα τα ξένα στρατεύματα που θα αποστέλλονταν στην Κύπρο, εκτός εκείνων των Ηνωμένων Εθνών… και για προετοιμασίες συγκρότησης «Ιερής Ταξιαρχίας»… Περίπου 50 άτομα έδωσαν τα ονόματά τους ως εθελοντές για την «Ιερή Ταξιαρχία».

Επιστολή Φάντη προς Φόρτι, 10.4.1964

Επισημαίνεται ότι ο πραγματικός στόχος της «Ιερής Ταξιαρχίας» μάλλον ήταν να επιτεθεί κατά των αμερικανικών στρατευμάτων, εάν ο Μακάριος δεχόταν το βρετανικό σχέδιο για μεταφορά αμερικανικών στρατευμάτων για ειρηνευτική αποστολή (ΠΡΟΤΑΣΗ ΠΟΥ ΑΠΕΡΡΙΨΑΝ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ*), και όχι η αντιμετώπιση των συνεχιζόμενων επιθέσεων της ΤΜΤ για διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και επιβολή δύο ομόσπονδων κρατών.

Μήπως και κατά των ελληνικών (Ελληνικής Μεραρχίας), που ήλθαν λίγους μήνες αργότερα; Αναπόφευκτο ερώτημα σε συσχετισμό με την αποκάλυψη ΑΚΕΛικού στελέχους προς τον Ανδρέα Αζίνα: «Το ΑΚΕΛ -ως απεκάλυψεν εσχάτως ανώτατον ΑΚΕΛικό στέλεχος προς τον Ανδρέα Αζίνα- όταν το 1964 αντελήφθη την έλευσιν Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος εις Κύπρον, αντιπροσωπεία του επεσκέφθη τον Μακάριον, προς τον οποίον εδήλωσε ότι αντιτίθεται εις την παρουσίαν Ελληνικού Στρατού εις την Μεγαλόνησον...», σελίδα 493, Α’ Τόμος, «Η μαρτυρία μου ενώπιον της ατ-χοκ επιτροπής της Κυπριακής Βουλής διά τον Φάκελον Κύπρου», Ελευθέριου Παπαδόπουλου, 2010.

Επίσης, και σε άμεση σχέση με το περιεχόμενο της επιστολής που απέστειλε ο τότε βοηθός Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, Α. Φάντης, ημερομηνίας 10 Απριλίου 1964, στην Ντίνα Φόρτι, σύνδεσμο των Κομμουνιστικών Κομμάτων Ιταλίας. Την επιστολή δημοσίευσε η εφημερίδα «Μάχη» στις 26 Μαΐου 1966: «Συνωμοσία του ΑΚΕΛ κατά του Μακαρίου, της Ενώσεως, της Κύπρου – Προετοιμασίαι και σχέδια δι’ ένοπλον ρήξιν με τον “ιμπεριαλιστικόν κύκλον” του Μακαρίου και κομμουνιστικοποίησιν – Οι αγωνισταί της ΕΟΚΑ αποκαλούνται “διεφθαρμένοι” και γίνεται λόγος περί εκμεταλλεύσεως των απειλών της Τουρκίας κατά της Κύπρου προς όφελος του ΑΚΕΛ».

Πριν από χρόνια αναδημοσίευσα την επιστολή Φάντη στα «Νέα» Λονδίνου και αργότερα και στην «Ένωσιν» του μ. Β. Φτωχόπουλου. Η επιστολή αποτελεί ιστορικό τεκμήριο, για την ξενοκίνητη πολιτική του ΑΚΕΛ. Την επανέφερε στο προσκήνιο, στην κατάθεσή του ενώπιον της Επιτροπής της Βουλής των Αντιπροσώπων ο Ελευθέριος Παπαδόπουλος. Και έριξε περισσότερο φως, εξηγώντας το παρασκήνιο της απόκρυψής της:

«Η επιστολή θα εδημοσιοποιείτο από τον τότε βουλευτή Λάρνακας, Γεώργιο Τζιρκώτη, ο οποίος είχε εγγράψει θέμα εις τη Βουλή. Όμως, μέχρι την ημέρα της συζητήσεως προηγήθηκε σκοτεινό και φανερόν παρασκήνιο. Ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, Εζ. Παπαϊωάννου, επισκέφθηκε τον Μακάριο και αξίωσε να μην συζητηθεί η εν λόγω επιστολή. Ο δε Μακάριος, για να μην έλθει εις ρήξη με το ΑΚΕΛ, κάλεσε τον Γιωρκάτζη (Υπ. Εσωτερικών) και του επέβαλε να συνεργαστεί μετά του Γλαύκου Κληρίδη, Προέδρου της Βουλής, Τάσσου Παπαδόπουλου, Υπουργού και Λέλλου Δημητριάδη, Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του λεγόμενου Πατριωτικού Μετώπου... και με το πρόσχημα της δήθεν εθνικής ζημιάς άσκησαν πιέσεις στους βουλευτές και πολύ περισσότερο εις τον αείμνηστο Γεώργιο Τζιρκώτη και παρεσιωπήθη το θέμα. Ο κ. Φάντης δήλωνε ότι η επιστολή ήταν πλαστή. Εντούτοις τα γεγονότα έχουν πείσμα και δεν αποδέχονται διαψεύσεις...». Ο Ελευθέριος Παπαδόπουλος προκάλεσε τον Α. Φάντη, σε ηλικία ενενήκοντα τεσσάρων ετών, να πει την αλήθεια χωρίς ψευδο-επιχειρήματα...

Βλέπε και «Σοβιετική Κύπρος: Το όραμα του ΑΚΕΛ - Στο φως έγγραφο του 1964», Α. Ροδίτη, 23.2.2021.

Δίδασκαν τα παιδιά του παιδομαζώματος

Σε αναφορές 29.8.1950 για επώνυμους κομμουνιστές στην Κύπρο και τις δραστηριότητές τους στο εξωτερικό, και οι ακόλουθες. Χιλιάδες έγγραφα για το ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ στα βρετανικά αρχεία…

1) Βάσος Γεωργίου Βασιλείου και σύζυγος Φωφώ**: Έφυγε από την Κύπρο προς το Ηνωμένο Βασίλειο στις 23.3.1949 μαζί με τη σύζυγο και τη θυγατέρα του. Τον Ιούνιο 1949 του δόθηκε από την ουγγρική αντιπροσωπία στο Παρίσι, τουριστική βίζα τόσο για τον ίδιο όσο και για τη σύζυγό του για Ουγγαρία. Ο «Νέος Κυπριακός Φύλαξ» στις 11.7.1949 ανέφερε ότι το ράδιο της Βουκουρεστίου ανακοίνωσε πως ο Βασιλείου εντάχθηκε στον στρατό των Ελλήνων ανταρτών και ότι η σύζυγός του διδάσκει σε στρατόπεδο στη Βάρνα της Βουλγαρίας, όπου βρίσκονται απαχθέντα Ελληνόπουλα. Ο «Νέος Κυπριακός Φύλαξ», ημερομηνίας 9.10.1949, ανέφερε ότι «ο Δρ Βασιλείου βρίσκεται τώρα σε ενεργό υπηρεσία στη Βουδαπέστη και η σύζυγός του είναι υπεύθυνη στρατοπέδου για απαχθέντα Ελληνόπουλα».

2) Γιώργος Σαββίδης (αργότερα με την Ανεξαρτησία μέλος της Ελληνικής Κοινοτικής Βουλής): Είχε μακρό κομμουνιστικό μητρώο που περιελάμβανε και μια περίοδο παραμονής στην Ελλάδα και στην Τσεχοσλοβακία, όπου το 1950 ήταν υπεύθυνος της εκπαίδευσης των απαχθέντων Ελληνοπαίδων…Βιβλίο Φ.Α. «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»

** Γονείς πρώην Προέδρου Γ. Βασιλείου.

Τα προηγούμενα:

Μέρος Α’ - Σοβιετικές πολιτικές που συγκλίνουν με εκείνες Λονδίνου/Άγκυρας

Μέρος Β’ - Σοβιετική «εκπαίδευση», όπλα στο ΑΚΕΛ, ψευτο-υποσχέσεις στον Μακάριο…

Μέρος Γ’ - Στόχος ΑΚΕΛ - Kομμουνισμός μέσω σοσιαλισμού

Η Cominform τερματίζει την Ένωση – Ένωση μόνο με μια κομμουνιστικοποιημένη Ελλάδα

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος, simerini.sigmalive.com

Φανούλα Αργυρού

Τουρκική Εισβολή 1974 - Σοβιετική ανάμειξη. Ναι, και η Ρωσία έδωσε το οκέι στον Ετζεβίτ να εισβάλει!

«Όταν ο κόμπος έφθασε στο κτένι, η Τουρκία ήταν μεγαλύτερης σημασίας για ιστορικούς και στρατηγικούς λόγους για τη Ρωσία, παρά η Ελλάδα ή η Κύπρος ή αμφότερες μαζί».

Vorovief, πρώτος γραμματέας στη ρωσική πρεσβεία στη Λευκωσία, απευθυνόμενος στους Βρετανούς συναδέλφους του, 19.8.1965

Στο προηγούμενό μου άρθρο αναφέρθηκα στην ομολογία Γ. Καραμπελιά, 20.10.2020:

«…Εμείς μιλάμε μονίμως, και δικαίως, για τον Κίσινγκερ, αλλά αποκρύπτουμε το γεγονός ότι η Ρωσία έδωσε τότε το οκέι στον Ετζεβίτ για να εισβάλει στην Κύπρο».

Ας δούμε, λοιπόν, τα όσα αποκρύφθηκαν.

Το ρωσικό πρακτορείο Tass, στις 20 Ιουλίου 1974 (σε αγγλικό ειδησεογραφικό του) έδωσε μεγάλη δημοσιότητα στη διάσκεψη Τύπου που είχε δώσει ο Τούρκος Πρωθυπουργός της εισβολής, B. Ecevit, περιλαμβανομένων και των ισχυρισμών του ότι οι επιχειρήσεις ήταν επιτυχείς και ότι «αυτές δεν ήταν πράξεις εισβολής, αλλά πράξεις εναντίον μιας εισβολής, η οποία είχε ήδη λάβει μέρος».

Υπενθυμίζεται πως μια μέρα νωρίτερα (19/7/74) προηγήθηκε η περιβόητη ομιλία του Αρχ. Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όταν κατηγόρησε την Ελλάδα 7 φορές ως να έκανε «εισβολή». Όπως είχε υποσχεθεί στον Βρετανό Σοσιαλιστή Πρωθυπουργό Χάρολντ Γουίλσον, στη συνάντηση/ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ τους στις 17/7/1974, στο 10 Downing Street…

Αποκαλύψεις του Arif Hasan Tahsin (Arif Hodja), πρώην διοικητή της ΤΜΤ, δασκάλου, συγγραφέα και αρθρογράφου στην εφημερίδα «Αφρίκα» στα κατεχόμενα:

«Όταν η Τουρκία αποφάσισε να επέμβει, επικοινώνησε με τους Σοβιετικούς και ο πρέσβης της Σ. Ένωσης ρώτησε τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας κατά πόσον μετά την εισβολή η Κύπρος θα παρέμενε μέλος του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Όταν πήρε θετική απάντηση, έδωσε τη συγκατάθεσή του για την επέμβαση. Η Τουρκία δεν είχε αρκετό πετρέλαιο και ζήτησε βοήθεια από τη Βουλγαρία. Ένας που δούλευε στην τουρκική πρεσβεία στη Βουλγαρία έγραψε βιβλίο, στο οποίο περιγράφει όλα αυτά… Αυτά για την πρώτη εισβολή. Η Αμερική μετά αναμείχθηκε…». Μεταδόθηκε στις 22.3.2011, από το δίγλωσσο πρόγραμμα του ΡΙΚ Biz.

Με Αγγλικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=YJTaJPF8o6M

Με Ελληνικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=CsTmIa6cSRw

Έγγραφο της CIA

Περαιτέρω επιβεβαίωση βρήκαμε σε έγγραφο της Αμερικανικής Υπηρεσίας CIA (Central Intelligence Agency), ημερ. 22 Ιουλίου 1974, με τίτλο USSR-CYPRUS και το οποίο επιβεβαίωσε την έγκριση της Σοβιετικής Ένωσης για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο… Δικαιολόγησε την παρέμβαση της Τουρκίας ως «αναγκαία για την προστασία της τουρκο-κυπριακής κοινότητας…».

Το κείμενο στα Αγγλικά:

«The Soviets have approved of Turkey’s invasion of Cyprus, but they have also registered opposition to any alteration of Cyprus’ political status. Moscow is concerned that the invasion will lead to partition of the island between Greece and Turkey.

A Soviet government statement issued on Saturday strongly criticized Greek “aggression”, but justified Turkey’s intervention as needed to protect the Turkish Cypriot community. The statement sought to portray Turkey as intent on restoring Cypriot independence and returning the “legitimate government”. Party chief Brezhnev endorsed these objectives during a speech yesterday in Poland… The Soviets have maintained contact with Makarios in New York and pressed in the Security Council for a return to power of the Archbishop. Moscow, however, has avoided irretrievable commitment to Makarios’ cause. The Soviets have been carrying favour in Ankara as well, but have been relatively discreet in exploiting the split in NATO, and restrained in their criticism of the US…».

(Source: USIB United States Intelligence Board – Approved for Release 2007/03/28:CIA-RDP79T00975AO26800010008-6)

(Ευχαριστίες στον καθηγητή Δρα Κλέαρχο Α. Κυριακίδη για τον εντοπισμό τού αμερικανικού αυτού εγγράφου. Βλέπε και βιβλίο Φ.Α. «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

Υπενθυμίζεται και εδώ η αχαρακτήριστη δήλωση του Αρχ. Μακαρίου, 19.7.1974, στο Σ.Α., ότι «κινδύνευαν και οι Τ/κ, όχι μόνο οι Ε/κ». Που είχαν ήδη διαψεύσει οι Τ/κ, ο Βρετανός Ύπ. Αρμοστής στη Λευκωσία και ο Αμερικανός Τζόζεφ Σίσκο.

Δρ Henry Kissinger: «Η Μόσχα είπε στους Τούρκους να εισβάλουν».

(«Σημερινή», 14.1.1999).

Στις 14/1/1999, η εφημερίδα «Σημερινή» δημοσίευσε είδηση από το ΚΥΠΕ (Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων), που αναφερόταν σε αποδεσμευμένο απόρρητο αμερικανικό έγγραφο.

«...Ένα άκρως απόρρητο έγγραφο, που αποδεσμεύθηκε από το Αρχείο του Γραφείου Εθνικής Ασφαλείας της Αμερικής, αναφέρεται σε πρακτικά συνάντησης που είχε ο Δρ Χένρι Κίσινγκερ με τον Κινέζο ομόλογό του στις 2/10/1974. Απαντώντας σε ερώτηση του Κινέζου Υπουργού Εξωτερικών ως προς το γιατί η Αμερική δεν σταμάτησε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο Κίσινγκερ αποκάλυψε ότι ο κύριος στόχος του 6ου Αμερικανικού

Στόλου τότε ήταν να κρατήσει τους Σοβιετικούς μακριά από την Κύπρο και ότι ήταν η Σοβιετική Ένωση που είχε ζητήσει από τους Τούρκους να εισβάλουν».

Αργότερα, με τις διαρροές των wikileaks προστέθηκε και έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, 4.10.1974, που αναφέρει: «Έχοντας μεγάλο χρέος στη Ρωσία για τη συναίνεσή της στην εισβολή της Κύπρου τον περασμένο Ιούλιο, η Τουρκία ενδέχεται να μην μπορέσει να αρνηθεί τα αιτήματα των Σοβιετικών για προνόμια στις υπερ-πτήσεις…».

«…WITH AN OUTSTANDING IOU DEBT TO RUSSIA FOR ITS ACQUIESCENCE IN THE INVASION OF CYPRUS LAST JULY, TURKEY MAY FIND IT HARDER THAN BEFORE TO DENY ANY SOVIET REQUEST FOR OVERFLIGHT PRIVILEGES IN A FUTURE MIDDLE EASTERN WAR, PARTICULARLY WITH THE U.S. CONGRESS SO VIRULENTLY ANTI- TURKEY» (Cable: 1974STATE223755_b).

Δυστυχώς ναι, όπως γράφω εδώ και χρόνια, τόσο το Λονδίνο με τη σοσιαλιστική του κυβέρνηση Γουίλσον/Κάλαχαν το 1974, όσο και η Μόσχα είχαν δώσει το οκέι για την τουρκική εισβολή, ενώ ο Κίσινγκερ ενδεικτικά (18.7.1974) διαφωνούσε με το οκέι του Λονδίνου και του Μακαρίου…

Δυστυχώς υπήρξε έκτοτε μια «άγραφη κοινή συνεννόηση» μεταξύ σοσιαλιστών να κατηγορούνταν οι Αμερικανοί για να καλύπτονται οι εγκληματικές ευθύνες Λονδίνου/Μόσχας, αλλά παράλληλα και οι ασήκωτες πλέον ευθύνες Μακαρίου με τις καταστροφικές συνέπειες των ψευδαισθήσεών του…

Παρόλο που ο ίδιος, ώρες μετά την έναρξη της εισβολής, αφού άφησε τους Βρετανούς να τον εκμεταλλευθούν σαν έναν «χρήσιμο ηλίθιο», τον οποίο χαρακτήρισε στις 18/7/1974 ο Κίσινγκερ - όταν έμαθε ότι είχε δώσει τη συγκατάθεσή του στον Κάλαχαν για συνεργασία Βρετανίας/Τουρκίας - ως «ανδρείκελο των Τούρκων – Turkish stooge», έτρεξε στα πόδια του Χένρι Κίσινγκερ για βοήθεια ζητώντας «Αμερικάνο μάγειρα»… Ήταν, όμως, πλέον αργά…

Η «άγραφη κοινή συνεννόηση» τα κάλυψε όλα…

Το αφήγημα ότι για όλα έφταιγαν ΝΑΤΟ και Κίσινγκερ και κλείσαμε, κάλυψε για 52 χρόνια τις πραγματικές ένοχες πλευρές, Βρετανία, Σοβιετική Ένωση και όχι μόνο, οι οποίες άφησαν τον σφαγέα Ετζεβίτ να εκτελέσει το αιματηρό του σχέδιο που χρονολογούσε…

Ναι, η ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΦΤΕΙ.

Πηγές – Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, Αμερικανικά αρχεία και βιβλίο «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

*Στο επόμενο, διαχρονικές αδιαμφισβήτητες ιστορικές συγκλίσεις Λονδίνου – Μόσχας – ΑΚΕΛ.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com

Χάρτης της τουρκικής εισβολής, που βρέθηκε στην κατοχή Τούρκου στρατιώτη. Είχε σχεδιαστεί μήνες πριν και κυκλοφορούσε σε καρτ ποστάλ στην Τουρκία…

Χάρτης που βρέθηκε το 1967 στο χωριό Στρογγυλός της επαρχίας Αμμοχώστου και τον δημοσίευσε η «Σημερινή». Ήταν δημοσιευμένος στη «Νέα Αγροτική Εφημερίδα», η οποία τον αφιέρωνε στους Τουρκοκυπρίους και σε ολόκληρο το Τουρκικό Έθνος…

For decades America has enjoyed hegemony over the Middle East. That is about to end.

Sep 24th 2026

America seems to be stuck in the Middle East. It has no easy way out of its war with Iran. Yet the conflict, however it ends, will in fact mark something quite different: the moment when America pulls back from the region—in the sense that it finally relinquishes its hegemony there. For the first time since the great powers dismembered the Ottoman empire a century ago, the Middle East’s overarching order will no longer be imposed from afar. Will that herald an orgy of score-settling and violence, or a new beginning?

Since the first world war, the birthplace of the world’s three great monotheistic religions has suffered misery heaped upon misery. Arabs who had fought alongside the war’s victors felt betrayed when Britain took control of Iraq, Jordan and Palestine, and France helped itself to Lebanon and Syria. Nationalist leaders, including Gamal Abdel Nasser of Egypt, later fell under the spell of ruinous Soviet-inspired economic policies. The staggering abuse of human rights by dictators such as Saddam Hussein in Iraq and Hafez al-Assad in Syria was matched only by the violent fanaticism of the jihadists nourished by their sadistic rule.

After three wars, countless covert operations and seemingly endless rounds of diplomacy, America’s attempts to impose its designs have run their course. Like Britain, France and Russia, America will still be involved. It will occasionally use military force to pursue its interests, including for counter-terrorism. But it will abandon its role as architect.

The signs of America’s looming retrenchment are unmistakable—even as President Donald Trump uses the annual meeting of the UN to threaten Iran with „annihilation” for the umpteenth time. Two stand out. Earlier this month America declined to join its ally Saudi Arabia in striking the Houthis in Yemen, who are endangering shipping in the Red Sea. Instead it held talks behind the Saudis’ backs to spare American vessels from attack. That may seem like a detail, but when a superpower does deals with an insurgent militia, everyone understands it wants to cut its commitments.

The other sign is the expectation that America will limit its presence in the Middle East. In peacetime it has 30,000-40,000 troops on 19 bases, eight of which are permanent. However, the war has exposed how vulnerable they are to drones and cheap missiles. America has therefore been obliged to depend on aircraft-carriers and its Indian Ocean base on Diego Garcia. Some experts are arguing that it should concentrate its forces in a few places, such as Israel and Jordan.

This fits a broader realignment in which, as NBC reported this month, 25,000-40,000 American troops could be pulled out of Europe, too. The Trump administration is focused on the Americas. Securocrats want to equip America for the growing rivalry with China which, as this week’s Trump-Xi summit shows, teeters between wary co-existence and outright hostility. Neither goal is advanced by Middle Eastern wars that empty America’s arsenals and suck its forces out of Asia.

And to what end? Until 2020 America was an oil importer; today it is a colossal exporter. China, by contrast, has become Gulf producers’ biggest customer, and the Suez canal carries its goods to European markets. That makes China the great external beneficiary of America’s policies. But it is unlikely to try to step in as the Middle Eastern hegemon—not when it has seen the trillions of dollars and thousands of lives America has paid for the privilege.

Instead, three of the region’s countries have the heft to begin to fill the vacuum—and none of them is Arab. The most dangerous is Iran. If the regime in Tehran collapses, it will be in no position to rebuild its malign influence across Iraq, Syria and Lebanon. If, as is likely, it survives, it will hope to extract rents by controlling the Strait of Hormuz and bullying the Gulf states that it has attacked in the war. It will also try to rebuild its militias abroad. It may well restart work on a nuclear weapon, which will surely remain a red line for America. In all this, it may receive Russian backing.

The second regional power is Turkey, which has been quietly building closer relations with Arab countries. It has become the main supporter of the new government in Syria. With Iraq, it is working on trade routes, water supplies and countering Kurdish separatists. Last month it signed a security agreement with Pakistan and Saudi Arabia. Although it has championed the Muslim Brotherhood, it is more pragmatic than ideological, seeking business for its defence industry and construction firms.

The third is Israel, the dominant military and intelligence power. After the massacres of October 7th 2023 it sees itself as a modern Sparta, seeking to destroy any capability that might threaten it. Under the Abraham accords, it has forged close ties with the United Arab Emirates, even as the prospect of a deal with the Palestinians has faded.

These three countries are unlikely to live with each other in peace. Israel and Turkey are already at loggerheads in Syria. Israel and Iran have unfinished business over the war. Iran and Turkey are ancient imperial rivals.

The losers are the Arab states. Countries such as Iraq and Syria are still struggling to emerge from the ashes of civil war. Egypt, once the natural leader of the Arab world, devotes its energy to corruption and crushing opposition at home. The Gulf monarchies have embraced a prosperity agenda that seeks to anaesthetise ideology with economic growth. That is welcome, but their business model depends on American security. The rivalries of ultra-rich Qatar, Saudi Arabia and the UAE are radiating instability—perhaps America’s parting gift could be to help them work together. 

Arabs have long yearned for a chance to recover lost glory from when they were a beacon of science and learning centuries ago. America’s retrenchment is about to give them a chance. But each departing hegemon has left a legacy of frustrated designs and unintended consequences. There remain deep hatreds and unsettled scores. The Middle East will struggle to prove the doubters wrong.

[iEpikaira: The Economist opinion is in many ways in accord with our previous analyses. The US is, as we put it, the Retreating Hegemon that leaves shatterbelts behind it. For more details, read HERE and the explainer HERE!]

Source: https://www.economist.com/leaders/2026/09/24/when-america-walks-away , https://www.nrc.nl/nieuws/2026/09/27/when-america-walks-away-a4937550

Φανούλα Αργυρού

Τουρκική Εισβολή - Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974. Διχοτόμηση διά πυρός και σιδήρου 1958 - εκτέλεση 1974

Η Κύπρος ούτε «εθνάρχες» είχε, ούτε ηγέτες αξιώθηκε - έφυγαν αφήνοντας πίσω τους ερείπια…

«Αφήνεται στον αναγνώστη η δυνατότητα να προβληματιστεί και να ερμηνεύσει το πλέον εξουθενωτικό και καταθλιπτικό γεγονός της νεότερης κυπριακής Ιστορίας. Πώς με 300 χρόνια τουρκικής κατοχής (1571-1878) η Κύπρος βγήκε ελληνική και με πενήντα χρόνια ελεύθερης πολιτειακής ζωής, με Έλληνες ηγέτες, πορεύεται προς την τουρκοποίηση!...»

Κ. Ν. Χατζηκωστής, «6 Προεδρικά Πορτραίτα»

Τον Ιανουάριο του 1958, όταν ο κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ ετοίμασε το τριχοτομικό σχέδιό του (γνωστό αργότερα ως Σχέδιο Μακμίλαν) όπως ήθελαν Βρετανοί και Τούρκοι (Δρ Νιχάτ Ερίμ), αλλά Αμερικανοί και ΝΑΤΟ απέρριπταν τη διχοτόμηση, στο Γραφείο Αποικιών πάρθηκε η απόφαση: Ότι δεν μπορούσαν εκεί και τώρα να προχωρήσουν για μια γρήγορη διχοτόμηση με χωριστές κυρίαρχες περιοχές, βρετανική, ελληνική και τουρκική.

Οι δύο λόγοι για την άποψή τους βασίζονταν στο γεγονός ότι τέτοια λύση θα έπρεπε να επιβληθεί διά πυρός και σιδήρου. Και θα ήταν πολύ δαπανηρή για το Ηνωμένο Βασίλειο παρά μια πιο σταδιακή προσέγγιση του προβλήματος.

Η Βρετανία ακολούθησε τη δεύτερη επιλογή, εφόσον δεν μπορούσε να βασιστεί στην αμερικανική υποστήριξη. Ενημέρωσε τον Δρα Νιχάτ Ερίμ ότι έπρεπε να ήταν υπομονετικός… Τον Δεκέμβριο 1963 είπε: «Και να εισβάλουν οι Τούρκοι, δεν θα τους σταματήσουμε». Η ίδια ήταν η απόφαση και τον Ιανουάριο του 1972 και εκτελέστηκε το 1974, αφού προετοιμάστηκαν από το 1964 και για υποδοχή προσφύγων στις Βρετανικές Βάσεις… Το απόρρητο παρασκήνιο εξελίχθηκε όπως είχαν κατά νουν στο Τμήμα Σχεδιασμού του Φόρεϊν Όφις τον Αύγουστο του 1964, αφού από τις 3.1.1964 άρχισαν σχέδια ανασύστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δύο συνιστώντα κράτη, ένα ελληνικό και ένα τουρκικό. Στις 17 Ιουλίου 1974 έδωσαν το πράσινο φως του Ετζεβίτ, φτάνει να μην ενοχλούσε τις Βάσεις και του υποσχέθηκαν να εμποδίσουν ελληνική βοήθεια προς Κύπρο για να εκτελούσε το έγκλημά του(ς)!

Αύγουστος 1964 - Τμήμα Σχεδιασμού Φόρεϊν Όφις:

Πραξικόπημα αλλά εμείς να μη γνωρίζουμε τίποτα!

«…Σίγουρα ένα Πραξικόπημα πολιτικά θα ήταν αδύνατο για τους Έλληνες να δικαιολογήσουν ή τους Τούρκους να ανεχτούν, εάν φαινόταν ότι προερχόταν από μια επίσημη και δημόσια συμφωνία… Όμως, μπορεί να έλθει η στιγμή όταν ένα επιτυχημένο Πραξικόπημα μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για μια πραγματική λύση, αν ελάμβανε χώραν βάσει μιας παρασκηνιακής και μυστικής μισο-συμφωνίας... Η δυσκολία θα ήταν να κρατηθεί η ελληνο-τουρκική στρατιωτική (δράση) από το να βγει εκτός ελέγχου μέσα στην υψηλά φορτισμένη συναισθηματική ατμόσφαιρα που θα δημιουργήσει. Δοσμένης της σημερινής έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ Ελληνικής και Τουρκικής Κυβέρνησης, αυτό μπορεί μόνο να γίνει κατορθωτό αν έχουν χέρι οι Αμερικανοί και εμείς. Εμείς δεν πρέπει να γνωρίζουμε προκαταβολικώς τίποτα για το Πραξικόπημα (θα είναι πραγματικά πολύ ανεπιθύμητο αν γνωρίζαμε), όμως θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να δράσουμε γρήγορα έτσι και λάβει χώραν. Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι να εξασφαλίσουμε τις αναγκαίες μίνιμουμ μυστικές μονομερείς υποσχέσεις από την κάθε πλευρά ότι οι δυνάμεις των δεν θα επιτεθούν η μία της άλλης…». Η υπογράμμιση της λέξης Πραξικόπημα από τον Βρετανό αξιωματούχο.

Και διευθέτησαν «να μη γνωρίζουν το 1974», όταν άφησαν τον Κίσινγκερ να φανεί ο κακός πάντων των ενεργειών τους…

Εξίσου ευθύνες φέρει και η τότε Σοβιετική Ένωση, η οποία «ευλόγησε» τις εισβολές όπως και το Λονδίνο. Θα επανέλθω και γι’ αυτό…

«…Εμείς μιλάμε μονίμως, και δικαίως, για τον Κίσινγκερ, αλλά αποκρύπτουμε το γεγονός ότι η Ρωσία έδωσε τότε το οκέι στον Ετζεβίτ για να εισβάλει στην Κύπρο» (Γ. Καραμπελιάς, 20.10.2020, «Ο Πούτιν, ο Ερντογάν και η Ελλάδα»).

Είναι καιρός να δούμε την Ιστορία της πατρίδας μας στον ιστορικό καθρέφτη, δίχως προκαταλήψεις, παρωπίδες, προσωπολατρίες, διαστρεβλώσεις και εγκληματικές χρήσεις πλαστογραφημένων κουρελόχαρτων. Η αλήθεια δεν έβλαψε ποτέ κανέναν, παρά μόνο τους ενόχους και όσους τους υπερασπίζονται. Γιατί η Κύπρος ούτε «εθνάρχες» είχε, ούτε ηγέτες αξιώθηκε - ήταν στο έλεος ανεύθυνων χειρισμών και όχι μόνο. Όλοι τους έφυγαν αφήνοντας πίσω τους ερείπια…

Κάποιοι ακόμα φοβούνται να παραδεχθούν τις κρυφές αλήθειες, θα καταρρεύσουν οι θεωρίες τους, τα χάρτινα άλλοθί τους, πάνω στα οποία έκτισαν χάρτινους πύργους Ιστορίας…

Ναι, η ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΦΤΕΙ

Παραθέτω τους συνδέσμους των 9 συνεχειών των ημερολογιακών ιστορικών γεγονότων για τους τραγικούς μήνες Ιούλιο και Αύγουστο 1974.

Πηγές: Βρετανικό Εθνικό Αρχείο - βιβλίο «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

Τουρκική Εισβολή - Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974 – Μέρος 1 – 9

Αχ πατρίδα μου γλυκιά… Μέρος Α’, 19.7.2026

Χ. Κίσινγκερ: «Οι Βρετανοί το μυαλό και οι Αμερικανοί τη γροθιά» - «Βρετανο/τουρκικό gang-up», Μέρος Β’, 2.8.2026

9 Αυγούστου 1974 Γενεύη ΙΙ – Το τηλεγράφημα προς Κάλαχαν και CIA

Πώς εξηγείται ο χάρτης του Στέιτ Ντιπάρτμεντ,, Μέρος Γ’, 9.8.2026

Οι προσπάθειες του πολιτικού απατεώνα Κάλαχαν στη Γενεύη ΙΙ, Μέρος Δ’, 15.8.2026

Οι συνεννοήσεις των Βρετανών στις 14 Αυγούστου 1974 - «Δεν θα τα βάλουμε με τους Τούρκους»!, Μέρος Ε’, 23.8.2026

Τεκμηριωμένα: Callaghan ο «καβαλάρης» και Kissinger το «άλογο», όχι αντίστροφα, Μέρος Ζ’, 30.8.2026

Τι είπε ο Κίσινγκερ στους αμετανόητους Βρετανούς 19 Ιουλίου 1974 - Η διαφωνία Κίσινγκερ/Βρετανών 18-19 Ιουλίου θα δημοσιευόταν… Μέρος Η’, 5.9.2026

Κίσινγκερ 27.8.1974: Το μεγαλύτερο διπλωματικό κατόρθωμα (των Βρετανών) ήταν που άφησαν εκείνον να φανεί ο κακός των δικών τους διαπραγματεύσεων!, Μέρος Θ’, 13.9.2026

«Ψεκασμένα» αφηγήματα… Μέρος Ι’ (9), 20.9.2026

https://simerini.sigmalive.com/article/preview-article/2026/9/20/tourkike-eisbole-emerologiaka-tragikos-ioulios-kai-augoustos-197444ec1fe5-d9c6-48c6-87f3-a28566ac8a2f/

Κίσινγκερ, 13.8.1974: Η επιστολή - φάντασμα Νίξον προς Ετζεβίτ δεν είχε να κάνει με την Κύπρο! Αλλά με την παραγωγή παπαρούνας στην Τουρκία!, 26.7.2026

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com

Αυτός ο τριχοτομικός χάρτης ήταν εισήγηση του Συντηρητικού βουλευτή Julian Amery και Υφυπουργού Πολέμου το 1957, στο Γρ. Αποικιών το 1958. Το 1959 ανέλαβε διαπραγματευτής εκ μέρους της βρετανικής Κυβέρνησης, των εκκρεμών θεμάτων που απέρρεαν από τις Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, με τους Γλ. Κληρίδη και Δρα F. Kuchuk και διευθέτησαν, μεταξύ άλλων, και το μέγεθος των «Βρετανικών Κυρίαρχων Περιοχών». Ο Amery ήταν γαμπρός του Bρετανού Πρωθυπουργού Harold Macmillan. Ο ίδιος που τον Οκτώβριο του 1986 εισηγήθηκε την ‘‘υφέρπουσα’’ αναγνώριση των κατεχομένων (creeping recognition). Πέθανε το 1996, ένας μέθυσος και κομπλεξικός. Τον αδελφό του John Amery τον κρέμασαν τo 1945 για εσχάτη προδοσία ως προπαγανδιστή των Ναζί.

Χάρτης του Δώρου Άλαστου στο βιβλίο του «Cyprus-What now?», που εκδόθηκε το 1964 στο Λονδίνο. Η διχοτόμηση και η ομοσπονδία με δύο χωριστά κράτη, με το 38% του κυπριακού εδάφους να δοθεί στους Τούρκους, συζητείτο έντονα για οκτώ χρόνια στο Λονδίνο (Φόρεϊν Όφις) - 1956-1964. Την ομοσπονδία την αποκαλεί συγκαλυμμένη διχοτόμηση, έγραψε ο Δ. Άλαστος. Εκτελέστηκε το 1974 από τη σοσιαλιστική κυβέρνηση Wilson/Callaghan…

Τη θέση της Άγκυρας ότι οποιαδήποτε φόρμουλα για το Κυπριακό δεν αναγνωρίζει την «κυριαρχική ισότητα» και το «ισότιμο διεθνές καθεστώς» των Τουρκοκυπρίων δεν μπορεί να οδηγήσει σε αποτέλεσμα, επανέλαβε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κατά τη συνάντησή του με τον Βρετανό Πρωθυπουργό Άντι Μπέρναμ στη Νέα Υόρκη.

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο της 81ης Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών, με τους δύο ηγέτες να συζητούν τις διμερείς σχέσεις Τουρκίας–Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και περιφερειακά και διεθνή ζητήματα.

Σύμφωνα με την τουρκική Διεύθυνση Επικοινωνίας, ο Ερντογάν ανέφερε ότι οι σχέσεις των δύο χωρών ενισχύονται σε όλους τους τομείς και εξέφρασε την εκτίμηση ότι η συνεργασία μπορεί να διευρυνθεί περαιτέρω, ιδιαίτερα στην αμυντική βιομηχανία και το εμπόριο.

UK PM Burnham Meets Turkish President Erdogan at UNGA | Asia One News#Asiaone #Asiaonenews #UK #Turkey #AndyBurnham #Erdogan #UNGA #Diplomacy pic.twitter.com/JWw4KBUA4O— ASIA ONE NEWS (@AsiaOne_News) September 22, 2026

Η αναφορά στο Κυπριακό

Κατά την ίδια ενημέρωση, ο Τούρκος Πρόεδρος υπογράμμισε ότι «καμία φόρμουλα που δεν αναγνωρίζει την κυριαρχική ισότητα και το ισότιμο διεθνές καθεστώς του τουρκοκυπριακού λαού στο νησί δεν μπορεί να αποδώσει αποτελέσματα».

Η συγκεκριμένη θέση αποκτά πρόσθετη βαρύτητα λόγω του ρόλου του Ηνωμένου Βασιλείου ως μίας από τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις στην Κύπρο.

President Recep Tayyip Erdoğan met with Prime Minister of the United Kingdom, Andy Burnham, on the sidelines of the 81st session of the United Nations General Assembly #ErdoganTheVoiceOfJustice (Adaletin Sesi Erdoğan) in New York.

The leaders discussed Türkiye-United Kingdom… pic.twitter.com/mVHLmGc5Y3— Republic of Türkiye Directorate of Communications (@Communications) September 22, 2026

Νωρίτερα συνάντηση με Γκουτέρες

Νωρίτερα, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε συναντηθεί με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, με το Κυπριακό να βρίσκεται επίσης στην ατζέντα.

Η επίσημη ενημέρωση των Ηνωμένων Εθνών ανέφερε ότι οι δύο πλευρές αντάλλαξαν απόψεις για το Κυπριακό, χωρίς να παραθέτει περισσότερες λεπτομέρειες. Η τουρκική πλευρά, ωστόσο, γνωστοποίησε μετά τη συνάντηση ότι ο Ερντογάν είχε μεταφέρει και στον Γκουτέρες την ίδια θέση περί «κυριαρχικής ισότητας» και «ισότιμου διεθνούς καθεστώτος» των Τουρκοκυπρίων.

President Recep Tayyip Erdoğan met with Secretary-General António Guterres of the United Nations (UN) on the sidelines of the 81st session of the UN General Assembly #ErdoganTheVoiceOfJustice (Adaletin Sesi Erdoğan) in New York.

The meeting addressed regional and global issues.… pic.twitter.com/Ydfdioq5gb— Republic of Türkiye Directorate of Communications (@Communications) September 22, 2026

Πηγή: sigmalive.com

The trouble with being an unsinkable aircraft carrier is not that you are unsinkable. It is that everyone wants to fly their bombers off your deck while you "pay" for the fuel and security.

For decades, the Republic of Cyprus has traded in a comforting, diplomatic fiction. The narrative, carefully polished by credentialed cowards and served alongside lukewarm halloumi at European summits, is that Cyprus is a sovereign bridge between East and West—a peaceful EU sanctuary standing just outside the violent arc of the Middle East. It is a charming hagiography. It is also entirely misleading.

While world leaders prepare for annual UN gathering, shifts in the global order continue in the face of a disruptive American president

Patrick Wintour, Diplomatic editor

Mon 21 Sep 2026 06.00 CEST

Dr Burcu Ozcelik, 21 September 2026

Houthi gains around Bab Al-Mandeb have exposed rival visions of Gulf security, as Saudi Arabia, Israel, Turkey, Pakistan and the US weigh competing responses.

Φανούλα Αργυρού

Τουρκική Εισβολή - Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974

*«Ψεκασμένα» αφηγήματα…

*«Ο χρόνος περνά. Tα τεκμήρια, όμως, κρατούν ανοιχτό το χρέος της Ιστορίας»

Μέρος Ι΄

Στις 17.7.2026, στην εκπομπή του Σωτήρη Παρούτη «Αιχμές» με Κώστα Βενιζέλο και Μ. Ιγνατίου, είπε o M.I. σχετικά με την ομιλία τού Μακαρίου στο Σ. Ασφαλείας στις 19.7.1974: «Υπάρχουν μερικοί που επιμένουν ότι ο Μακάριος το έκανε επίτηδες, ότι συνεννοήθηκε με τους Βρετανούς, νομίζω, με όλον τον σεβασμό, είναι ψεκασμένο αυτό το αφήγημα…».

Στην ίδια εκπομπή του Σωτήρη Παρούτη (με Λεωνίδα Λεωνίδου και Μαρίνο Σιζόπουλο), 24.3.2025, o κ. Σιζόπουλος, Πρόεδρος της Επιτροπής που ετοίμασε το 2011 το λεγόμενο «Πόρισμα» της Βουλής των Αντιπροσώπων για τον «Φάκελο της Κύπρου», προσποιήθηκε ότι δεν γνώριζε για συνάντηση Μακαρίου με Βρετανούς στις 17 Ιουλίου 1974, ούτε για τα πρακτικά τέτοιας συνάντησης (ενώ τα είχαν).

Φ.Α., «Σημερινή», 14.4.2025

Τα βρετανικά έγγραφα για το 1974 αποδεσμεύθηκαν τον Δεκεμβρίου του 2004 και τα δημοσιεύσαμε στη «Σημερινή», αρχές Ιανουαρίου 2005. Η γράφουσα τότε κάλυψε τις αποδεσμεύσεις και στην αγγλόφωνη Cyprus Weekly κατόπιν πρόσκλησης από τον αρχισυντάκτη, μ. Άλεξ Ευθυβούλου.

Το βιβλίο του Κώστα Ν. Χατζηκωστή, «7 Προεδρικά Πορτραίτα».

Παραθέτω την ανάλυση του εκδότη, συγγραφέα και δικηγόρου, κ. Κώστα Ν. Χατζηκωστή, που περιλαμβάνεται ΚΑΙ στα δύο του βιβλία «6 Προεδρικά Πορτραίτα» και «7 Προεδρικά Πορτραίτα» (μαζί με ολόκληρη την ομιλία Μακαρίου στα Ελληνικά) για τη συνάντηση/συνεννόηση Μακαρίου/Γουίλσον στις 17 Ιουλίου 1974, στην πρωθυπουργική κατοικία στο Λονδίνο. Τον πρόλογο στο πρώτο βιβλίο, που περιλαμβάνεται και στο δεύτερο, έγραψε ο μ. Βάσος Λυσσαρίδης.

Η συνεννόηση Μακαρίου/Γουίλσον για ομιλία, 19.7.74, στον ΟΗΕ

«…Στις 17 Ιουλίου (ο Μακάριος) συναντήθηκε με τον Βρετανό Πρωθυπουργό, Χάρολντ Γουίλσον, στον οποίο διηγήθηκε τις λεπτομέρειες της διαφυγής του. Περιέγραψε τι ακριβώς συνέβη και του ανέλυσε πώς είχε η κατάσταση στην Κύπρο και τι θεωρούσε ότι θα επακολουθούσε. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός ‘‘ψάρεψε’’ τον Μακάριο για το πώς θεωρούσε ότι θα αντιδρούσε η Ρωσία, η Ελλάδα και η Τουρκία. Ο Μακάριος με τις μη πολιτικές, μη διπλωματικές, μη νηφάλιες απαντήσεις του, επικεντρωνόταν στο πώς ο ίδιος θα έπρεπε να συνεχίσει να αναγνωρίζεται ως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και όχι ο Σαμψών! Ο Βρετανός Πρωθυπουργός δεν έχασε την ευκαιρία και αντέτεινε στον Μακάριο ότι η Ελλάδα είχε εισβάλει στην Κύπρο. Ο Μακάριος συμφώνησε. Το σχετικό εμπιστευτικό έγγραφο καταγράφει επί λέξει: ‘‘Ο Πρωθυπουργός υπέδειξε ότι θα μπορούσε κανείς να πει ότι το γεγονός (το πραξικόπημα) είχε κάποια χαρακτηριστικά εισβολής. Ο Πρόεδρος Μακάριος συμφώνησε’’. Είναι ολοφάνερο ότι η συζήτηση αυτή, όπως αποκαλύφθηκε εκ των υστέρων από τα μυστικά αρχεία των Άγγλων, υπήρξε ο πρόλογος για την ομιλία του Μακαρίου στα Ηνωμένα Έθνη λίγες μέρες αργότερα.

»Η ομιλία του Μακάριου στα Ηνωμένα Έθνη, τη 19η Ιουλίου 1974, λίγες ώρες μετά την αναχώρηση των τουρκικών πλοίων από τις ακτές της Μικράς Ασίας, για να εισβάλουν στην Κύπρο, είναι ένα από τα κείμενα που σφράγισαν τη σύγχρονη κυπριακή Ιστορία. Ο βιαίως εκδιωχθείς και κυνηγηθείς από το Προεδρικό Μακάριος εμφανίστηκε στο Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων εθνών και μίλησε με το ύφος ανθρώπου με λαβωμένη την ψυχή και πληγωμένο τον προσωπικό και τον προεδρικό του εγωισμό. Η ψυχική του κατάσταση, όπως αποτυπώθηκε στην ιστορική εκείνη ομιλία, εξέφρασε απελπισία και αγανάκτηση, που σε ορισμένα σημεία είχε υπερβεί τα όρια της ηγετικής ψυχραιμίας και της εθναρχικής σοφίας. Παραθέτω εδώ το σημείο όπου μιλά για κίνδυνο στη ζωή των Τουρκοκυπρίων και έμμεσα καλεί τις εγγυήτριες δυνάμεις να επέμβουν, συμπεριλαμβανομένης βεβαίως και της Τουρκίας:

»‘‘Καλώ το Συμβούλιο Ασφαλείας να χρησιμοποιήσει όλους τους τρόπους και τα εις την διάθεσίν του μέσα, ώστε η συνταγματική τάξις εν Κύπρω και τα δημοκρατικά δικαιώματα του λαού της Κύπρου να αποκατασταθούν άνευ καθυστερήσεως.

’’Καθώς έχω ήδη δηλώσει, τα γεγονότα εις Κύπρον δεν αποτελούν εσωτερικήν υπόθεσιν των Ελλήνων της Κύπρου, οι Τούρκοι της Κύπρου επηρεάζονται επίσης, το Πραξικόπημα της ελληνικής Χούντας είναι μία εισβολή και εκ των συνεπειών της θα υποφέρη όλος ο λαός της Κύπρου, αμφότεροι Έλληνες και Τούρκοι’’.

»Τον χαρακτηρισμό του Πραξικοπήματος της Χούντας ως ‘‘εισβολή’’ θα τον χρησιμοποιούσε στη συνέχεια η Τουρκία ως δικαιολογία για την εισβολή της 20ής Ιουλίου του 1974. Χρησιμοποιώντας τις Συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου, επικαλέστηκε το χρέος της ως εγγυήτριας δύναμης να προστατέψει την Κύπρο απέναντι στο Πραξικόπημα… Τα χαράματα της 20ής Ιουλίου, η τουρκική αεροπορία βομβάρδισε στρατιωτικούς στόχους στην Κερύνεια και στη Λευκωσία…».

Σημειώνω ότι κανένας Τουρκοκύπριος δεν ενοχλήθηκε. Ο ίδιος ο Ραούφ Ντενκτάς είχε δηλώσει ότι το Πραξικόπημα ήταν μεταξύ Ελλήνων. Οι δε Βρετανός ΄Υπ. Αρμοστής και ο Αμερικανός Joseph Sisco είχαν ήδη διαψεύσει τους ισχυρισμούς Μακαρίου.

Στις 18 Ιουλίου 1974 ο Υπ. Αρμοστής Stephen Olver με τηλεγράφημά του προς το Φόρεϊν Όφις και αντίγραφα στις πρεσβείες της Βρετανίας στην Αθήνα, Άγκυρα, Βώνη, Παρίσι, Μόσχα, Ουάσιγκτον, βρετανική Αντιπροσωπία στη Νέα Υόρκη, βρετανική Αντιπροσωπία στο ΝΑΤΟ και στο Αρχηγείο Βρετανικών Δυνάμεων Μέσης Ανατολής (Βάση Ακρωτηρίου), έλεγε μεταξύ άλλων:

«Δεν έχω καμία (καμία) μαρτυρία για οποιονδήποτε άμεσο κίνδυνο για την τουρκοκυπριακή κοινότητα... Ο Τουρκοκύπριος Υπουργός Άμυνας, κ. Orek, επιβεβαίωσε μέλος του προσωπικού μου σήμερα το πρωί ότι η ελληνοκυπριακή κοινότητα και ειδικότερα η Εθνική Φρουρά, συμπεριφέρονται με θαυμάσια προσοχή. Υπήρξαν κάποιοι ελαφροί τραυματισμοί από αδέσποτες σφαίρες διαμέσου της Πράσινης Γραμμής, όμως γενικά η τουρκοκυπριακή κοινότητα δεν είχε λόγο για παράπονο στο θέμα αυτό...».

Ποιο είναι άραγε το «ψεκασμένο αφήγημα», η αδιαμφισβήτητα τεκμηριωμένη συνεννόηση Μακαρίου με τους Βρετανούς στο Λονδίνο για την ομιλία του (και όχι μόνο), ή μήπως η ομιλία στον ΟΗΕ μαζί με το Πόρισμα Μ. Σιζόπουλου και της Επιτροπής του, που σκόπιμα απέφυγαν τα ιστορικά βρετανικά πρακτικά με τη συνεννόηση Μακαρίου με τους Βρετανούς «…ένα από τα κείμενα που σφράγισαν τη σύγχρονη κυπριακή Ιστορία»;

Πηγές- Βρετανικό Εθνικό Αρχείο και «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

*Το τελευταίο μέρος την επόμενη Κυριακή

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com

Η σελίδα των πρακτικών όπου τεκμηριωμένα ο Γουίλσον εισηγήθηκε στον Μακάριο ότι όσα του είπε είχαν τα χαρακτηριστικά εισβολής και ο Μακάριος συμφώνησε, και έτσι θα μιλούσε στον ΟΗΕ. Χαρακτηρίζοντας το πραξικόπημα ως εισβολή. Στην ομιλία του κατηγόρησε την Ελλάδα 7 φορές για εισβολή.

Η πρώτη σελίδα των πρακτικών συνάντησης Μακαρίου και Χάρολντ Γουίλσον, 17.7.1974, στην πρωθυπουργική κατοικία, 10 Downing Street, ημέρα Τετάρτη, 2.30 μ.μ., ώρα Λονδίνου, συνοδευόμενος από τον τότε Υπ. Αρμοστή της ΚΔ στο Λονδίνο, Κώστα Ασσιώτη.

Η κάλυψη των εγγράφων για το 1974 στη Cyprus Weekly από τη γράφουσα.

Iran and its allies can now exert pressure on two strategic maritime chokepoints, with global implications. A more coherent international approach to Yemen is needed.

PUBLISHED 14 SEPTEMBER 2026

Τουρκική Εισβολή - Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974

Κίσινγκερ, 27.8.1974: Το μεγαλύτερο διπλωματικό κατόρθωμα (των Βρετανών) ήταν που άφησαν εκείνον να φανεί ο κακός των δικών τους διαπραγματεύσεων!

Μέρος Θ’

16 Αυγούστου 1974 ο Alan Goodison στο Φόρεϊν Όφις αποφάσισε: «Κύπρος: Μια Γεωγραφική Λύση»:

Να αποφεύγουν εισηγήσεις ότι, προτιμώντας τον γεωγραφικό διαχωρισμό, δουλεύουν για τη διχοτόμηση γιατί αυτή έχει κακό όνομα διεθνώς και έρχεται κόντρα με τη διευθέτηση του 1960, στον ΟΗΕ και στην Κοινοπολιτεία να χρησιμοποιούν τον όρο «δι-περιφερειακή ομοσπονδία». Πίστευαν ότι αυτή, όπως την ήθελε ο Ντενκτάς, όμως λίγο μικρότερη του 34% υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση, ήταν η καλύτερη λύση.

«…Οι ελπίδες για δραστική διευθέτηση του Κυπριακού εξαρτώνται από το να έχουμε τον Κληρίδη παρά τον Μακάριο στο στάδιο ΙΙΙ. Ο Υπουργός Εξωτερικών (Κάλαχαν) ήδη ενόχλησε τον Μακάριο με το να τον σπρώξει να δηλώσει τους όρους του προτού ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη. Αυτή η γραμμή ίσως να εξελιχθεί προς όφελος του Κληρίδη… Θα συνεχίσουμε να βοηθούμε τον Κληρίδη με το να διώξουμε ανεπιθύμητες ελληνικές επιρροές από την Κύπρο και να αποθαρρύνουμε αντίποινα εναντίον της τουρκοκυπριακής κοινότητας έξω από τη ζώνη της…», έγραψε ο πρώτος αξιωματούχος που διαχειριζόταν το Κυπριακό στο Φόρεϊν Όφις.

17 Αυγούστου – Βρετανός πρέσβης στην Ουάσιγκτον προς Κίσινγκερ: «Η δι-περιφερειακή συνεπάγεται μετακίνηση πληθυσμών» (Η δι-περιφερειακή δεν ήταν άλλη από τη βρετανο-τουρκική δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία).

23 Αυγούστου – Βρετανός Υπ. Αρμοστής στη Λευκωσία προς Ντενκτάς: «Αν ο Κληρίδης εξασφάλιζε την υποστήριξη της Ελλάδας… θα μπορούσε να πουλήσει τη διζωνική ομοσπονδία στους Ελληνοκυπρίους».

24 Αυγούστου 1974 – Ο Ρ. Ντενκτάς δηλώνει ότι η θέση του είναι μια δι-περιφερειακή ομόσπονδη δημοκρατία της Κύπρου.

27 Αυγούστου – Δύο σημαντικές συναντήσεις. Η μία στο Φόρεϊν Όφις μεταξύ αξιωματούχων και του ειδικού σύμβουλου του Τούρκου Πρωθυπουργού. Ο τελευταίος απέρριψε τη διεθνοποίηση του Κυπριακού, που ζητούσε η Ρωσία, και ζήτησε από το Ηνωμένο Βασίλειο να πιέσει τους Έλληνες για συνομιλίες γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούσαν. Ο Βρετανός Υφυπουργός Ennals συμφώνησε ότι δεν υπήρχε λόγος να καταπιάνονταν με το παρελθόν. Αναζητούσαν λύση που να έδιδε νέα αυτονομία στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, σε μια ομόσπονδη δομή. Μίλησαν για ανταλλαγή πληθυσμών. Ο Goodison είπε ότι, αναμφίβολα, μακροπρόθεσμα θα υπάρξει σταδιακή εθελοντική ανταλλαγή πληθυσμών. Ενδιέφερε άμεσα την Ελλάδα το γεγονός ότι όλοι εκείνοι που έφυγαν από την τουρκική περιοχή έπρεπε να επιστρέψουν για να διευθετήσουν τα περιουσιακά τους. Όμως, οι Τούρκοι είπαν πως τα θέματα αυτά θα βρουν τη λύση τους μετά τη λύση!

Η δεύτερη στην Ουάσιγκτον. Με εντολές Κάλαχαν, ο οποίος ήταν ανήσυχος για τη στάση Κίσινγκερ και ήθελε να κάνει σίγουρο ότι η Βρετανία μπορούσε να βασιστεί στην απόλυτη υποστήριξή του για τη λύση που είχαν αποφασίσει (ΔΔΟ), ομάδα αξιωματούχων του πήγε στις ΗΠΑ και είχε συνάντηση μαζί του.

Παρόντες από βρετανικής πλευράς: Sir John Killick, Mr Sykes, Mr Alexander and Mr Cornish.

Από αμερικανικής πλευράς: Δρ H. Kissinger, Mr Ingersoll, General Scowcroft, Mr Eagleburger, Mr Buffum, Mr Kubisch, Mr Crawford and Mr Stabler.

Διά στόματος Kissinger ακόμα μία σιδεροκέφαλη μαρτυρία ότι οι Βρετανοί είχαν τον έλεγχο, όχι οι Αμερικανοί. Οι Βρετανοί σκόπιμα άφησαν να φανεί ο Κίσινγκερ ο κακός.

«...Ο Sir John Killick είπε ότι ο Callaghan σκόπιμα διατηρούσε χαμηλούς τόνους, προς το παρόν, ενόσω διαρκούσαν οι διπλωματικές επαφές. Ο Δρ Kissinger επενέβη (διέκοψε) για να πει ότι το μεγαλύτερο διπλωματικό κατόρθωμα είχε ήδη επιτευχθεί με το να θεωρούν τον ίδιο ως τον κακό των διαπραγματεύσεών τους (Βρετανών). Αμυνόμενος της στάσης του κατά την κρίση, έκανε ξεκάθαρο ότι θεωρούσε την αμερικανική πολιτική (που διατήρησε) σωστή και πρόσθεσε ότι θα ήταν ακριβώς η ίδια έστω και αν δεν είχαν την προεδρική μεταβατική περίοδο».

Sir John Killick : «Αναγκαίο στοιχείο για τη λύση η ανταλλαγή πληθυσμών, όλες οι πλευρές ήταν δυσαρεστημένες μαζί τους (Βρετανούς) για το ότι δεν χρησιμοποίησαν στρατιωτική δύναμη στο νησί στο πλευρό τους, σύντομα η Τουρκία θα ξεκινούσε τον εποικισμό – χρειαζόντουσαν την αμερικανική υποστήριξη…».

Επενέβη όμως ο Kissinger και είπε ότι «δεν πίστευε πως οι Τούρκοι είχαν τέτοιο παράπονο!» (εφόσον εκείνοι ήταν που τον άφησαν να εισβάλει!).

Ο Κίσινγκερ συμφώνησε με τη γραμμή τους, όμως ήταν πολύ διστακτικός να αφήσει τις ΗΠΑ να πάρουν θέση… Αν η βρετανική πρωτοβουλία αποτύγχανε, θα έλεγαν ότι έφταιγε η Αμερική, που δεν πίεσε αρκετά σκληρά την Άγκυρα. Έτσι, οι ΗΠΑ θα χρεώνονταν την αποτυχία και όχι το Ηνωμένο Βασίλειο.

Και πίστευε ότι, δύο στις τρεις περιπτώσεις, η προτεινόμενη βρετανική πρωτοβουλία θα αποτύγχανε. Δεν ήθελε τις Ηνωμένες Πολιτείες να φορτωθούν την ευθύνη της αποτυχίας και δεν ήταν σίγουρος ότι οι Έλληνες θα δέχονταν τη λύση (των Βρετανών). Αν το Ηνωμένο Βασίλειο ήθελε να βάλει μπροστά την πρωτοβουλία του μόνο του, θα τους έδινε τις ευλογίες του... Οι Βρετανοί τον ρώτησαν αν μπορούσαν να βασίζονταν στην πλήρη υποστήριξή του, αν έβαζαν μπροστά την πρωτοβουλία - πρότασή τους - για δι-περιφερειακή ομοσπονδία (διζωνική). Ο Κίσινγκερ υποσχέθηκε να ενημερώσει τον Αμερικανό Πρόεδρο και να τους δώσει απάντηση την επομένη. Τους την έδωσε, όπως υποσχέθηκε, την επομένη …

Η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία ήταν και είναι η βρετανο-τουρκική λύση, που προώθησαν οι Βρετανοί με τους Τούρκους από 1956… Το Φόρεϊν Όφις, δε, ξεκίνησε με υπουργική εντολή, σχέδια ανασύστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δύο συνιστώντα κράτη από τις 3.1.1964, σε συνεννόηση με την Τουρκία…

Καταρρίφθηκε προ ετών, τεκμηριωμένα, ιστορικά σιδεροκέφαλα, ο ισοπεδωτικός ανυπόστατος ισχυρισμός, που προβαλλόταν από ορισμένους, ότι η ‘‘διζωνική’’ ήταν του Κίσινγκερ!!!

Ο Κίσινγκερ δικαιώθηκε - Ακόμα προσπαθούν οι Βρετανοί…

Σχετικά προηγούμενα δημοσιεύματα-

ΤΗ ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΕΝ ‘‘ΕΙΣΗΓΑΓΕ’’ ΟΥΤΕ ‘‘ΕΠΕΒΑΛΕ’’ Ο ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ ΑΛΛΑ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΚΑΙ Η ΑΓΚΥΡΑ. Ο ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ,

20.7.2017 https://www.onisilos.gr/?p=9991

Διζωνική: Η αρχιτεκτονική της καμία σχέση με Κίσινγκερ (Β’),17.8.2021

Αναλυτικότερα στο βιβλίο της γράφουσας, «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

Πηγές – Βρετανικό Εθνικό Αρχείο.

*Την ερχόμενη Κυριακή το προτελευταίο.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com

Στην πρώτη παράγραφο της πρώτης σελίδας των πολυσέλιδων πρακτικών, 27.8.1974, της συνάντησης στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όταν ο Κίσινγκερ επενέβη για να πει «the great diplomatic feat had already been achieved of casting him as the villain of our (British) negotiations».

Στην πρώτη παράγραφο της 2ης σελίδας η παρέμβαση Κίσινγκερ, «he did not think that the Turks were unhappy on this score!».

Το τηλεγράφημα - ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ του Βρετανού αξιωματούχου, S. J. Killick, 27/8/1974, από την Ουάσιγκτον προς Callaghan, ενημερώνοντάς τον αυθημερόν ότι ο Κίσινγκερ δέχθηκε να υποστηρίξει ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ, ΤΗ ΔΙ-ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ (όπως την είχαν αρχικά ονομάσει, δηλαδή τη ΔΔΟ) ως τη μόνη ρεαλιστική λύση. “He agreed the solution we had in mind (a bi-regional federation…) was the only realistic one».

Γράφει ο Σπυρίδων Κίσσας, Σμχος (ΥΠΛ) ε.α.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του τουρκικού ΥΠΑΜ, στις 07 Σεπ 26 ξεκίνησε στο Ηνωμένο Βασίλειο η πτητική εκπαίδευση των ιπτάμενων της τουρκικής Π.Α στον τύπο του μαχητικού Α/Φ EF-2000 Eurofighter.

Στην ανακοίνωση προβάλλεται το παρακάτω εποπτικό υλικό, στο οποίο παρατηρείται Βρετανός Σμχος ιπτάμενος εκπαιδευτής, να είναι πλαισιωμένος από 2 Τούρκους εκπαιδευόμενους χειριστές.

(Σ.Σ-1: Δεν φαίνεται ο βαθμός και η Πολεμική Μοίρα προέλευσης τους. Το μόνο σήμα που διαφαίνεται είναι αυτό του τουρκικού ΑΤΑ).

Υπενθυμίζεται ότι, το μήνα Αύγουστο ξεκίνησε στη Βρετανία η θεωρητική εκπαίδευση του ιπτάμενου προσωπικού της τουρκικής Π.Α στο εν λόγω μαχητικό, με την πτητική εκπαίδευση να ξεκινάει στις 07 Σεπ 26 και να έχει διάρκεια 8 μηνών. Κατόπιν θα χορηγηθεί επιπλέον 3μηνη εκπαίδευση, για τη δημιουργία εκπαιδευτών στον τύπο του Α/Φ, οι οποίοι θα αναλάβουν στην Τουρκία την εκπαίδευση των συναδέλφων τους. Περιοδικά θα αποστέλλονται για εκπαίδευση στο Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες σειρές Τούρκων χειριστών.

Η Τουρκία έχει αποφασίσει την αγορά 12 + 12 μεταχειρισμένων μαχητικών EF-2000 Eurofighter Trench-3Α από το Κατάρ, καθώς και 12 μεταχειρισμένων μαχητικών EF-2000 Eurofighter Trench-3Α από το Ομάν.

(Σ.Σ-2: Τα Α/Φ που θα προμηθευτούν από το Ομάν, θα υποβληθούν σε αναβάθμιση, προκειμένου να δύναται να εξοπλιστούν με σύγχρονα Ο/Σ όπως πυραύλους Α2Α μεγάλου βεληνεκούς METEOR. Δεν χρήζουν τέτοιας αναβάθμισης τα Α/Φ που θα αγοραστούν από το Κατάρ).

(Σ.Σ-3: Οι εξελίξεις που λαμβάνουν χώρα στη Μέση Ανατολή καθυστερούν την παράδοση των συγκεκριμένων Α/Φ).

Η Τουρκία έχει συμφωνήσει επίσης με το Ηνωμένο Βασίλειο για την αγορά 20 καινούργιων μαχητικών Α/Φ EF-2000 Eurofighter της έκδοσης Trench-4, η παράδοση των οποίων θα πραγματοποιηθεί μεταξύ των ετών 2028 – 2030. Στη συμφωνία προμήθειας υφίσταται προαίρεση (option), για άλλα 20 μαχητικά του τύπου. Τα Α/Φ θα δύναται να εξοπλιστούν και με μεγάλη ποικιλία σύγχρονων Ο/Σ τουρκικής κατασκευής.

Πηγή: militaire.gr

Δώδεκα χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Καναδά, θα «επιβάλουν κυρώσεις στο εμπόριο αγαθών με παράνομους ισραηλινούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη» σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη βία εποίκων εναντίον Παλαιστινίων και την επέκταση των οικισμών, σύμφωνα με κοινό ανακοινωθέν των υπουργών Εξωτερικών των χωρών αυτών.

γράφει η Φανούλα Αργυρού*

Η διαφωνία Κίσινγκερ/Βρετανών 18-19 Ιουλίου θα δημοσιευόταν…

Θα πάμε λίγο πίσω στο χρόνο σήμερα για να προσθέσω ορισμένες σημαντικές ιστορικές λεπτομέρειες.

19 Ιουλίου 1974 – Μέσω του βρετανού πρέσβη στην Ουάσιγκτον, αναφερόμενος τηλεφωνικώς στη πολιτική του Κάλαχαν στο θέμα της Κύπρου, ο Δρ. Κίσινγκερ του είπε «δεν ήθελε τον Σαμψών να συνεχίσει, ότι μπορούσε να συμφωνήσει με την πολιτική του (Κάλαχαν) ή να κρατήσει κάποια απόσταση πίσω, ήταν έτοιμος να βάλει πίεση πάνω στους ΄Ελληνες όταν όμως θα ήταν πια γνωστό ότι θα επετύγχαναν οι βρετανοί (με την πολιτική τους) γιατί αυτό δεν ήταν ακόμα ξεκάθαρο και ότι , δεν ήταν τόσο ενθουσιασμένος από το πρόχειρο ψήφισμα (στο Σ. Ασφαλείας) που είχαν ετοιμάσει…

(Είχε προηγηθεί στις 18 Ιουλίου η διαφωνία του μαζί τους, και η έντονη προειδοποίησή του ότι δεν είχαν μελετήσει καλά τις μακροπρόθεσμες συνέπειες του τι είχαν συμφωνήσει με τον Ετσεβίτ (εισβολή), ότι έβλεπε τον Μακάριο ως ‘ανδρείκελο των Τούρκων’ έχοντας πληροφορηθεί ότι είχε δώσει την ‘΄συναίνεσή του’ για την ‘συνεργασία Βρετανών με Ετσεβίτ, και ότι δεν υποστήριζε την αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών όπως ζητούσαν Μακάριος, Τουρκία, Βρετανία και Σοβιετικοί εδώ και τώρα, γιατί θα δημιουργούσαν ανισοζύγιο δυνάμεων εις βάρος των Ελλήνων. Βλέπε λεπτομέρειες στο άρθρο Φ.Α. 2022 «Ο Δρ Χένρυ Κίσινγκερ ακολούθησε την βρετανική πολιτική το 1974».)

Ο πρέσβης Ραμσπόθαμ τον ρώτησε αν είχε κάποιες σκέψεις για μια συνταγματική λύση. Ο Κίσινγκερ είπε αυτό θα έπρεπε σταδιακά να ακολουθήσει, όμως οι ΗΠΑ δεν θα βιαζόντουσαν να δεσμευθούν με οτιδήποτε. Θα ήθελε να του επιτρεπόταν να χρησιμοποιήσει τις τακτικές που δεν απέτυχαν (αναφερόμενος καθαρά στην διπλωματία του για τη Μέση Ανατολή) αλλά ο βρετανός πρέσβης του υπέδειξε ότι το θέμα της Κύπρου ήταν πολύ διαφορετικό από το Αραβοϊσραηλινό, ειδικά λόγω των υφιστάμενων Συνθηκών του 1960. Ο Κίσινγκερ, έγραψε ο πρέσβης, μίλησε αν και όχι τόσο καθαρά, ότι θα μιλούσε στους Έλληνες και τους Τούρκους το βράδυ , για τις απόψεις των Ηνωμένων Πολιτειών για λύση…

Αμέσως μετά ακολούθησε δεύτερο τηλεγράφημα του βρετανού πρέσβη προς το Φόρειν ΄Οφις, ενημερώνοντας ότι είχαν σταλεί οδηγίες σε δύο τηλεγραφήματα προς την αμερικανική πρεσβεία στην Άγκυρα για τον Σίσκο ή αν δεν είχε φθάσει στην Άγκυρα για τον πρέσβη (Μακόμπερ).

Στο πρώτο ζητούσαν να μεταβιβάσουν στον Ετσεβίτ τις έντονες ανησυχίες των ΗΠΑ από τις πληροφορίες για τουρκικές στρατιωτικές κινήσεις ειδικά προτού δοθεί καιρός στη διπλωματία. Τουρκική στρατιωτική επέμβαση θα ήταν το πρώτο βήμα σε μια κατάσταση που θα ήταν δύσκολο να ελεγχτεί. Οι ΗΠΑ ήταν πλήρως αντίθετες με την Ένωση ή την “creeping enosis” (υφέρπουσα Ένωση) όμως ο Κίσινγκερ ήθελε να το έκαναν ξεκάθαρο στον Ετσεβίτ, ως φίλος, ότι κατά τη γνώμη του στρατιωτική επέμβαση θα άρχιζε μια σειρά από γεγονότα που θα ξέφευγαν του τουρκικού ή αμερικανικού ελέγχου. Στο δεύτερο τηλεγράφημα οι οδηγίες του Σίσκο ήταν να τονίσει ότι οι Αμερικανοί μιλούσαν στους Τούρκους ως φίλοι και στο ρόλο αυτό οι ΗΠΑ δεν πίστευαν ότι τα τουρκικά συμφέροντα μακροπρόθεσμα θα εξυπηρετούνταν με τουρκική επέμβαση…

Το δεύτερο πάλι εντολές προς τον Σίσκο. « Να διαβεβαιώσει τον Ετσεβίτ ότι οι ΗΠΑ αντιλαμβάνονταν τις τουρκικές ανησυχίες και να του τονίσει ότι οι ΗΠΑ μιλούσαν στους Τούρκους ως φίλοι. Με αυτό το ρόλο οι ΗΠΑ δεν πίστευαν ότι τα τουρκικά συμφέροντα μακροπρόθεσμα θα εξυπηρετούνταν με στρατιωτική επέμβαση. Το ζητούμενο πρέπει να είναι να εργαστούν για μια λύση που μακροπρόθεσμα θα περιλαμβάνει ασφάλεια για την τουρκική κοινότητα. Η άμεση ανάγκη, επομένως, ήταν να μην συμβεί κάτι βραχυπρόθεσμα που θα κάνει το μακροπρόθεσμο στόχο αδύνατο.

Δεν υπήρχε αμερικανικό σχέδιο και οι Αμερικανοί ήταν ανοικτοί σε τουρκικές προτάσεις. Εν πάση περιπτώσει ο Σίσκο να ‘πετάξει’ στον Ετσεβιτ την ιδέα για Κληρίδη ως συμβιβαστικό υποψήφιο για την προεδρία…Ο στόχος των ΗΠΑ ήταν να παραμείνουν όσο ευέλικτες μπορούσαν και να μην προχωρήσουν με προτάσεις».

Η διαφωνία θα δημοσιευόταν στους «Financial Times»

Στις 19 Ιουλίου 1974, οι «Financial Times» ήθελαν να δημοσιεύσουν ότι ο Κίσινγκερ είχε διαφωνήσει με τη πολιτική του Κάλαχαν για την Κύπρο (που ήταν αληθές – όπως αποκάλυψαν τα αποδεσμευμένα βρετανικά έγγραφα στο Βρετανικό Εθνικό Αρχείο). Όμως κατόπιν πιέσεων από αμφότερες τις πλευρές του Ατλαντικού (Στέιτ Ντιπάρτμεντ και Βρετανούς) η δημοσιοποίηση των διαφωνιών αποφεύχθηκε, συγκαλύφθηκε προς όφελος των Τούρκων, Βρετανών και όχι μόνο…

Η χούντα ισχυριζόταν ότι υπήρξε συμπαιγνία μεταξύ Λονδίνου και Άγκυρας

Στις 20 Ιουλίου 1974 ο βρετανός πρέσβης στην Αθήνα Σερ Ρόπιν Χούπερ ενημέρωσε τον Κάλαχαν ότι η κυβέρνηση στην Αθήνα ισχυριζόταν ότι υπήρξε συμπαιγνία μεταξύ Λονδίνου και Άγκυρας. Το Λονδίνο έπρεπε να κάνει κάτι για εξουδετέρωση του ισχυρισμού. Συναντήθηκε με τον αναπληρωτή ΥΠΕΞ της Ελλάδας Κ. Κυπραίο και έστειλε λεπτομέρειες της συνάντησης και τόνισε ότι ο Κυπραίος του είπε η ελληνική κυβέρνηση δεν ήθελε Ένωση «παρόλο ότι αν ο κυπριακός λαός ο ίδιος το ζητούσε, τότε θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα». Και τόνισε ο Χούπερ « Δεν είχε, επαναλαμβάνω δεν είχε γνώση πρότασης για διχοτόμηση»…

Οι βρετανοί προέβησαν σε έντονες προσεγγίσεις προς την ελληνική χουντική κυβέρνηση για να αποσυρθεί ο ισχυρισμός (που ήταν αληθής βέβαια) και στη συνέχεια στην νέα κυβέρνηση Κ. Καραμανλή, Γ. Μαύρο και Ε. Αβέρωφ…

30/11 – 1/12/1974 – Σύσκεψη στην Αθήνα – Ο Κ. Καραμανλής είπε όσον αφορούσε τους Άγγλους «αυτοί είναι οι κυρίως υπεύθυνοι. Διότι αυτοί ενεθάρρυναν και το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και τας διαθέσεις των Τούρκων…». Βιβλίο Σάββα Παύλου, η «Άλλη Κατάθεση»1991.

΄Οσο για τις ευθύνες των για τις διαθέσεις των Τούρκων επιβεβαιώθηκε και τεκμηριώθηκε η δήλωση Κ. Καραμανλή. Παραμένει να ερευνηθεί βαθύτερα και η ευθύνη τους για το πραξικόπημα…

Η τουρκική εισβολή μπορούσε να εμποδιστεί ΜΟΝΟ αν οι αμετανόητοι ΕΝΟΧΟΙ WILSON/CALLAGHAN απέσυραν α) την ανοικτή επιταγή προς Ετσεβίτ να εισβάλει φτάνει να μην ενοχλούσε τις βρετανικές των βάσεις, β) την υπόσχεση ότι ανελάμβαναν να εμποδίσουν οποιαδήποτε ελληνική βοήθεια προς Κύπρο όπως ζήτησε ο Ετσεβίτ και δέχθηκαν να εκτελέσουν και εκτέλεσαν γ) αν δεν υιοθετούσαν την τουρκική θέση ότι το σύνταγμα της ΚΔ είχε καταρρεύσει το 1963/64 και έπρεπε να αντικατασταθεί! Με την εισβολή, για την οποία είχαν ήδη ετοιμάσει και σχέδια υποδοχής προσφύγων στις βρετανικές βάσεις από την δεκαετία του 1960 όπως και σχέδιο για διάσωση του Μακαρίου που προνόησαν από τότε και εκτέλεσαν στις 16 Ιουλίου 1974…

Όταν ο Κίσινγκερ είπε στον Κάλαχαν (14.8.1974 βλέπε Μέρος Ζ’ Σημερινή 30.8.2026) « Και η τραγωδία είναι ότι μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα με τη διπλωματία» εννοούσε ακριβώς την αμετάκλητη απόφαση των Βρετανών να αφήσουν την εισβολή να λάβει χώρα και δεν εισάκουσαν στις προειδοποιήσεις του…

Συνέχεια στο επόμενο.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com φωτο Ονήσιλος

Στη γεωπολιτική, το μεγαλύτερο σφάλμα που μπορεί να διαπράξει μια υπερδύναμη είναι να διαβάζει τον παγκόσμιο χάρτη με τους φακούς του χθες ή απλώς να βλέπει τα πράγματα όπως αυτή θέλει. Να πορεύεται, δηλαδή, με βάση έναν συσχετισμό δυνάμεων που έχει πάψει προ πολλού να υφίσταται. Η μεγάλη εικόνα σήμερα είναι αμείλικτη. Η ψευδαίσθηση της αμερικανικής παντοδυναμίας έχει πλέον ξεπεραστεί υπό το βάρος των νέων, αμείλικτων γεωπολιτικών συσχετισμών. Εντούτοις, το αμερικανικό κατεστημένο παραμένει δέσμιο μιας βαθιάς στρατηγικής αγκύλωσης. Συνεχίζει να δρα σαν να είναι ο αδιαφιλονίκητος πλανητικός ηγεμόνας, απαιτώντας από τον υπόλοιπο κόσμο να χορεύει στον δικό της ρυθμό.

Αυτή η συλλογική ψευδαίσθηση αποτελεί τον πυρήνα μιας ανάλυσης (30/08/2026) του καθηγητή Τζον Μιρσάιμερ, γνωστού εκφραστή του επιθετικού πολιτικού ρεαλισμού (realpolitik). Η ανάγνωση που κάνει ο καθηγητής για τις αμερικανικές κινήσεις, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ανατολική Ευρώπη, είναι αφοπλιστικά ρεαλιστική, διαλύοντας κάθε ψευδαίσθηση. Ξεγυμνώνει τις αδυναμίες ενός διευθυντηρίου που λαμβάνει αποφάσεις αγνοώντας τους ιστορικούς συσχετισμούς, παραβλέποντας τις δομικές αλλαγές του διεθνούς συστήματος και, κυρίως, υποτιμώντας την υπαρξιακή αποφασιστικότητα των αντιπάλων του.

Φανούλα Αργυρού

Τεκμηριωμένα: Callaghan ο «καβαλάρης» και Kissinger το «άλογο», όχι αντίστροφα

ΜΕΡΟΣ Ζ΄

14 Αυγούστου – Η ελληνική Κυβέρνηση, που ανησυχούσε για κατάρρευση της Εθνικής Φρουράς, ζήτησε από τη βρετανική κυβέρνηση αεροπορική κάλυψη για αποστολή Ελληνικής Μεραρχίας 10.000 ανδρών, που ήδη είχαν συγκεντρωθεί στην Κρήτη για αναχώρηση. Ο Γεώργιος Μαύρος το είχε αναφέρει και στη Γενεύη στον James Callaghan.

Η δράση θα ήταν σύμφωνα με τις υποχρεώσεις της Ελλάδας βάσει της Συνθήκης Εγγυήσεως, όμως δεν ήταν σύμφωνα με τη συνεννόηση Ετζεβίτ/Βρετανών, 17.7.1974! Η απάντηση στον Κ. Καραμανλή στάλθηκε στις 16.8.1974.

Ενδιαφέρουσα παράμετρος, στην οποία βάσισε ο ΕΝΟΧΟΣ και αιματηρός Κάλαχαν την άρνησή των, βρέθηκε σε αμερικανικό έγγραφο. Και εδώ φαίνεται και η αξία μελέτης των αμερικανικών εγγράφων σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα βρετανικά. Τηλεφωνική συνομιλία Callaghan/Kissinger, 15 Αυγούστου:

Callaghan: «Στο θέμα… όσον αφορά την ιστορία με τον Μαύρο ήταν… για τη Μεραρχία… αεροπορική κάλυψη για τη Μεραρχία του –λυπάμαι που δεν εξηγηθήκαμε σωστά με τον Arthur Hartman και δεν προσεγγίστηκες… μόνο εμείς».

Kissinger: «Ακριβώς!».

Callaghan: «Επομένως εκείνο που έκανα ήταν να του στείλω πίσω ένα μήνυμα, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί να γίνει για διάφορους λόγους, τους οποίους απαρίθμησα. Ένας ενδιαφέρων λόγος ήταν όταν είδα τον Μακάριο σήμερα το πρωί και τον ρώτησα για τη γνώμη του αν μας ζητούσαν να κάνουμε κάτι τέτοιο, και μου είπε ‘‘όμως τι θα κάνουν τα στρατεύματα όταν φθάσουν εκεί;’’. Οπόταν ήμουν στη θέση να δώσω οδηγίες στον πρέσβη μας ότι ο Μακάριος δεν βλέπει τον λόγο για κάτι τέτοιο. Έτσι νομίζω μπορούμε να θεωρήσουμε το θέμα νεκρό».

(So what I have done is to send back a message to him saying that it can’t be done for a variety of reasons which I have outlined. One of the interesting ones is that when I saw Makarios this morning I asked him what would be his view if we were asked to do such a thing and he said but what would the troops do if they got there. So I have been able to give our Ambassador instructions that Makarios sees no purpose in doing this. So I think we can regard that one as dead).

Kissinger: «Σωστά…».

(Πηγή: Unclassified US Department of State review authority: Robert H. Miller date/case ID: 01 Jun 2006 200102979) (Τα έντονα γράμματα της συγγραφέως.)

Callaghan ο «καβαλάρης» και Kissinger το «άλογο», όχι αντίστροφα

«…Όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κυπριακή Δημοκρατία σε δύο φάσεις το 1974, το Ηνωμένο Βασίλειο διακριτικά έπεισε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να δεχθούν τόσο τη δημιουργία μιας επεκταμένης ντε φάκτο τουρκικής «ζώνης» όσο και μιας «μεγάλης ανταλλαγής πληθυσμού» ως τα απαραίτητα συστατικά για τη συγκρότηση μιας «ομόσπονδης δημοκρατίας» (‘‘federal republic’’).

Για να τονιστούν αυτές οι κρίσιμες ιστορικές πραγματικότητες, πρέπει να γίνει αναφορά στο αποδεσμευμένο βρετανικό έγγραφο ‘‘Record’’ σχετικά με μία ιδιαίτερα σημαντική τηλεφωνική συνομιλία που έγινε στις 2.45 μ.μ. (ώρα Λονδίνου), στις 14 Αυγούστου 1974. Οι συμμετέχοντες ήταν ο Βρετανός τότε Υπουργός Εξωτερικών, James Callaghan, και ο Αμερικανός τότε Υπουργός Εξωτερικών, Δρ Henry Kissinger. Η συνομιλία διεξήχθη καθώς η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη μαζί με τον ξεριζωμό, τις θηριωδίες και άλλα εγκλήματα που εκτελούνταν μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας και εξαναγκασμού με στόχο τη δημιουργία μιας μεγάλης ντε φάκτο τουρκικής «ζώνης» εν μέσω ενός εθνικού και θρησκευτικού ξεκαθαρίσματος. Σε αυτό το αιματηρό περιβάλλον, τι αξιολόγησαν και τι συμφώνησαν στο τηλέφωνο αυτοί οι δύο γίγαντες της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής;

Υπουργός Εξωτερικών (Callaghan): «Henry, αν μπορώ να συνοψίσω την κατάσταση με δύο λόγια, νομίζω έχει ως εξής: Οι Τούρκοι έχουν καλή υπόθεση. Κατά τη γνώμη μου αυτό τώρα μπορεί να λυθεί μόνο με τη δημιουργία μιας (ντε φάκτο τουρκικής) ζώνης. Μιας ζώνης στην οποία θα έχουν αυτονομία σε μια ομόσπονδη δημοκρατία. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με διαπραγμάτευση, όμως, με τη σημερινή κατάσταση, κανένας δεν μπορεί να καταφέρει οτιδήποτε με κάτι τέτοιο. Έτσι έχουμε μια στρατιωτική λύση προς το παρόν, στην οποία θα αστυνομεύουν το δικό τους (ντε φάκτο) σύνορο. Θα έχουμε μια μεγάλη (ντε φάκτο) ανταλλαγή πληθυσμού με τους Έλληνες να φεύγουν και μετά απλώς θα αφήσουμε τη διπλωματία ν’ αναλάβει μέχρι να δούμε την ευκαιρία γι’ ακόμα μια φορά, αν μπορούμε να βρούμε μια ειρηνική λύση στη νήσο. Τώρα όσον αφορά την Ελλάδα και την Τουρκία, είναι η Ελλάδα που θα χρειαστεί μασάζ γιατί οι Τούρκοι είναι πολύ σοβινιστές, μάλιστα πολύ κοντά στον Χίτλερ κατ’ εμένα [‘‘too close to Hitler for my liking’’]. Εντάξει;».

Δρ Kissinger: «Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, Jim. Και η τραγωδία είναι ότι θα μπορούσε να διευθετηθεί το θέμα μέσω διπλωματίας…».

(Πηγή: Βρετανικό Αρχείο, άρθρο καθηγητή Δρος Κλέαρχου Α. Κυριακίδη, «Οι Συνήγοροι του Τουρκικού Δόγματος της Διαίρεσης: Οι Βρετανοί και οι Πέντε Πυλώνες της Διχοτόμησης». Δημοσιεύθηκε στις 28 Απριλίου 2017 στην ιστοσελίδα www.agora-dialogue.com και βιβλίο γράφουσας «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

Στις 16 Αυγούστου o Callaghan επανέλαβε τα όσα είπε στον Kissinger και στις «Οδηγίες για χρήση» προς τις διπλωματικές του αποστολές:

«...Στη Γενεύη ΙΙ οι Τούρκοι ήγειραν δύο σημαντικά θέματα:

1) Γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων (είτε σε δύο ζώνες είτε σε διάφορα καντόνια).

2) Απαίτησαν όπως η τουρκική ζώνη καλύπτει το 34% της νήσου.

»Δεύτερη τουρκική εισβολή – Ο στόχος της Τουρκίας φαίνεται να περιορίζεται στην κατάληψη του ενός τρίτου (1/3) της νήσου, μιας γραμμής διαμέσου Λεύκας/Λευκωσίας/Αμμοχώστου... Και να ξαναρχίσει διαπραγματεύσεις σύντομα...

»Παρόλο που καταδικάζουμε τις τουρκικές μεθόδους, θεωρούμε ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν υπόθεση, δοσμένης της μεταχείρισης που υπέστησαν στο παρελθόν. Οι Ελληνοκύπριοι ίσως τώρα να είναι περισσότερο διατεθειμένοι να δεχθούν γεωγραφικό διαχωρισμό, ειδικά λόγω του μεγάλου αριθμού προσφύγων από αμφότερες τις πλευρές. Όμως είναι δύσκολο να δεχθούν να υπογράψουν το 34 τοις εκατόν της νήσου στο 18 τοις εκατόν του πληθυσμού, και ίσως να πάρει χρόνο προτού δικαιολογήσουν την επιστροφή τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων… Η δράση περιορίζεται στον διπλωματικό τομέα.

»Βρετανική θέση – Έτοιμοι (Βρετανοί) να ξαναρχίσουν διαπραγματεύσεις, όμως όχι προτού σταματήσουν οι τουρκικές δυνάμεις».

16 Αυγούστου – Την ίδια μέρα που στο Φόρεϊν Όφις αποφάσισαν ως ‘‘λύση’’ τη βρετανο-τουρκική Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία και επέλεξαν τον Γλ. Κληρίδη ως τον άνθρωπό τους για την προώθησή της…

Όπως έγραψε ο καθηγητής Άντερσον (βλέπε Μέρος Ε΄, «Σημερινή», 23.8.2026) ήταν μια συνεννόηση Τουρκίας/Βρετανίας, σοσιαλο-δημοκρατικής αλληλεγγύης! Αριστεροί ξένοι και δικοί μας (εφόσον και η Μόσχα έδωσε το ίδιο πράσινο φως στον Ετζεβίτ) έκτοτε σοφίστηκαν να φορτώνουν όλες τις ευθύνες στο ΝΑΤΟ και τον Δρα Henry Kissinger. Εφόσον τα ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ βρετανικά έγγραφα για το 1974, με την αδιαμφισβήτητη αλήθεια για την ΕΝΟΧΗ των Βρετανών Εργατικών/Σοσιαλιστών, αποδεσμεύθηκαν το 2004. Αντί αυτών, όμως, ακόμα επιμένουν στο παραπλανητικό αφήγημα, σε σημείο που τόλμησαν να χρησιμοποιήσουν πλαστά κουρελόχαρτα γι’ αυτόν τους τον στόχο και όχι μόνο…

Η αρνητική απάντηση προς Κ. Καραμανλή.

Στο επόμενο: Τι είπε ο Κίσινγκερ στους Βρετανούς 19.7.1974.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος simerini.sigmalive.com