iEpikaira

Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν, Σύμβουλος Θεμάτων Ασφαλείας

Η ρήση «πόλεμος πατήρ πάντων» μπορεί να χρησιμοποιείται σαν έκφραση στην περιγραφή επίτευξης νέων καταστάσεων τεχνολογίας ή άλλων αντικειμένων που προχωρούν την επιστήμη, όμως έχει και μια ακόμη έννοια που οφείλουμε να μην λησμονούμε.

Ο πόλεμος είναι πατέρας και όλων των κακών. Καταστρέφει τα πάντα για να υπάρξει χώρος για κάτι νέο. Βγάζει όλη την κακία και την αγριότητα από τον άνθρωπο προς εκτόνωση και τον μαθαίνει πόσο βάρβαρος μπορεί να γίνει ή, ακόμη χειρότερα, πόσο βάρβαρος είναι στην πραγματικότητα.

Στον πόλεμο συχνά δεν υπάρχει ούτε τιμή, ούτε θάρρος, ούτε ηρωισμός. Δεν υπάρχει επίσης ούτε δειλία, ούτε απανθρωπιά, ούτε τίποτα το ανθρώπινο. Υπάρχει μόνο θάνατος, λήθη και ασχήμια. Εικόνες και μνήμες που θέλεις να τις ξεχάσεις και όχι να τις θυμάσαι.

Από το τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου κι έπειτα ζήσαμε περισσότερο από 70 χρόνια ειρήνης στην Δύση. Ποτέ ιστορικά δεν έχει καταγραφεί μια τόσο μακρά ειρηνική πορεία. Αντίθετα έχει καταγραφεί περίοδος εκατονταετούς πολέμου.

[...]Οι άνθρωποι ασκούμε την βία προς όφελος των επιθυμιών μας και όχι των αναγκών μας, όπως τα υπόλοιπα είδη στον πλανήτη μας.

Έτσι, ανά διαστήματα στη μακρά Ιστορία της Ανθρωπότητας, θα βρεθούν μερικοί άνθρωποι που θα κυλήσουν σε λάσπη-αίμα-περιττώματα-απόγνωση τον πλανήτη. Διότι απλά κάποιοι άλλοι τους πίστεψαν και αντί να τους «απομονώσουν ἐν τῇ γενέσει», τους άφησαν να πάρουν ηγετικές θέσεις.

Η Ελλάδα πλέον βρίσκεται στα πρόθυρα σύγκρουσης με την Τουρκία – ακόμη και ο πιο αδαής με την πολιτική κατάσταση στην περιοχή μας μπορεί να το αντιληφθεί. Βρισκόμαστε σε μια χρονική στιγμή όπου οι πιθανότητες ελληνοτουρκικής σύγκρουσης ή θερμού επεισοδίου γέρνουν προς την πιθανότητα να συμβεί και να ξεσπάσει, παρά το αντίθετο. Στην Τουρκία ένας μεγαλομανής πολιτικός, ο οποίος επιθυμεί να αφήσει στην Ιστορία το όνομά του ως πατέρας των απανταχού μουσουλμάνων, ξεπερνώντας τον Μουσταφά Κεμάλ, την είδε Τζένκινς Χαν και θέλει να κατακτήσει την Δύση ή, κατά τον αναθεωρητισμό που ακολουθεί πιστά, όντας ο καλύτερος μαθητής του Πούτιν, να αναγεννήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Την επιθυμία του να κατακτήσει κάτι θα την συνοδεύσει με βία και εμείς, πιστοί στο κάλεσμα της Ιστορίας που θέλει τη χώρα μας ως το φρούριο της Δύσης, θα αντιδράσουμε ως ανάγκη άμυνας, πάλι με βία.

Και οι δύο πλευρές, αν γίνει πόλεμος, θα έχουμε σοβαρή ζημιά. Ίσως παραπάνω από όσο μπορούμε να φανταστούμε. Όπως έχω πει άλλωστε κατά τη δική μου προσωπική εκτίμηση σε πολέμους δεν κερδίζει κανείς. Υπάρχει μόνο αυτός που χάνει λιγότερο από τον άλλον.

Η ετοιμότητα στο να αντιμετωπίσεις έναν εχθρικό και αναθεωρητικό γείτονα που τα θέλει όλα με βία, γιατί νομίζει πως του χρωστάει ο κόσμος, έγκειται στο να μπορείς να τον εξουδετερώσεις πριν ξεκινήσει τις μεγαλομανείς επιθετικές του κινήσεις.

Όμως αυτό δεν είναι εφικτό. Οπότε αυτό που μένει ως επιλογή σε όλους μας, είναι να διαχειριστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα μια πιθανή σύγκρουση. Αυτό που λησμονεί ο μέσος πολίτης είναι ότι ο πόλεμος, όταν σου χτυπήσει την πόρτα της χώρας δεν μοιάζει με ταινία. Δεν τον παρακολουθείς απομακρυσμένος στον καναπέ του σπιτιού σου όπως βλέπεις ένα δελτίο ειδήσεων ούτε όπως παίζεις ένας ηλεκτρονικό παιχνίδι. Σ' έναν πόλεμο θα χαθούν πολλά από τα δεδομένα και τα κεκτημένα μας. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να χάσουμε βιοτικό επίπεδο, πρόσωπα αγαπημένα που θα υπηρετήσουν ΄και ίσως χάσουν τη ζωή τους, δύσκολες καταστάσεις και πόνο. Ας το έχουμε τα παραπάνω στο μυαλό μας και ας προετοιμαζόμαστε και ψυχικά και σωματικά όλοι μας, ο καθένας από το δικό του μετερίζι. Διότι είναι προτιμότερο να είναι κάποιος μαχητής στον κήπο, παρά κηπουρός στον πόλεμο.

Πηγή: geopolitics.iisca.eu

Γιατί ο Ερντογάν επιδιώκει τεχνητή κρίση;

Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν, Σύμβουλος Θεμάτων Ασφαλείας

Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας, ο Ερντογάν χάνει. Και χάνει με μεγάλες διαφορές από όλους σχεδόν τους πολιτικούς του αντιπάλους. Ταυτόχρονα, η τουρκική κοινωνία βράζει. Υπάρχει μεγάλη οργή στους Τούρκους για τον πληθωρισμό που βιώνουν και ο Ερντογάν με τη στάση και τις δηλώσεις του μοιάζει να λοιδωρεί τα εγχώρια ζητήματα λέγοντας πως δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα και θα το λύσει «εν ευθέτω χρόνο». Προφανώς, μια τακτική που εξοργίζει ακόμα περισσότερο τους Τούρκους.

Οπότε, μπροστά στο φάσμα μιας ήττας και ίσως και μιας σειράς δικαστηρίων που θα ακολουθήσουν για αυτόν (ήδη η αντιπολίτευση τον κατηγορεί για πολλά) ο Ερντογάν επιδιώκει κρίση ή και μικρής κλίμακας πόλεμο με κάθε τρόπο. Για αυτό και έχει εκτραχυνθεί εναντίον της χώρας μας το τελευταίο διάστημα και ιδιαίτερα από τη στιγμή που έγινε σαφές από τη ρωσική πλευρά ότι δεν επιθυμούν μια νέα τουρκική εισβολή στη Συρία. Από τη στιγμή λοιπόν που το άλλοθι του πολέμου ενάντια στους Κούρδους, τους οποίους η Τουρκία αποκαλεί τρομοκράτες, έχει εκλείψει από τα επιχείρηματα του, μοιραία στρέφει το βλέμμα του προς την Ελλάδα, ελπίζοντας σε μια ελληνοτουρκική κρίση που θα του δώσει το εκλογικό άλλοθι.

Μια ελληνοτουρκική κρίση η οποία θα παρουσιαστεί ως μια παρατεταμένη πολεμική κατάσταση και «απειλή» για την Τουρκία, θα του δώσει δικαίωμα παράτασης θητείας για ένα ακόμη χρόνο,σύμφωνα με το άρθρο 119 του Τουρκικού Συντάγματος και μεγαλύτερη εξουσία σε σημείο να μπορεί να κατασχέσει ακόμα και περιουσίες. Μια εξουσία που προφανώς θα τον βοηθήσει να αποδυναμώσει ή και να εξαφανίσει τους αντιπάλους του.

Το άρθρο 119 του Ν. 2709 τροποποιήθηκε, να θυμίσω, σε ένα αμφιβόλου εγκυρότητας δημοψήφισμα το 2017 με 18 αλλαγές στο Τουρκικό Σύνταγμα που έδιναν υπερεξουσίες στον Τ.Ερντογαν μετά την προσπάθεια ανατροπής του το καλοκαίρι του 2016. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν 51-49% με μαρτυρίες να λένε ακόμα και για μεταφορά καλπών από εκπροσώπους του ΑΚΡ που ξεκίνησαν σφραγισμένες και έφτασαν τελικά χωρίς σφραγίδα στα κέντρα καταμέτρησης. ‘Άλλες αναφορές αναφέρουν περιπτώσεις χρηματισμού αλλά και απειλών, γεγονότα που έλαβαν χώρα στα βάθη της Ανατολίας.

Ο Ερντογάν θέλει λοιπόν «πάση θυσία» μέσα στο επόμενο διάστημα και μέχρι τις εκλογές του 2023– κανονικά οι προεδρικές εκλογές στην Τουρκία πρέπει να διεξαχθούν καλοκαίρι του 2023- σύγκρουση με την Ελλάδα, ώστε να ανακηρύξει τη χώρα του σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω εθνικής κρίσης. Το πρόβλημα βέβαια είναι πως πρέπει να είναι «αμυντικός πόλεμος/σύγκρουση» και όχι μια επιθετική ενέργεια του Ερντογάν η οποία θα παραπέμπει σε κινήσεις αναθεωρητισμού της περιοχής. Άρα εμείς ως Ελλάδα θα πρέπει να κάνουμε πρώτοι επίθεση και να συμφωνήσει και το διεθνές στερέωμα σ΄αυτό- ότι δηλαδή η Ελλάδα επιτέθηκε στην Τουρκία ή τουλάχιστον να φανεί πως η Ελλάδα επιτίθεται στην Τουρκία. Κάτι που με τα σημερινά δεδομένα δεν φαίνεται να συμβαίνει και γι΄αυτό τα γαβγίσματα και οι απαράδεκτες δηλώσεις από την τουρκική πλευρά μήπως και η τακτική τους φέρει τα αποτελέσματα που επιθυμούν.

Συνεπικουρικά με τα παραπάνω θα ήθελα να προσθέσω και το άρθρο 119:

«ΙΙΙ. Διαχείριση έκτακτης ανάγκης

ΑΡΘΡΟ 119 – Ο Πρόεδρος, σε περίπτωση πολέμου, εμφάνιση κατάστασης που θα απαιτήσει πόλεμο, κινητοποίησης, εξέγερσης, ισχυρής και ενεργής εξέγερσης κατά της πατρίδας ή της Δημοκρατίας, εξάπλωσης πράξεων βίας που θέτουν σε κίνδυνο το αδιαίρετο της χώρας και του έθνους εσωτερικά ή εξωτερικά, ανάδυσης εκτεταμένων πράξεων βίας που αποσκοπούν στην καταστροφή της συνταγματικής τάξης ή των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών, μπορεί να κηρύξει κατάσταση έκτακτης ανάγκης για περίοδο που δεν υπερβαίνει τους έξι μήνες, σε ολόκληρη ή σε περιοχή της χώρας, όπως και σε περίπτωση σοβαρής διατάραξης της δημόσιας τάξης λόγω πράξεων βίας, φυσικής καταστροφής ή επικίνδυνης επιδημίας ή σοβαρής οικονομικής ύφεσης.

Η απόφαση για την κήρυξη της κατάστασης έκτακτης ανάγκης δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως την ημέρα που δόθηκε και υποβάλλεται στην έγκριση της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης την ίδια ημέρα.

Εάν η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας βρίσκεται σε διάλειμμα, καλείται αμέσως στη συνεδρίαση. Εάν η Συνέλευση το κρίνει απαραίτητο, μπορεί να συντομεύσει, να παρατείνει ή να άρει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Κατόπιν αιτήματος του Προέδρου, η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας μπορεί να παρατείνει την προθεσμία που δεν υπερβαίνει τους τέσσερις μήνες κάθε φορά. Αυτό το τετράμηνο δεν επιδιώκεται σε περιπτώσεις πολέμου.

Οι χρηματικές, περιουσιακές και εργασιακές υποχρεώσεις που πρέπει να επιβάλλονται στους πολίτες σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης θα περιοριστούν ή θα ανασταλούν προσωρινά όπως και τα θεμελιώδη δικαιώματα και ελευθερίες σύμφωνα με τις αρχές του άρθρου 15. Ποιες διατάξεις θα εφαρμόζονται και πώς θα πραγματοποιούνται οι συναλλαγές ρυθμίζονται από το νόμο.

Σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης, ο Πρόεδρος μπορεί να εκδώσει προεδρικό διάταγμα για θέματα που επιβάλλει η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, χωρίς να υπόκειται στους περιορισμούς του άρθρου 104, δεύτερη περίοδος, δέκατη έβδομη παράγραφος. Τα διατάγματα αυτά που έχουν ισχύ νόμου δημοσιεύονται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως και υποβάλλονται αυθημερόν στη Συνέλευση για έγκριση.

Εκτός από την περίπτωση που η Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση δεν μπορεί να συνέλθει λόγω πολέμου και ανωτέρας βίας. Τα προεδρικά διατάγματα που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης συζητούνται και αποφασίζονται στη Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας εντός τριών μηνών. Σε αντίθετη περίπτωση, το προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης θα καταργηθεί αυτοδικαίως.»

Πηγή: geopolitics.iisca.eu

Γράφει ο σύμβουλος θεμάτων ασφαλείας Αλέξανδρος Νίκλαν

Σύμφωνα με πληροφορίες που έρχονται στην ομάδα του Geopolitics & Daily News, η ταχεία πρόοδος των Ταλιμπάν και η ταχεία πτώση της κυβέρνησης της Καμπούλ, υπονόμευσε σοβαρά τα σχέδια της Τουρκίας να διεισδύσει στο Αφγανιστάν.

Όπως γνωρίζετε, ήταν απαραίτητο να αποσυρθεί το στρατιωτικό τουρκικό σώμα, αλλά ως «βραβείο παρηγοριάς» προσφέρθηκε στην Τουρκία να διαχειριστεί το αεροδρόμιο της Καμπούλ.

Από αυτή την άποψη, είναι ενδιαφέρον το γεγονός πως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα κέρδισαν τον διαγωνισμό για τη διαχείριση του αεροδρομίου πέρυσι, αλλά φέτος τον Αύγουστο όλα άλλαξαν δραματικά.

Φαίνεται πως κάποια συμφωνία υπήρξε κατά την επίσκεψη στην Τουρκία του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας των ΗΑΕ, Tahnun bin Zayed Al-Nahyan, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 19 Αυγούστου και την ιστορική συνάντηση των ηγετών των δύο χωρών, η οποία πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη μέρα.

Οι υπηρεσίες πληροφοριών της ΜΙΤ συνεχίζουν να εργάζονται ενεργά στο Αφγανιστάν.. Παράλληλα με το έργο της αλληλεπίδρασης με τους Ταλιμπάν στο έδαφος του Αφγανιστάν, η τουρκική MIT συνεργάζεται επίσης με τους Ταλιμπάν στο Πακιστάν και το Κατάρ.

Αυτό το ενδιαφέρον εξηγείται εύκολα. Τα τελευταία 20 χρόνια, η Τουρκία έχει πραγματοποιήσει σημαντικές επενδύσεις στο Αφγανιστάν, με σημαντικό μέρος της υποδομής που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια αυτών των ετών από τουρκικές εταιρείες και Τούρκους εργαζόμενους, οι υπηρεσίες των οποίων πληρώθηκαν από τον Αμερικανικό Οργανισμό Διεθνούς Ανάπτυξης και το Σώμα του Στρατού των ΗΠΑ. Την ίδια ώρα η τουρκική κατασκευαστική εταιρεία Construction 77 ανατέθηκε σε σύμβαση για την κατασκευή υδροηλεκτρικού σταθμού στο Καζάκι, κοντά στο Κανταχάρ.

Πηγή: geopolitics.iisca.eu

Γράφει ο σύμβουλος θεμάτων ασφαλείας Αλέξανδρος Νίκλαν

– Θα επικρατήσουν οι Ταλιμπάν σε βάθος χρόνου; Η ερώτηση δεν είναι εύκολη καθώς ακόμα και αυτή η ομάδα που φαίνεται ως μια ενιαία οντότητα στους δυτικούς, δεν είναι παρά ένα συνονθύλευμα πολέμαρχων, κυρίως Παστούν στην καταγωγή, αλλά με αρκετές προσμίξεις από άλλες φυλές και φατρίες που δεν είναι σίγουρο πως θα συμφωνούν μεταξύ τους σε όλα. Το ιστορικό της περιοχής δείχνει πως η συνεχής σύγκρουση στο Αφγανιστάν αποτελεί ουσιαστικά ένα είδος παράδοσης μεταξύ των εκάστοτε φυλών/πολέμαρχων.

– Μπορεί μια τέτοια διαφωνία να οδηγήσει ίσως σε νέες αυτόνομες περιοχές, άρα και σε διάσπαση του Αφγανιστάν; Είναι εξαιρετικά πιθανό, θα μπορούσε να είναι η απάντηση. Κυρίως γιατί συμφέρει με τέτοια εξέλιξη την Κίνα αλλά και την Ρωσία καθώς και το Ιράν. Για τις συγκεκριμένες χώρες είναι προτιμότερο το Αφγανιστάν να διασπαστεί σε τμήματα επιρροών και με πλήρη εξάρτηση από αυτές. Είναι μια εξέλιξη που ενδεχομένως να μείωνε και τον κίνδυνο επικράτησης ενός ορμητηρίου τρομοκρατίας στις γύρω περιοχές.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά που ουσιαστικά θα συμβεί διάσπαση μιας χώρας. Ήδη έχουμε μια de facto τριχοτόμηση στη Συρία αλλά και τμηματοποίηση της Λιβύης υπό επιρροές. Σε τέτοιες περιοχές με μηδενική εθνική συνοχή είναι πολύ πιο εύκολες οι διασπάσεις σε τμήμαρα που θα τελούν υπό επιρροή και εξάρτηση ισχυρότερων.

– Θα έκανε επέμβαση ξανά η Δύση σε ένα Αφγανιστάν με ακραίες εξάρσεις ισλαμικής τρομοκρατίας; Θεωρώ πως όχι. Όμως θα προέκρινα μια υποκίνηση εσωτερικών διχονοιών για να προχωρήσει μια διάσπαση στη χώρα, με ό,τι και αν σημαίνει αυτό όπως ανέφερα ήδη.

Ίσως να είναι ένα σενάριο που θα το δούμε πιο σύντομα από όσο πιστεύουμε.

Πηγή: geopolitics.iisca.eu

Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν

Υπάρχουν κάποιες φήμες το τελευταίο διάστημα, οι οποίες έρχονται από ξένα δίκτυα και μιλούν για εκτροπή Ερντογάν από την εξουσία. Οι φήμες αυτές βασίζονται κυρίως στις πολλαπλές αντιδράσεις που έχουν προκληθεί στο εσωτερικό της Τουρκίας λόγω της φτώχειας που βιώνει ο τουρκικός λαός με αποτέλεσμα την μείωση στην αποδοχή του σε πρόβλεψη ψήφων, αλλά και στην έξαρση αντιδράσεων από μειονότητες τύπου ΛΟΑΤΚΙ. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ακούγεται έντονα για εκτροπή ήπιας μορφής (όχι όπως το καλοκαίρι του 2016).

Όπως έχουμε αναφέρει και σε παλαιότερο άρθρο μας, η Δύση δίνει ιδιαίτερη σημασία στο ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πάνω σ΄ αυτό αναμένεται να βρουν πάτημα προκειμένου να ανατρέψουν τον νέο-οθωμανό Ερντογάν. Φυσικά υπάρχουν πολλά ακόμη ερείσματα, όπως το γεγονός ότι η Τουρκία τοποθετείται σε λίστα του State Department σύμφωνα με την οποία εκμεταλλεύεται παιδιά ως στρατιώτες.

Μάλιστα, έχει σημασία ακόμη και η πρόσφατη αποκάλυψη για δαπάνες εκατομμυρίων ευρώ σε μια βίλα του, από το γραφείο μηχανικών που το φτιάχνει, γεγονός που αποτελεί ακόμα καρφί στο πολιτικό του φέρετρο. Ειδικά τη δεδομένη χρονική στιγμή που μεγάλο τμήμα του τουρκικού λαού ζει σε συνθήκες απόλυτης ένδειας.

Οι φήμες περί εκτροπής αναφέρονται σε αντιδράσεις οι οποίες θα προκληθούν οργανωμένα από τμήμα των Ενόπλων Δυνάμεων, την πολιτική σκηνή της αντιπολίτευσης στην Τουρκία και πολλές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εδώ βέβαια θα πρέπει να επισημάνουμε πως είναι άγνωστο ποια θα είναι η υποστήριξη από το λαό καθώς και αν θα υπάρξουν αντιδράσεις που Τούρκους πολίτες που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό της χώρας, στους οποίους ο Ερντογάν έχει καθολική αποδοχή.

Εμάς ως χώρα ΔΕΝ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ το πώς και γιατί διαδραματίζεται στην Τουρκία σαν λεπτομέρειες. Μας ενδιαφέρει όμως μια πιθανή αποβολή του Ερντογάν από την εξουσία του. Ειδικά, αν οι Κεμαλιστές επανέλθουν με κάποιο πρόσωπο ευρείας αποδοχής εντός αλλά και εκτός συνόρων.

Αυτή τη στιγμή, ο Ερντογάν είναι το «μαύρο πρόβατο» για πολλούς στο ΝΑΤΟ αλλά και σε άλλες χώρες. Τον θεωρούν ως άτομο μη έμπιστο και εχθρικό. Όμως, αυτό δεν έχει αλλάξει τις θέσεις τους προς την Τουρκία, καθώς είναι μια χώρα που παίζει σημαντικό στρατηγικό ρόλο για αυτούς (κατά συχνές πυκνές δηλώσεις του ΓΓ του ΝΑΤΟ, της επιτρόπου της ΕΕ, και του POTUS).

Οπότε καλό θα ήταν να σκεφτούμε τι μπορεί να συμβεί αν η Τουρκία ξαφνικά αλλάξει ηγετικό πρόσωπο, με ένα πολιτικό αρχηγό πιο φιλικό προς την Δύση, ο οποίος όμως δεν διαφοροποιήσει τους ΑΝΣΚ (αντικειμενικούς σκοπούς) της στρατηγικής της χώρας, παρά μόνο κάποιες μεθόδους για να προσεγγίσει εκ νέου την Δύση και να επαναφέρει την διπλωματία της Υψηλής Πύλης στο προσκήνιο. Μια κίνηση που θα αφαιρέσει από την χώρα μας δικαιολογίες περί εχθρικότητας, αδιαλλαξίας ακόμα και θέματα όπως το μεταναστευτικό είναι πολύ πιθανό να γυρίσουν εναντίον μας.

Οπότε το σκεπτικό είναι πρώτον γιατί χαίρονται κάποιοι όταν βλέπουν πτώση Ερντογάν (που είναι για εμάς ο χρήσιμος ανόητος τη δεδομένη χρονική) και φυσικά τι κάνει η Ελληνική πολιτική σκηνή για την μετά-Ερντογάν εποχή.

Πηγή: geopolitics.iisca.eu

Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν

Στις 11.9.2021, συμπληρώνουμε ακριβώς 20 χρόνια από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, στην καρδιά της Νέας Υόρκης, Μια τρομοκρατική επίθεση που έφερε τεράστιες αλλαγές στον πλανήτη και την καθημερινότητα όλων μας παγκοσμίως. Καθώς μετά από εκείνη την τραγική ημέρα ορόσημο στο χώρο της ασφάλειας, ενεργοποιήθηκαν πρωτόκολλα ασφαλείας και διαδικασίες, αυστηροποιηθηκαν διάφορα μέτρα ελέγχου, άλλαξαν νομικά συστήματα κ.α.

Οι δράστες της επίθεσης, Σαουδαραβικής καταγωγής με δεσμούς με την τρομοκρατική οργάνωση Αλ Κάιντα, είχαν οργανώσει και κατάφεραν να πραγματοποιήσουν ένα τρομοκρατικό χτύπημα που σχεδίαζαν για μεγάλο χρονικό διάστημα μς σκοπό να πλήξουν τις ΗΠΑ. Μάλιστα σύμφωνα με όσα έγιναν αργότερα γνωστά στο ευρύ κοινό κατά την προετοιμασία είχαν δαπανήσει χρήμα και κόπο προκειμένου να αποφέρουν όσο το δυνατό μεγαλύτερο χτύπημα στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Σήμερα πλέον, 20 χρόνια μετά, η τρομοκρατική οργάνωση συνεχίζει να υφίσταται, και μάλιστα σε κάποιες χώρες έχει πάρει και μορφή πολιτικής δύναμης. Πολλά απο τα μέλη της (και μέλη του μεγαγενέστερου DAESH) έχουν περάσει στην ΕΕ και κάποια άλλα, άκρως πιο επικίνδυνα, αναμένεται να αποφυλακιστούν το 2022 ( βετεράνοι τζιχαντιστές) από διάφορες φυλακές στην Δύση, έχοντας εκτίσει ποινές αλλά σε καμία περίπτωση μεταμελήσει για ό,τι έκαναν.

Στη χώρα μας επίσης έχουν βρεθεί αρκετοί από αυτούς, είτε καθώς περνούσαν (η Ελλάδα είναι η χώρα πύλη για την Ευρώπη) είτε επειδή απλά έμειναν εδώ διατηρώντας χαμηλό προφίλ με στόχο τις επιδοτήσεις των ΜΚΟ. Όσοι από αυτούς έχουν συλληφθεί, είναι σχεδόν σίγουρο πώς αποτελούν ελάχιστο ποσοστό του αριθμού των φανατικών που βρίσκονται στη χώρα μας και σχετίζονται με την τρομοκρατία και τις οργανώσεις που αποτέλεσαν θυγατρικές της Αλ Κάιντα.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός πως το τελευταίο διάστημα στην ΕΕ έχει σημειωθεί αύξηση σε επιθέσεις με μαχαίρια ( knife crime) όπως η πρόσφατη επίθεση του 24χρονου Σομαλού σε κεντρική πλατεία του Βίρτσμπουργκ, στην Βαυαρία, τον οποίο οι γερμανικές αρχές προσπαθούν να βγάλουν ψυχοπαθή παρά το γεγονός ότι αυτόπτες μάρτυρες στο περιστατικό τον άκουσαν να φωνάζει Allahu Akbar και επιτέθηκε μόνο σε γυναίκες όπως προστάζει η κουλτούρα της χώρας του που θεωρεί τη γυναίκα κατώτερη.

Την ίδια στιγμή, στις ΗΠΑ έχουν επικεντρωθεί σε πράξεις ακροδεξιών στοιχείων και σ΄ένα ιδιότυπο κυνήγι μαγισσών με τους Qanon και Incel, αφήνοντας τη Χεζμπολάχ να θεριεύει στο Μεξικό. Αρκετοί αναφέρουν την συνεργασία της με ομάδες εγκλήματος όπως είναι η MS13 σε διακίνηση ναρκωτικών και όπλων. Έχει πέσει δηλαδή αρκετά το σημείο επαγρύπνησης από διάφορες υπηρεσίες έναντι των φανατικών του Ισλάμ, ειδικά το τελευταίο διάστημα με την απόφαση των ΗΠΑ να αποχωρήσουν από το Αφγανιστάν (δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις η αποχώρηση των αμερικάνικων στρατευμάτων θα ολοκληρωθεί την 11η Σεπτεμβρίου).

Παρά το γεγονός ότι η πανδημία ουσιαστικά λειτούργησε υποβοηθητικά στους φανατικούς του DAESH, κυρίως στην εξάπλωση τους σε περιοχές της Αφρικής και της Ασίας, εδώ και μεγάλο διάστημα οι τζιχαντιστές έχουν ελάχιστη ως και μικρή γενικά δραστηριότητα στην Δύση μέσα από οργανωμένες επιθέσεις. Μέχρι στιγμής παρατηρούνται προσπάθειες από διάφορους «εκπαιδευμένους από το ίντερνετ» (remote controlled) και μεμονωμένες περιπτώσεις. Η τελευταία επίθεση στη Δύση με οργανωμένο τρόπο έγινε αρκετά χρόνια πριν, δημιουργώντας μια πλαστή εντύπωση εφησυχασμού.

Με το βλέμμα όλων εστιασμένο σε άλλα θέματα (υγείας και οικονομίας) και γενικά με την εντύπωση πως το φανατικό Ισλάμ « έχει μειώσει τις δράσεις του » άραγε πόσο απίθανο ή πιθανό είναι να υπάρξει ένα νέο τρομοκρατικό χτύπημα ενόψει και των 20 ετών από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι στο κάδρο δεν αποκλείεται να βρίσκεται και η δική μας χώρα ως στενή συνεργάτης πλέον των ΗΠΑ και αντίπαλος της Τουρκίας (η οποία είναι φιλική με το DAESH)

Προσωπικά, δεν θα μπορούσα να αποκλείσω καμία πιθανότητα όσο απίθανη και αν μοιάζει. Ειδικά γνωρίζοντας πώς το DAESH αλλά και η Αλ Κάιντα προσπαθούν να αναδείξουν τηνδυναμική τους, έχοντας κάνει αισθητή την εμφάνιση τους στην Αφρική (ειδικά στη Ν.Α. μεριά της.) Όσο πλησιάζουμε λοιπόν προς την 11.9 ίσως να απαιτείται μεγαλύτερη προσοχή. Μην ξεχνάμε πώς κάθε φορά που είχαμε οργανωμένο τρομοκρατικό χτύπημα ήταν κάτι μη αναμενόμενο. Από τα αεροπλάνα που έγιναν πύραυλοι, από τις χύτρες των Τσαρνάεφ, από την επίθεση στην Μαδρίτη στο τρένο, τις βόμβες στα λεωφορεία του Λονδίνου, την επίθεση στα σχολεία της Ρωσίας, τις επιθέσεις σε ΗΒ και Γαλλία σε κέντρα διασκέδασης, όλα είχαν μια προσέγγιση μη αναμενόμενη σε τακτικό επίπεδο γι΄αυτό και έφεραν στο δυτικό τρόπο ζωής τεράστιο πλήγμα.

Πηγή: geopolitics.iisca.eu

Γράφει ο Αλέξανδρος Νίκλαν*

Παρατηρώντας με προσοχή ό,τι συμβαίνει σε γεωπολιτικό επίπεδο δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τη διαφαινόμενη αλλαγή ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή της NA Μεσογείου

Αρχικά, θα πρέπει να μπούμε στη διαδικασία κρίσης και να αναλογιστούμε πώς εδώ και περίπου 4-5 χρόνια, η Ελλάδα είχε λάβει κυρίαρχη θέση στο τμήμα αυτό της γεωπολιτικής σκακιέρας. Δυστυχώς για εμάς δεν το αντιληφθήκαμε νωρίς, είτε λόγω ανικανότητας πολιτικής ηγεσίας, είτε λόγω εσωστρέφειας και μειωμένης αντίληψης των καταστάσεων. Η Τουρκία ήδη από το 2016 και μετά, με τις δηλώσεις Ερντογάν που χτυπούσαν το “αμερικανικό βαθύ κράτος” καθώς και κάποιες κινήσεις στη Μ.Ανατολή , είχε ερεθίσει αρκετούς οι οποίοι σιγά σιγά έχτισαν μέτρα αντίδρασης κατά του Τούρκου προέδρου – είναι σημαντικό να ξεχωρίσουμε τον Ερντογάν από την Τουρκία και να τονίσουμε πως η Δύση αλλά και ο Αραβικός κόσμος επιθυμεί να απομονώσει τον Τούρκο πρόεδρο και όχι την Τουρκία.

Εκείνο τώρα που πρέπει να αντιληφθούμε και πάλι είναι πώς ο χρόνος που έχουμε εύνοια συνθηκών, σταδιακά μειώνεται με τελικό σημείο το 2023, χρονιά εκλογών για την Τουρκία, όπου μάλλον ο Ερντογάν θα αποκαθηλωθεί. Γι΄αυτό και αρκετοί παίκτες τείνουν να στηρίζουν και πάλι την Τουρκία, αλλά όχι τον Τούρκο πρόεδρο. Αρκεί να παρατηρήσουμε πώς κινούνται οι αναφορές και τα άρθρα/αναλύσεις πολλών δυτικών ΜΜΕ που φαίνεται να στηρίζουν απροκάλυπτα την αξιωματική αντιπολίτευση της Τουρκίας και γενικότερα το κεμαλικό κατεστημένο που μοιάζει να ξεπηδάει στο προσκήνιο της πολιτικής σκηνής της γειτονικής χώρας και επιζητεί διακαώς σχέσεις με τη Δύση.

Στον αντίποδα, ιδιαίτερα σημαντικό είναι το ερώτημα πόσο θα αντέξει ο Μπάιντεν στο Λευκό Οίκο. Ας μη θεωρούμε δεδομένο πώς θα ολοκληρώσει με ευκολία ακόμη και την τρέχουσα θητεία του. Διότι ως γνωστό είναι αρκετά μεγάλος ηλικιακά και η ζωή ενός Προέδρου, ειδικά του Προέδρου των ΗΠΑ, έχει τρομερή ένταση και δυσκολίες. Προσωπικά θεωρώ την Καμάλα Χάρις, αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Μπάιντεν, εξαιρετικά επικίνδυνη για τα δικά μας συμφέροντα αφού, ανά καιρούς, έχει δείξει παρόμοιες τακτικές και πρακτικές με αυτές της Χίλαρι Κλίντον.

Σ’ όλα αυτά θα πρέπει να προστεθεί μια στάση αναμονής από της Λιβύης, η προσπάθεια επαναπροσέγγισης της Αιγύπτου από την Τουρκία, όπως και μια ηπιότερη στάση πλέον του Μακρόν που έχει αρκετά σοβαρά εσωτερικά προβλήματα για την ασφάλεια της χώρας του.

Η Ελλάδα είναι, όπως χαρακτηριστικά θα μπορούσαμε να πούμε, στο μάτι του κυκλώνα που έχει μεταβάλλει κάποιες καταστάσεις στην ευρύτερη περιοχή, σύντομα όμως θα περάσει και πάλι στην ένταση του, γεγονός που είναι πιθανό να φέρει πάλι τα πάνω-κάτω στα ισορροπίες ισχύος. Είναι εξαιρετικά σημαντικό για εμάς να διασφαλίσουμε το μέγιστο δυνατό σε βοήθεια, παροχές, στρατηγικούς και τακτικούς στόχους ως το τέλος του 2022 με αρχές 2023, καθώς φοβάμαι πάρα πολύ, πώς με την νέα ηγεσία στην Τουρκία θα αλλάξουν και πολλά από τα δεδομένα που πλέον θεωρούμε υπέρ μας. Αν και ο Ερντογάν αυτή τη στιγμή φαίνεται να διατηρεί την εξουσία, στην οποία παραμένει σταθερά τα τελευταία χρόνια, ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι θα παραμείνει σ΄αυτή καθώς στο εσωτερικό της χώρας του αντιμετωπίζει πολλαπλά προβλήματα. Από τη μια η ακραία φτώχεια και από την άλλη οι περιπτώσεις διαφθορά για τις οποίες κατηγορείται σε συνδυασμό με την αποστροφή της Δύσης αλλά και των ηγετών του αραβικού κόσμου (πλην Ιράν) προς το πρόσωπό του, δεν θα πρέπει να θεωρείται απίθανο να μην καταφέρει το 2023, χρονιά εκλογών, όπου συμπληρώνται και τα 100 χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, να παραμείνει στο Προεδρικό Μέγαρο. Η ενδεχόμενη πτώση Ερντογάν και η άνοδος στην εξουσία ενός κεμαλικού Προέδρου, αλλάζει άρδην τα δεδομένα για την Ελλάδα και ό,τι έχουμε κατακτήσει.

Δυστυχώς όσο και αν δεν μας αρέσει , το πληθυσμιακό και γεωγραφικό μέγεθος και η επιρροή της γειτονικής χώρας, έχει κάνει πλέον πραγματικότητα την φράση του Κονδύλη που ανέφερε πώς η Ελλάδα σταδιακά θα δορυφοριοποιηθεί έναντι της Τουρκίας, εκτός και αν..

Εκτός και αν η Ελλάδα καταφέρει και ενισχυθεί αρχικά σε στρατιωτική ισχύ ΑΜΕΣΑ και με τέτοιο τρόπο που να την κάνει ένα άκρως επικίνδυνο κράτος, το οποίο θα ήταν τρελό να του επιτεθεί κάποιo άλλο κράτος. Επίσης, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να δεσμεύσει τις επενδύσεις που ήδη γίνονται στην χώρα, ενώ να λάβει και ανταλλάγματα με γραπτή δέσμευση όσον αφορά την χρήση βάσεων εντός του εδάφους μας.

Θεωρώ ότι είναι πλέον θέμα χρόνου που δεν τρέχει υπέρ μας, όπως στην αρχή αλλά με φθίνουσα πορεία προς χρονικό ορόσημο τις εκλογές του 2023 στην Τουρκία, όπου το ενδεχόμενο να ξηλωθεί ο Ερντογάν κατά την προσωπική μου γνώμη, είναι παραπάνω από πιθανό.