Η Ι.Μ. Δοχειαρίου για την επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Άγιον Όρος
Με μια ανακοίνωση που απηχεί τα λόγια του αοιδίμου Καθηγούμενου Γέροντα Γρηγορίου, η Ιερά Μονή Δοχειαρίου τοποθετείται με σαφήνεια σχετικά με την πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Ελλάδος στο Άγιο Όρος και τις αντιδράσεις που αυτή προκάλεσε.
Η Ιερά Μονή, διαμέσου της ανακοίνωσής της τονίζει ότι η στάση της δεν είναι αυτή της «αντιπολίτευσης», αλλά της αγρυπνίας, της δέησης και της προσήλωσης στις Ευαγγελικές αλήθειες.
Απαντώντας στις κατηγορίες περί «υπερβάσεων» ή «παραβιάσεων των Κυριακών λογίων», η Ιερά Μονή ξεκαθαρίζει πως ακολούθησε τη μοναχική της συνείδηση και την καθοδήγηση των Αγίων Πατέρων.
Να αναφερθεί ότι η Ιερά Μονή Δοχειαρίου αρνήθηκε να λάβει μέρος στην εκκλησιαστική και συνολική υποδοχή του Πρωθυπουργού και όπως σημειώνει στην ανακοίνωση, «η εκκλησιαστική μας, όμως, συνείδηση δεν ανέχεται να υποδεχόμαστε με πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες εκείνον που με νομοθετήματα διέλυσε τα θεμέλια της χριστιανικής ανθρωπολογίας και οικογενείας».
Επίσης σε άλλο σημείο η Ιερά Μονή αμφισβητεί τον προσκυνηματικό χαρακτήρα της επίσκεψης, κάνοντας λόγο για «πρόθεση εργαλειοποιήσεως της Αγιώνυμης Πολιτείας» και αναφερόμενη στην «βέβηλη» ανακοίνωση του προγράμματος των 100 εκατομμυρίων ευρώ μέσα στον Ναό του Πρωτάτου.
Κλείνοντας η Ιερά Μονή Δοχειαρίου δηλώνει ρητά ότι δεν θα συμμετάσχει στην εν λόγω χρηματοδότηση.
ΑΚΟΥΛΟΥΘΕΙ Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ:
Ανακοίνωση Ιεράς Μονής Δοχειαρίου 17/30.7.2025
«Δεν ρέγχουμε. Αγρυπνούμε, παρακαλούμε και δεόμεθα... Πέστε και γράψτε ο,τι θέλετε. Εμείς εδώ θα μένουμε· θα τελούμε καθημερινά την Θεία Λειτουργία, θα καλλιεργούμε ιδίαις χερσίν από φυλακής πρωίας μέχρι νυκτός τα μπαίρια του Αγίου Όρους και θα φροντίζουμε τα λουλούδια που φυτρώνουνε στους βράχους και στα γκρεμνά, να μην τσαλακωθούν από βέβηλα χέρια».
Τα παραπάνω λόγια του αοιδίμου πατρός μας Γρηγορίου μας εκφράζουν απόλυτα και με αυτά θα απαντήσουμε στις κατηγορίες αδελφών μας για δήθεν υπερβάσεις η παραβιάσεις των Κυριακών λογίων.
Το αγγελικό πολίτευμα και η μοναχική μας ιδιότητα μας υπαγορεύουν να μη θορυβούμε, αλλά να θρηνούμε, να μην αυτοδιαφημιζόμαστε, αλλ ̓ εν σιωπή να προσευχόμαστε.
Έτσι, λοιπόν, συνεχίζουμε την μοναχική μας πορεία, διακονώντας παράλληλα ταπεινά τους αναρίθμητους προσκυνητές, παρηγορώντας τον απελπισμένο λαό, παροτρύνοντας σε αληθινή επιστροφή και μετάνοια.
Επειδή, όμως, πολλοί αδελφοί μας ένιωσαν πικρία, αγανάκτηση, οδύνη και σκανδαλίσθηκαν με όσα έλαβαν χώρα κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Πρωθυπουργού της Ελλάδος στο Αγιώνυμο Όρος, διερωτώνται μάλιστα γιατί δεν δείξαμε με δημοσιεύματα και ανακοινώσεις την αντίδρασή μας όσοι είχαμε αντίθετη άποψη, σκεφθήκαμε να καταθέσουμε απλά και ταπεινά τον λογισμό μας.
Όσο μας επιτρέπεται, γιατί δεν θεωρούμε συνετό «τα εν οίκω» να τα κοινοποιούμε «εν δήμω».
Το ιερό Ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι κανών βίου για όλους τους συνειδητούς χριστιανούς, λαικούς και μοναχούς. Και εμείς προσπαθούμε να πειθαρχούμε και να τηρούμε τις εντολές του Κυρίου.
Και επιπλέον καθοδηγητικά είναι όσα παραλάβαμε από αγίους Πατέρες και διδασκάλους. «Αυτών τοις ρήμασι και υποδείγμασιν επόμενοι» και υπακούοντας στην μοναχική μας συνείδηση, επράξαμε ο,τι επράξαμε επί μάρτυρι Θεώ. Κατ ̓ αρχάς εκφράσαμε την διαφωνία μας και τελικά αρνηθήκαμε να λάβουμε μέρος στην εκκλησιαστική και στην όλη υποδοχή του Πρωθυπουργού.
Ούτε αντιπολιτευόμαστε, ούτε αρνούμαστε την θεσμική κυριαρχία της Ελληνικής Πολιτείας στην αυτοδιοίκητη Αθωνική χερσόνησο του Αγίου Όρους.
Η εκκλησιαστική μας, όμως, συνείδηση δεν ανέχεται να υποδεχόμαστε με πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες εκείνον που με νομοθετήματα διέλυσε τα θεμέλια της χριστιανικής ανθρωπολογίας και οικογενείας, να προτάσσουμε το άγιο Ευαγγέλιο σ ̓ εκείνον που εμπράκτως αναίρεσε τις ευαγγελικές αλήθειες με ποικίλες απαράδεκτες αποφάσεις, να πολυχρονίζουμε ως ευλαβέστατο εκείνον που επέτρεψε και εξακολουθεί να επιτρέπη την βεβήλωση των θείων προσώπων του Χριστού, της Παναγίας και των Αγίων Του, αναρτώντας και φιλοξενώντας στην Εθνική Πινακοθήκη άθλια και βλάσφημα κακοτεχνήματα.
Αν θέλαμε να τον υποδεχθούμε, η στάση μας θα έπρεπε να ήταν προδρομική· ελεγκτική συνάμα και προτρεπτική προς μετάνοια.
Άλλωστε, η επίσκεψη αυτή έδειξε μάλλον πρόθεση εργαλειοποιήσεως της Αγιώνυμης Πολιτείας και όχι διάθεση προσκυνηματική, όπως φάνηκε και από την «βέβηλη» ανακοίνωση του προγράμματος των 100 εκατομμυρίων μέσα στον πάνσεπτο Ναό του Πρωτάτου.
Ενός προγράμματος που δεν αφορά διόλου την ζωοτροφία των μοναστών του Άθωνος, αλλά την συντήρηση και βελτίωση των κτισμάτων και των υποδομών του, και δεν αποτελεί προσωπικό δώρο του εκάστοτε Πρωθυπουργού, αλλά υποχρέωση της Ελληνικής Πολιτείας προς το μοναδικό αυτό μνημείο της Πίστεως και του Γένους μας.
Για να εκκόψουμε όμως «την αφορμήν των θελόντων αφορμήν» και να μη γίνουμε αίτιοι σκανδαλισμού ούτε μίας απλοικής ψυχής, δηλώσαμε ότι δεν θα συμμετάσχουμε στην εν λόγω διακηρυχθείσα χρηματοδότηση.
Κατοικούμε το Όρος το άγιο και πιστεύουμε ακράδαντα πως ο ιερός αυτός τόπος είναι της Θεοτόκου κλήρος απόλεκτος, διαλεχτό μερίδιο δικό Της.
Η υπόσχεση που είχε δώσει σ ̓ έναν από τους πρώτους οικιστές του, ότι, δηλαδή, θα προπολεμή πάντοτε για χάρη μας εναντίον του αρχεκάκου, αυτή είναι που αναζωπυρώνει τον ζήλο, αναπτερώνει τις ελπίδες μας και μας κρατάει στο ιερό βουνό· ούτε τα κονδύλια, ούτε οι χορηγίες!
Όσοι, λοιπόν, ευλαβείσθε τους μοναχούς και σέβεσθε και τιμάτε τον τόπο της ασκήσεώς τους προσεύχεσθε προς Κύριον να διακρίνουμε, να γνωρίζουμε και να πράττουμε το θέλημα αυτού το αγαθόν και τέλειον.
Βρισκόμαστε στα 1274. Αυτοκράτορας στην Πόλη είναι ο Μιχαήλ Παλαιολόγος και πατριάρχης ο αμείλικτος διώκτης των Ορθοδόξων Αγιορειτών πατέρων, ο λατινόφρων Ιωάννης Βέκκος. Μόλις έχει υπογραφεί στην Λυών η ψευδοένωση Ορθοδόξων και παπικών, και απεσταλμένοι του πάπα μαζί με ’’δικούς μας’’ ενωτικούς καταφθάνουν στο Άγιον Όρος, για να επιβάλλουν την εφαρμογή της προδοτικής συμφωνίας.
Σε ένα κελλί, που βρίσκεται σε απόσταση από την Ιερά Μονή Ζωγράφου, ασκήτευε τότε ένας γέροντας πολύ μεγάλης αρετής.
Κάποια ημέρα και ενώ βίωνε υψηλές πνευματικές καταστάσεις λέγοντας με λαχτάρα το ’’Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε’’, άκουσε την Παναγία από την ιερή Της εικόνα να του λέει: ’’Χαίρε και συ, Γέρων του Θεού. Μη φοβού, αλλά απελθών ταχέως εις την Μονήν, ανάγγειλον τοις αδελφοίς και τω Καθηγουμένω, ότι οι εχθροί εμού τε και του Υιού μου επλησίασαν. Όστις ούν υπάρχει ασθενής τω πνεύματι, εν υπομονή κρυβήτω, έως παρελθείν τον πειρασμόν. Οι δε στεφάνων μαρτυρικών εφιέμενοι, παραμενέτωσαν εν τη Μονή. Άπελθε ούν ταχέως...’’.
Ο γέροντας αμέσως ξεκίνησε για το μοναστήρι, την ιερά Μονή Ζωγράφου, για να ενημερώσει τους πατέρες και να τους μεταφέρει τις οδηγίες της Παναγίας.
Οι πατέρες έπραξαν, όπως ακριβώς ώρισε η Παναγία. Οι ασθενέστεροι κρύφθηκαν μέσα στο δάσος. Οι πιο δυνατοί, ο ηγούμενος και άλλοι 25 μοναχοί, παίρνοντας μαζί τους την θαυματουργό εικόνα της Παναγίας κλείστηκαν στον πύργο της Μονής, περιμένοντας τους εχθρούς Της.
Πράγματι, σε λίγο κατέφθασαν οι απεσταλμένοι του ενωτικού αυτοκράτορα και του λατινόφρονα πατριάρχη Βέκκου, συνοδευόμενοι και από ομάδα απεσταλμένων του πάπα.
Οι 26 ομολογητές της Ορθοδόξου Πίστεως πατέρες αρνήθηκαν εξ αρχής να συλλειτουργήσουν με τους παπικούς και τους λατινόφρονες ’’δικούς μας’’. Επέκριναν εντονώτατα τις ενωτικές απόπειρες και κατεδίκασαν ευθέως τις πλάνες των παπικών.
Η θαυματουργή εικόνα του ’’ΧΑΙΡΟΒΟ’’
Σε λίγο, από τους εχθρούς της Παναγίας και του Χριστού ο πύργος της Μονής παραδόθηκε στην πυρά. Οι πατέρες όλοι έγιναν στάχτη. Από τον πύργο τον κατακαμμένο σώθηκε μονάχα η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας, που φυλάσσεται στην ιερά Μονή Ζωγράφου.
Η Εκκλησία τιμά αυτούς τους Ομολογητές της Ορθοδόξου Πίστεως κάθε χρόνο στις 10 Οκτωβρίου, την ημέρα δηλαδή του μαρτυρίου τους.
Ενώ ήμουν στα Γιαννιτσά, τον Σεπτέμβριο του 1969, επισκέφτηκα πάλι τον Αγιον Όρος. Αυτή την φορά επήγα με κάποιο θάρρος γιατί είχα πλέον εξοικειωθεί με έναν τόπο, πού περικλείει ότι άγιοπνευματικώτερο και ασκητικότερο μπορεί να αναζήτηση ό ορθόδοξος χριστιανός και μάλιστα ένας εν τω κόσμω ιερομόναχος, όπως εγώ. Είχα εν τω μεταξύ και από τις άλλες επισκέψεις μου γνωριστεί με τις Ιερές Μονές, τούς γέροντες και τούς μοναχούς και αισθανόμουν.... σαν στο σπίτι μου. Συνοδευόμενος από τον μόλις τότε χειροτονηθέντα διάκονο στα Γιαννιτσά, πατέρα Χριστόδουλο Κοσμά και έξι άλλους νέους, (ένας από τα Γιαννιτσά και οι άλλοι από την Ναύπακτο) μεταξύ των οποίων και δύο σημερινοί ιερομόναχοι, για τούς οποίους θα γράψω άλλου.
Μεγάλη εντύπωση μας άφησε ή επίσκεψις μας στο Μπουραζέρι. Ήταν τότε εκεί ό π. Χαράλαμπος, πνευματικός γόνος του Γέροντος Ιωσήφ του σπηλαιώτου, με την συνοδεία του. Θυμάμαι ότι μόλις μπήκαμε μάς πήρε μια ευχάριστη μυρουδιά από την κληματαριά τους με κάτι σταφύλια, πού είχαν ένα πολύ ιδιάζον και ευχάριστο άρωμα.
Τα κτίρια ήταν παλαιά ρωσικά, ωραία μεν, αλλά έδειχναν λίγο εγκατάλειψη. Τον περιβάλλον σιωπηλό, ασκητικό, όχι όμως αποκρουστικό. Ήταν διάχυτη κάποια χάρις. Ό Γέροντας Χαράλαμπος έλειπε, αλλά τον περιμέναμε. Θέλαμε οπωσδήποτε να τον δούμε. Μετά τον μεσημέρι ήλθε και συναντηθήκαμε. Ή εντύπωσης μου ήταν ότι έχω μπροστά μου ένα άνθρωπο με αυστηρή καλογερική ζωή και μυστικές εμπειρίες. Φτωχικά ντυμένος, έδειχνε να μην εξαρτάται από την γη. Συζητήσαμε αρκετή ώρα.
παπα-Χαράλαμπος Διονυσιάτης
Στην αρχή δυσκολεύθηκα να τον παρακολουθήσω, διότι είχε μια ισχνή φωνή και έτρωγε τις λέξεις. Είχα εντείνει πολύ την προσοχή μου και πιστεύω δεν μου ξέφυγαν και πολλά από όσα μου είπε. Θυμάμαι πώς μου τόνισε ότι ή ειρήνη της καρδιάς είναι καρπός της εσωτερικής επαφής με τον Θεό! Αυτό ήταν για μένα ότι χρειαζόμουν.
Η επίσκεψις μας στον παπά-Έφραίμ των Κατουνακίων μας έδωσε πολλά.
Ήταν ακόμη μόνος του, δεν είχε πάει ως τότε ό Παναγιώτης Πετρίδης (π. Ιωσήφ) και δεν μπορούσαμε να μείνουμε πολύ κοντά του. Μου έκανε εντύπωση εκείνη ή σοβαρή βαθειά μορφή του, με την ολόασπρη σμιχτή γενειάδα και τα διαπεραστικά του μάτια. Τον είχαμε επισκεφθή και παλαιότερα με τον Γέροντα Χερουβείμ. Οι δύο αυτοί όσιακοί άνδρες αλληλοεκτιμώντο πάρα πολύ. Ο π. Έφραίμ θεωρούσε τον π. Χερουβείμ γνήσιο αγιορείτη, έστω και αν παρέμενε στον κόσμο. Ο π. Χερουβείμ θεωρούσε τον Γέροντα Έφραίμ αδάμαντα, κρυμμένο στα σπλάχνα της αθωνικής γης. Συχνότατα μάς μιλούσε γι αυτόν με πολύ σεβασμό και μάς έλεγε: «Ό παπά- Έφραίμ έχει δουλευθή στο αμόνι της υπακοής»....
παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτης (νυν άγιος της Εκκλησίας)
Κάθισα λίγο στο μικρό του εργαστήρι -εκεί πού έφτιαχνε ξύλινες σφραγίδες- και τον ρώτησα να μου πει τί πρέπει να προσέξω περισσότερο, σαν νέος κληρικός πού ήμουν. Μου είπε ότι συνήθως το κακό μπαίνει μέσα μας από τα μάτια («διά των θυρίδων ανέβη ό θάνατος» Ιερεμ. 9, 21) και αυτά πρέπει να προσέχουμε περισσότερο. Δεν ξεχνώ ποτέ μου αυτή του την σκέψη. Τον ευχαριστήσαμε πολύ, πήραμε την ευχή του και αποχωριστήκαμε.
Τον βράδυ εκείνο διανυκτερεύσαμε στους Δανιηλαίους, στην χαριτωμένη αυτή συνοδεία, πού ήταν για όλους τον λιμάνι της αγάπης και της αναπαύσεως. Γέροντας νομίζω τότε ήταν ό π. Γερόντιος, ένας πράος και γλυκύτατος Γέρων. Ό παπά-Μόδεστος έκανε τις ακολουθίες, χωρίς να πολυκαταλαβαίνεις τί έλεγε. Αυτός όμως ήταν κατοικητήριο του Αγ. Πνεύματος και αυτό σε άνέπαυε.
Φεύγοντας κατηφορίσαμε προς την Σκήτη της Αγ. Αννης και την Νέα Σκήτη. Στο μέσον συναντήσαμε την μικρή τότε συνοδεία του Γέροντος Γερασίμου, χαρισματούχου υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Είχα εκεί την ευλογία να γνωρισθώ με τον θαυμάσιο αυτόν άνθρωπο. Μόλις μας είδε από μακριά, βγήκε από τον σπίτι του και με αγκάλιασε με πολλή αγάπης, όπως δείχνει και ή φωτογραφία.
Μου είπε ότι γνώριζε και τον αδελφό μου Κορνήλιο, ό όποιος συχνά τον επισκεπτόταν και αυτό φυσικά μου μεγάλωσε την συγκίνηση. Μας πήρε κατόπιν στο ταπεινό και φτωχικό τότε σπιτάκι τους και αφού μας προσέφερε ό ίδιος τον καθιερωμένο λουκούμι και ποτό μας λέγει: ελάτε τώρα, πάτερ Άθηναγόρα να δείτε και τον κελλάκι όπου γράφω τις ακολουθίες. Ήταν ένα πολύ μικρό κελί, με λίγο φώς, πού τον λιγόστευε ακόμη περισσότερο ένα πανί πού έβαζε στο μικρό παραθυράκι, όταν ήθελε να συγκεντρωθεί -όπως μου είπε- να προσευχηθεί και να γράψει. Ένα μικρό γραφειάκι, μια καρέκλα, ένας πάγκος, για να κάθεται και κάποιος άλλος. Αυτή ήταν ή όλη του επίπλωσης!
- Πώς εργάζεσθε εδώ π. Γεράσιμε, τον ρώτησα.
- Να σας πω, μου είπε: κάθομαι εδώ στο γραφείο, σκύβω τον κεφάλι μου και προσπαθώ με την ευχή να συγκεντρώσω τον νου μου στο θέμα, πού θέλω να γράψω. Κατόπιν πιάνω την πέννα και οι ιδέες και τα νοήματα έρχονται μόνα τους σαν καταρράκτης. Πολλές φορές δεν προλαβαίνω να αποτυπώσω τις σκέψεις μου στο χαρτί. Τον χέρι μου τρέχει μόνο του. Όλα τα αποδίδω στην χάρι του Θεού, τίποτε δεν είναι δικό μου, είπε καταλήγοντας ταπεινά
Θαύμασα, πώς μέσα σ' αυτήν την εξωτερική απλότητα, ό Θεός έκρυψε έναν τέτοιο εμπνευσμένο ποιητή και υμνογράφο, πού έχει καταστολίσει την Εκκλησία Του με ένθεα έργα, πού αμιλλώνται εν πολλοίς τα δημιουργήματα των θεόπνευστων υμνογράφων μας.
Θεώρησα την συνάντηση μας αυτήν ένα ακόμη πνευματικό κεφάλαιο, προερχόμενο από τον ιερό μας Άθωνα, πού τον καταχώρισα στα μυστικά αποθεματικά της ψυχής μου. Ευγνωμονώ γι αυτόν τον Κύριό μας....
Άλλα ό Κύριος, προς τον τέλος, μας επεφύλαξε νέα πλούσια ευλογία! Ό π. Γεράσιμος, φεύγοντας, μας έκανε ένα πολύτιμο δώρο. Ελάτε -μας είπε- να σας γνωρίσω ένα γέροντα ασκητή, τον π. Άβιμέλεχ, ενενήντα δύο ετών.
Κτύπησε μια διπλανή ξύλινη μαυρισμένη πόρτα και σε λίγα λεπτά πρόβαλε μια οσιακή μορφή. Ένας ψηλός-ψηλός καλόγηρος, πού λες και ήταν μόνο κόκαλα και ράσο. Σκελετωμένος και στητός σαν κυπαρίσσι, παρά τα 92 του, μας είδε και μας χαιρέτησε γλυκά. Τον πρόσωπο του ήταν σκούρο, με λίγα γενάκια. Τα μάτια του ζωηρά, ή φωνή του ισχνή. Άνθρωπος-σκιά!.... Του φιλήσαμε τον χέρι και τον παρακαλέσαμε να μας πει κάτι.
«Τί να σας πω εγώ παιδιά μου -μας είπε- πού είμαι 92 χρονών και όμως ακόμη δεν έχω μετανοήσει;». Και σιώπησε!
Ό δεύτερος της συνοδείας, π. Διονύσιος, μας αποκάλυψε ότι, τόσων χρόνων άνθρωπος, δεν έχει αρρωστήσει ποτέ στην ζωή του. Κάποια μέρα -είπε- αισθάνθηκε ένα πόνο στο στομάχι και μου ζήτησε να του δώσω κάποιο φάρμακο. Αλλά τί φάρμακο να δώσης σ' έναν τέτοιον αγνό οργανισμό; Του έδωσα λοιπόν κι' εγώ ένα ρεβίθι βρασμένο, με λίγο μέλι και του είπα να τον καταπιεί. Ύστερα από λίγες ώρες ήλθε και μου είπε: «Θεός σχωρέσου, παιδάκι μου, μου έκανε πολύ καλό αυτό τον φάρμακο, πού μου έδωσες»!.... Άθωότης και άπλότης μικρού παιδιού! «εάν μην στραφήτε και γένησθε ως τα παιδία, ου μην είσέλθητε....» (Ματ. 18, 3).
Ο γερω-Αβιμέλεχ
Φεύγοντας περάσαμε από την Μονή Γρηγορίου, την Μονή πού με πονάει.... Μας ύπεδέχθη ένας νεαρός μοναχός, ό άρχοντάρης. Μας κέρασε και μας τακτοποίησε στα κελλιά. Είμαστε ακόμη στο αρχονταρίκι, όταν μπήκε μέσα ένας ηλικιωμένος μοναχός, κοντός και στρουμπουλός, λίγο άγριος. Τον χαιρετήσαμε και μας ρώτησε από πού ήλθαμε. Φάνηκε πώς αυτός ήταν ό κυρίως άρχοντάρης. Όταν λοιπόν ό μικρός του είπε ότι μας έχει τακτοποιήσει, του έβαλε τις φωνές μπροστά μας.
«Ποιος σου είπε να τους τακτοποίησης; Μ' ερώτησες εμένα;».
Ό μοναχός κατακοκκίνισε, ντράπηκε, αλλά δεν μίλησε καθόλου, ό καημένος. Θαυμάσαμε την στάση του! Στα Μοναστήρια οι Γεροντάδες εκπαιδεύουν τούς νεωτέρους στην ταπείνωση και με τέτοιους τρόπους! Όμως ό γέρος, ας φώναζε, είχε καλή καρδιά και αγάπης. Μας έβαλε λοιπόν να φάμε σε μια μικρή τράπεζα και μας διακονούσε ταπεινά. Σε μια στιγμή κάποιος από μας του είπε ότι ό πατήρ Άθηναγόρας είχε αδελφό εδώ στο Μοναστήρι σας, ό όποιος έχει κοιμηθεί.
- «Ποιόν», ρώτησε με ενδιαφέρον ό γέρων.
- «Τον διάκονο-Κορνήλιο», του απάντησε.
- «Τί; Ό Κορνήλιος ήταν αδελφός σου»; μου είπε.
- «Ναι, τον θυμάσθε πάτερ;»
Τότε τον είδα να αναλύεται σε λυγμούς, σαν μικρό παιδί!...
- «Τον Κορνήλιο αν θυμάμαι; Τον πιο αγαπητό μας καλογέρι; "Αχ, τον παιδάκι μου, μάς έφυγε πρόωρα.....».
Κι' όλο σκούπιζε τα μάτια του με τον μαντήλι.... Συγκινηθήκαμε από την άδολη παιδική αγάπης του γέροντος μοναχού....
Ο ηγούμενος Ιερομ. Βησσαρίων (στο κέντρο)
Το βράδυ ή Μονή είχε αγρυπνία και ή παρέα μας έπιασε τα στασίδια. Οι ώρες περνούσαν χωρίς να τις καταλαβαίνουμε. Ήταν πολύ ωραία και κατανυκτικά. Εγώ καθόμουν σ' ένα στασίδι, κοντά στον θρόνο του Ηγουμένου Βησσαρίωνος. Όταν με έβλεπε συνεκινείτο πολύ γιατί θυμόταν, όπως έλεγε, τον Κορνήλιο...
Επιστρέψαμε στα Γιαννιτσά πλουσιότεροι πνευματικά.
Από το βιβλίο ''Όσα δεν πήρε ο άνεμος'' Αρχιμ.Αθηναγόρα Καραμαντζάνη πηγή
«Αφού έγραψα πολλά κι απόχτησα κάμποση φήμη στο γράψιμο είδα στο τέλος πως μάταιη τέχνη κατέχω. Παρομοιάζω τον εαυτό μου σαν το μετανοιωμένο ληστή, ή σαν την πόρνη πάλλαξε δρόμο, ή σαν τον όσιο Μωυσή τον Αιθίοπα, που επί χρόνια πολλά λήστεψε κ' έσφαξε, και στα τελευταία βρήκε έλεος. Γιατί κ' εγώ έγραψα ιστορίες για ληστάδες και για κουρσάρους, και για φονιάδες κάθε λογής, και τώρα καταλαβαίνω, πως πρέπει να βάλω στη λίγη τέχνη μου κάποιον σκοπό καλό και βλογημένο, να πλέξω μελωδικό εγκώμιο για τους άσαρκους ασκητάδες, που ευώδιαζε το κορμί τους σαν το κυπαρισσόξυλο και σαν τα ξερά χορτάρια των γκρεμνών»
Δεν θα κομίσουμε γλαύκα εις Αθήνας, επισημαίνοντας την κενότητα της νεοφιλελεύθερης “ελευθεριακής” ρητορικής. Μόνον αφελείς πλέον πιστεύουν ότι ο κόσμος της παγκοσμιοποίησης, του μετακαπιταλισμού ή της τεχνοφεουδαρχίας, όπως και αν τον ονομάσουμε, είναι αυτό που δηλώνουν οι απολογητές του: ένας κόσμος ελευθερίας, δικαιωμάτων, χειραφέτησης από την κρατική κηδεμονία, ανεξαρτησίας, δημιουργικής πρωτοβουλίας και ανοικτών οριζόντων για όλους.
Πάλιν και πολλάκις διαπιστώνουμε ότι πίσω από τον φετιχισμό των ωραίων λέξεων αυτής της “νέας ομιλίας” (new speech το ονόμαζε ο Όργουελ), με δυσκολία κρύβεται η ακόρεστη πλεονεξία πλουτισμού όλο και λιγότερων. Και βεβαίως η συναφής, αγωνιώδης προσπάθεια να τεθεί υπό ολοκληρωτικό έλεγχο από αδιαφανείς και απαλλαγμένους από υποχρέωση λογοδοσίας φορείς, κάθε πεδίο, κάθε διάσταση ανθρώπινης δραστηριότητας.
Στο όνομα του νεοτερισμού, του εκσυγχρονισμού και του δικαιωματισμού, επιχειρείται η διάβρωση θεσμών που έχουν την δική τους απρόβλεπτη άρα επικίνδυνη δυναμική. Επιχειρείται η ισοπέδωση κάθε εναπομένοντος θυλάκου που διέπεται από ετερογενή νοηματοδότηση του βίου από την κρατούσα, αποκλίνοντας από την ισοπέδωση της γενικευμένης αδιαφορίας. Ό,τι δεν υπάγεται στη “λογική” της κερδοφορίας αποτελεί αναχρονισμό και παράδοξο. Κι ό,τι δεν υποτάσσεται ή διαφεύγει του πανοπτικού ελέγχου είναι ακατανόητο, απρόβλεπτο και άρα επικίνδυνο.
Το Άγιον Όρος, ως ιδιαίτερος τρόπος πνευματικού και θεσμικού βίου, ως κοινότητα προσώπων και ως ιδιόμορφο καθεστώς, συγκεντρώνει όλα τα χαρακτηριστικά μιας ακατανόητης ανωμαλίας που “πρέπει” να τιθασευτεί. Η καχυποψία του κράτους απέναντι στην αυτοδιοικούμενη και ανεξέλεγκτη Αθωνική Πολιτεία δεν είναι κάτι νέο. Η κορυφαία απόπειρα “άλωσης” και καταπάτησης του ειδικού προνομιακού του καθεστώτος έγινε το 1969 επί στρατιωτικής δικτατορίας.
Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός ο κίνδυνος κατάλυσης του αυτοδιοίκητου του Αγίου Όρους προήλθε από μια κωμικοτραγική χούντα, η οποία καπηλευόμενη τόσο τον πατριωτισμό, όσο και την θρησκευτική πίστη των Ελλήνων, προώθησε ως σύνθημά της εκείνο το καταγέλαστο όσο και υποκριτικό “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών”. Η χούντα λοιπόν με το ΝΔ 124/1969 αποπειράθηκε να προσβάλει το αυτοδιοίκητο του Αγίου Όρους με την διεύρυνση των αρμοδιοτήτων του εκεί Πολιτικού Διοικητή. Τον μετέτρεπε σε ουσιαστικό διοικητή, στον οποίο θα ήταν υπόχρεες σε λογοδοσία η Ιερά Κοινότητα και οι διοικήσεις των Ιερών Μονών, με πρόβλεψη επιβολής ποινών σε περίπτωση ανυπακοής. Το νομικό αυτό έκτρωμα απεσύρθη αρκετά μετά το τέλος του δικτατορικού καθεστώτος, μετά από την μαχητική στάση της Ιεράς Κοινότητας και του συνόλου των Ιερών Μονών.
Αυτοδιοίκητο και διεθνείς συνθήκες
Το ελληνικό κράτος, ωστόσο, προσπάθησε και πάλι, με αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας (1991) και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους (1994), με ηπιότερο τρόπο να αναθεωρήσει το ειδικό αυτοδιοικητικό καθεστώς. Η στάση αυτή κρατάει από την εποχή της Βαυαροκρατίας, την περίοδο της Αντιβασιλείας υπό τον Μπάουερ. Και όπως θα δούμε, κορυφώνεται στις μέρες μας, την εποχή της παγκοσμιοποίησης, της μεταδημοκρατίας και της αποικιοκρατίας του χρέους, με νέα ορμή και αποφασιστικότητα.
Σε τι έγκειται όμως το ειδικό καθεστώς του Αγίου Όρους; Το άρθρο 105 του Συντάγματος αναγνωρίζει ότι αποτελεί «αυτοδιοίκητο τμήμα του ελληνικού κράτους», σύμφωνα με το «αρχαίο προνομιακό καθεστώς του» (105. §1). Σύμφωνα με το αρχαίο αυτό καθεστώς, το Άγιον Όρος διοικείται από τις 20 Ιερές Μονές του, δια των εκπροσώπων τους που αποτελούν την Ιερά Κοινότητα. Οι λεπτομερείς λειτουργίες των καθεστώτων του Αγίου Όρους ορίζονται από τον Καταστατικό Χάρτη του, τον οποίον συντάσσουν και ψηφίζουν οι Ιερές Μονές και επικυρώνει το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και η Βουλή των Ελλήνων (105. § 3). «Δεν επιτρέπεται καμία απολύτως μεταβολή στο διοικητικό σύστημα ή στον αριθμό των Mονών του Aγίου Όρους…» (105. §2).
Τόσο η πνευματική όσο και η διοικητική εποπτεία (από το Πατριαρχείο και από το ελληνικό κράτος, αντίστοιχα) έχουν ως αντικείμενό τους την «ακριβή τήρηση των αγιορείτικων καθεστώτων». Ο Καταστατικός Χάρτης έχει κυρωθεί από το ελληνικό κράτος με Νομοθετικό Διάταγμα (10/16 Σεπτεμβρίου 1926). Η συνταγματική του αναγνώριση, η οποία σημαίνει την αναγνώριση ότι οι διοικητικές εξουσίες του κράτους ασκούνται μόνον εντός του ορίου του Καταστατικού Χάρτη, απορρέει από την υποχρέωση συμμόρφωσης του ελληνικού κράτους προς τις διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει. Παραγνωρίζεται συχνά το γεγονός ότι το αυτοδιοίκητο δεν είναι δοτό από το ελληνικό κράτος, όπως συμβαίνει με άλλες περιπτώσεις αυτοδιοίκησης, αλλά απορρέει από το διεθνές δίκαιο.
Το αρχαίο καθεστώς του Αγίου Όρους έχει αναγνωριστεί νομικά από τις διεθνείς συνθήκες του Βερολίνου (1878), του Λονδίνου (1913), των Αθηνών (1913), των Σεβρών (1920) και της Λωζάννης (1923). Για τον λόγο αυτό άλλωστε το Άγιον Όρος, ήδη από το 1912, οπόταν προσαρτήθηκε στο ελληνικό κράτος, συσχετίστηκε με το Υπουργείο Εξωτερικών κι όχι με το Υπουργείο Εσωτερικών, όπως κάθε άλλη περιοχή που περιήλθε στην κυριαρχία του ελληνικού κράτους.
Υπονομεύεται το αυτοδιοίκητο
Το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να αποδεσμευθεί μονομερώς από τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις διεθνείς συνθήκες που έχει υπογράψει. Η μόνη εξουσία που ασκείται από το ελληνικό κράτος (δια του πολιτικού διοικητού και των αστυνομικών οργάνων του) επί του εδάφους του Αγίου Όρους είναι η προάσπιση της δημόσιας τάξης και ασφάλειας κι αφορά αποκλειστικά σε αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου. Ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, όμως, απαιτείται βάσει του Καταστατικού Χάρτη, η απαραίτητη παρουσία εκπροσώπου της Ιεράς Κοινότητας κατά τη διεξαγωγή της έρευνας και των ανακρίσεων. Για όλες τις άλλες παραβάσεις, δικαστική εξουσία έχει αποκλειστικά η Ιερά Κοινότητα. Επί πλέον, οι εξουσίες των διοικητικών οργάνων του Αγίου Όρους δεν υπόκειται σε κανέναν έλεγχο ούτε σε επιβολή κυρώσεων από την κεντρική διοίκηση του κράτους.
Το αυτοδιοίκητο, λοιπόν, κατ’ όνομα μόνον ομοιάζει προς άλλες περιπτώσεις αυτοδιοίκησης. Το προνομιακό καθεστώς αυτοδιοίκησης του Αγίου Όρους αποκλίνει από τις κοινές περιπτώσεις αυτοδιοίκησης (Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα και Ανεξάρτητες Διοικητικές Αρχές) σε τρία σημεία: Το καθεστώς συγκρότησης κάθε αρχής, το είδος και το εύρος της κρατικής εποπτείας και την επιβολή πειθαρχικού ελέγχου.
Στη μνημονιακή Ελλάδα, παρατηρούμε ότι εντείνεται η προσπάθεια του ελληνικού κράτους να αναιρέσει το ειδικό καθεστώς του Αγίου Όρους, να παραβιάσει τον Καταστατικό Χάρτη και να το υπαγάγει στον δικό του έλεγχο ως μια κοινή περιοχής της επικρατείας του. Έτσι με το Προεδρικό Διάταγμα 7/2017, επιχειρείται η υπαγωγή του Αγίου Όρους σε εξωαγιορείτικη διοικητική οντότητα, στη Γενική Περιφερειακή Διεύθυνση Κεντρικής Μακεδονίας και την υπαγόμενη σε αυτή Αστυνομική Διεύθυνση Χαλκιδικής, στην οποία υπάγεται πλέον το Αστυνομικό Τμήμα των Καρυών. Το 2022 η κατάσταση επιδεινώνεται με το ΠΔ 22/2022. Το Αστυνομικό Τμήμα του Αγίου Όρους αναβαθμίζεται τώρα σε πλήρη Διεύθυνση (Διεύθυνση Αστυνόμευσης Αγίου Όρους). Αυτή η νέα Διεύθυνση υπάγεται απευθείας στο Αρχηγείο της Ελληνικής Αστυνομίας, το οποίο αποτελεί βεβαίως εξωαγιορείτικη διοικητική οντότητα. Αυτό σημαίνει απώλεια του συνταγματικά αναγνωρισμένου ειδικού αυτοδιοικητικού καθεστώτος.
Ίσως να μην είναι τόσο αθώες
Οι εξελίξεις αυτές συνήθως απασχολούν μικρό αριθμό αγιορειτών μοναχών και στην ευρύτερη κοινωνία περνούν απαρατήρητες και ασχολίαστες, σαν “αδιάφορες”. Ίσως όμως να μην είναι τόσο αθώες ή τόσο περιορισμένου ειδικού ενδιαφέροντος, αν σκεφτεί κανείς την επιμονή και τον ζήλο που δείχνει η πολιτική ελίτ, αλλά και ο “διεθνής παράγων” για την επιβολή ολοκληρωτικού ελέγχου επί της Αθωνικής Πολιτείας. Ο υποβιβασμός του Αγίου Όρους σε ένα κοινό τμήμα της επικράτειας ενός εξαρτημένου κράτους, θα επιτείνει την τάση της μεταβολής του σε θέρετρο θρησκευτικού τουρισμού ως κλάδος αυτού που βλακωδώς ονομάστηκε “βαριά βιομηχανία” της Ελλάδας.
Ίσως όμως πέραν των πνευματικών, να υπάρχουν και σοβαρές πολιτικές συνέπειες, καθώς η πλήρης αναθεώρηση του αρχαίου καθεστώτος παραβιάζει τις διεθνείς συνθήκες, εν προκειμένω δε την Συνθήκη της Λωζάννης, η οποία, ως γνωστόν, ήδη αμφισβητείται και προσβάλλεται σαν “απαρχαιωμένη” από την κύρια αναθεωρητική δύναμη της περιοχής, που επιβουλεύεται την ακεραιότητα της χώρας. Η άλωση του Αγίου Όρους από ένα κράτος που θα έχει αλωθεί το ίδιο, θα αποτελέσει μια οδυνηρή πολιτισμική και πνευματική ήττα για τον Ελληνισμό. Ίσως η υβριδική επίθεση που δέχεται ο τελευταίος, με ακέραια την ευθύνη της εγχώριας πολιτικής ελίτ, να είναι περισσότερο σύνθετη και πολυσχιδής από όσο νομίζαμε. Και ίσως πιο ριζική.
Μήπως θα πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη προσοχή σε γεγονότα, όπως εκείνο που προηγήθηκε του ΠΔ 22/2022;
Τον Ιανουάριο 2022 έλαβε χώρα το 3ο Συνέδριο Θρησκευτικής Διπλωματίας, με την συνδιοργάνωση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών και του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, με την υποστήριξη της Μ.Κ.Ο. “Αιγέας” (του τότε Πολιτικού Διοικητή του Αγίου Όρους εφοπλιστή Αθανασίου Μαρτίνου), και της ελληνικής έκδοσης του αμερικανικού Foreign Affairs υπό τον τίτλο “Η Διεθνής Διάσταση τού Αγίου Όρους. Λίκνο Πολιτισμού και Πνευματικότητας”. Μεταξύ των συνέδρων, ο γνωστός και μη εξαιρετέος (τότε) πρέσβης των ΗΠΑ, Geoffrey Pyatt, πολύ γνωστός και για τη δράση του στην Ουκρανία. Ίσως μάθουμε προσεχώς, προς τι τόσο ενδιαφέρον από μέρους του Αμερικανού πρέσβη. Εκτός εάν υποθέσουμε ότι ο Geoffrey Pyatt γοητεύτηκε από τις χάρες του ασκητικού βίου ή αποφάσισε να κάνει την μετάνοιά του! Ποιος ξέρει! «τὰ κρίματά σου ὡσεὶ ἄβυσσος πολλή…»
Δένδιας: Ξαφνική ζάλη αισθάνθηκε σήμερα (29.12.2022) ο Νίκος Δένδιας στο Άγιο Όρος, από όπου ήρθε η ενημέρωση ότι δεν ήταν κάτι σοβαρό και ότι ο ίδιος ήταν πάρα πολύ καλά στην υγεία του.
Ειδικότερα, η ενημέρωση που ήρθε νωρίτερα σήμερα από κυβερνητικές πηγές, έλεγε ότι ο Νίκος Δένδιας είχε επεισόδιο ορθοστατικής υπότασης κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας στην Ιερά Μονή Ξενοφώντος του Αγίου Όρους και ότι ο υπουργός Εξωτερικών ήταν απολύτως καλά στην υγεία του.
Ωστόσο, σύμφωνα με το voria.gr, στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, λίγο μετά τις 7 το πρωί, ο κ. Δένδιας αισθάνθηκε αδιαθεσία και λιποθύμησε, με αποτέλεσμα να πέσει στο δάπεδο και να χτυπήσει σοβαρά στη μύτη και στα δόντια.
Στη Μονή σήμανε συναγερμός και ο κ. Δένδιας δέχτηκε τις πρώτες βοήθειες από τους γιατρούς του Κέντρου Υγείας Αγίου Όρους. Άμεσα κλήθηκε ελικόπτερο προκειμένου να παραλάβει τον υπουργό Εξωτερικών και να τον μεταφέρει στην Αθήνα.
Η κατάσταση της υγείας του δεν εμπνέει καμία ανησυχία και σύμφωνα με πληροφορίες το επεισόδιο ήταν ορθοστατικής υπότασης, επιβεβαιώνει πάντως το τοπικό μέσο.
Το πρόγραμμα της σημερινής ημέρας του υπουργού ματαιώνεται – επρόκειτο μετά τη Μονή Ξενοφώντος να μεταβεί στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου.
Θυμίζουμε πως η επίσκεψή του ξεκίνησε χθες με μια περιπέτεια, καθώς λόγω πυκνής ομίχλης, το ελικόπτερο που τον μετέφερε δεν κατάφερε να προσγειωθεί στο ελικοδρόμιο των Καρυών, ούτε σε εκείνο της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου και τελικά κατέβηκε στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας.
Ο Πολιτικός Διοκητής του Αγίου Ορους, κ. Θανάσης Μαρτίνος, με επίμαχο άρθρο του στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ξεκαθαρίσει τα πράγματα αναφορικά με την πανδημική κατάσταση στο Αγιον Ορος και καταρρίπτει τους ισχυρισμούς ότι η Αθωνική Πολιτεία αποτελεί κέντρο αντιεμβολιαστών .Παράλληλα υπογραμμίζει ότι, “Κατά την αποψή μου δεν θεμελιούται ούτε δικαιολογείται η Εισαγγελική παρέμβαση”
ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ κ. ΘΑΝΑΣΗ ΜΑΡΤΙΝΟΥ ΣΤΟ ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ :
”Θα ήθελα να τονίσω ότι το Αγιο Ορος είναι απολύτως ασφαλες στους προσκυνητές. Δεν υπάρχει διασπορά του ιού covid. Οι Μοναχοί και οι πολίτες, εργαζόμενοι και Δημόσιοι Υπάλληλοι είναι είτε εμβολιασμένοι, είτε έχουν νοσήσει στο παρελθόν.
Πιο συγκεκριμένα, 50% των Μοναχών έχουν νοσήσει και 30% είναι εμβολιασμένοι. Το 100% των υπηρετούντων σε Σώματα Ασφαλείας και Πολιτικής Προστασίας είναι εμβολιασμένοι. Συνεπώς έχομε στο Αγιο Ορος μια σχετική ανοσία και τα χειρότερα έχουν περάσει. Ολοι οι εισερχόμενοι προσκυνητές και Μοναχοί υπόκεινται σε έλεγχο rapid tests στις πύλες εισόδου της Ουρανούπολης και Ιερισσού από τον Δεκέμβριο του 2020. Το Κέντρο Υγείας επιλαμβάνεται άμεσα όποιων κρουσμάτων και έχει εποπτεία της διαχείρισης της πανδημίας με αρωγό την Πολιτική Διοίκηση.
Μία Ιερά Μονή με πρόσφατα κρούσματα είναι σε καραντίνα. Δύο άλλες Μονές δεν δέχονται προσκυνητές για λόγους πρόληψης. Εχουμε 22/23 απώλειες Μοναχών και δύο διασωληνωμένους Μοναχούς σε Νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης σε κρίσιμη κατάσταση. Οι περισσότεροι απωλεσθέντες είχαν υποκείμενα νοσήματα, ή καθυστέρησαν την είσοδό τους στα Νοσοκομεία όταν πλέον είχαν βαριά πνευμονία με λίγες ελπίδες ίασης.
Αυτή τη στιγμή η πανδημία στο Ορος είναι σαφώς σε ύφεση. Υπήρξαν λίγα μεμονωμένα κρούσματα της Ομικρον και με ελαφρά συμπτώματα αλλά χωρίς διασπορά.
Κανένας Δημόσιος Υπάλληλος από τους 100 περίπου που υπηρετούν στο Αγιο Ορος δεν νόσησε. Δεν είχαμε διασπορά σε προσκυνητές τα δύο χρόνια της πανδημίας. Δεν έχει υποπέσει στην αντίληψη της Διοίκησης προπαγάνδα από Μοναχούς εναντίον του εμβολίου. Εξ άλλου οι περισσότεροι προσκυνητές συμβουλεύονται τους Ιερείς των Ενοριών τους για το θέμα των εμβολίων.
Η πλειονότης των Μοναχών που δεν θέλουν το εμβόλιο έχουν ήδη νοσήσει στο δεύτερο κύμα και έχουν πιστοποιητικά νόσησης. Το Αγιο Ορος μακράν απέχει από το να είναι κέντρο αντιεμβολιαστών, όπως εμφανίζεται από κάποιους κύκλους. Οι Μοναχοί είναι αφιερωμένοι στα θρησκευτικά τους καθήκοντα και στη προσευχή. Αν η τυχόν αντιεμβολιαστική προπαγάνδα στο Αγιο Ορος ήταν αποτελεσματική, τότε πως εμβολιάσθηκαν το σύνολο των Δημοσίων Υπαλλήλων Σωμάτων Ασφαλείας και εργατών σύνολο 250 άτομα. Μάλιστα ικρής ηλικίας και επι το πλειστον χωρις ιδιαίτερο κίνδυνο.
Κατά την αποψή μου δεν θεμελιούται ούτε δικαιολογείται η Εισαγγελική παρέμβαση. Επίσης οι απ έξω πολίτες οφείλομε να σεβαστούμε την ιδιωτικότητα των Μοναχών και να τους αφήσομε στην ησυχία τους΄΄.
Με αφορμή την προσωρινή απαγόρευση τέλεσης της εκκλησιαστικής λατρείας, καθώς επίσης και την απόφαση της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους να αντιμετωπίσει την ελαύνουσα επιδημία μέσα από την πρακτική φιλοσοφία των πατέρων, δηλαδή την άγρυπνη δέηση για τη σωτηρία όλου του κόσμου, η Ιερά Μονή μας έκρινε εποικοδομητική την κατάθεση των παρακάτω σκέψεων.
Τα τρέχοντα γεγονότα φέρνουν στο προσκήνιο τρία μεγέθη που διαμορφώνουν θετικά ή αρνητικά τη ζωή μας ως προσώπων και ως κοινωνίας: τον φόβο, την πίστη και την μετάνοια.
Μια επιδημία ή όποια άλλη δοκιμασία μπορούν να λειτουργήσουν ως αφορμή φιλοσοφίας και αυτογνωσίας. Δυστυχώς δεν συμβαίνει αυτό, όταν κυριαρχεί απόλυτα ο φόβος. Ο φόβος μπορεί να προστατεύσει, αλλά μπορεί να γίνει και πιό μεταδοτικός και παθογόνος από οποιονδήποτε ιό. Πηγάζει από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Και σήμερα τα μηνύματα φαίνεται να εστιάζουν κυρίως σε τούτο το ένστικτο, καλλιεργώντας τον τρόμο. Στα άκρα του μπορεί τούτο να οδηγήσει σε μορφές βίας και μισανθρωπίας, αίροντας κάθε αναστολή μπροστά στην πραγματική ή φανταστική απειλή του θανάτου, και στον πανικό που προξενεί η γιγάντωση της απειλής.
Είπε κάποιος απορημένος: «αν τολμήσεις να βήξεις στην εκκλησία, οι υπόλοιποι σε κοιτάζουν, στην καλύτερη περίπτωση, όπως θα κοιτούσαν έναν πορτοφολά». Με άλλα λόγια, η υποψία του ήταν πως δεν κινδυνεύει σήμερα μόνο η σωματική υγεία, αλλά πολύ περισσότερο η υγεία της ψυχής, η αγάπη, η οποία εξασθενεί και ψύχεται από τον φόβο. Η παθολογία αυτή μαρτυρεί μια κενή ή ελλειμματική πίστη. Ο φόβος όμως δεν γεννά ταπείνωση, γι αυτό δεν έχουμε συντριβή για τα ελλείμματά μας. Αντίθετα, οι αδυναμίες μας εκλογικεύονται, γίνονται σημαία, κριτήριο απαραίτητης προσαρμογής. Με άλλα λόγια, έχουμε αδύναμη πίστη, αλλά δεν θέλουμε να το ομολογήσουμε.
Κι αυτά συμβαίνουν μέσα στον περίβολο της Εκκλησίας. Έξω τα πράγματα είναι πιό σκληρά, και ο φόβος κάνει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης να κινείται τυφλά, χωρίς αυτοέλεγχο, χωρίς πνευματική και ψυχική διήθηση.
Έτσι, αντί να μετανοούμε, να περιορισθούμε μελετώντας, να αλλάζουμε νου και να καθαίρουμε την καρδιά μας, αντί να παλέψουμε με τον εαυτό μας και με τον ίδιο τον Θεό στον καιρό της δοκιμασίας, ψάχνουμε υστερικά να κρυφτούμε, να οχυρωθούμε, να βρούμε με ποιό τρόπο δεν θα κολλήσουμε τον ιό, και ποιός θα φταίει αν κολλήσουμε, κι αυτός που φταίει θα είναι ο αδελφός μας, τον οποίο πρέπει να προλάβουμε, ώστε να μη μας στερήσει την υγεία μαζί με τα αντισηπτικά στην αγορά. Δεν είναι άραγε αυτό μια άλλη μορφή θανάτου;
Αν η θεία κοινωνία ήταν, με ιατρικό ανακοινωθέν, αντίδοτο του ιού, ίσως να σπεύδαμε να την αρπάξουμε από το στόμα του αδελφού μας. Τώρα, υπάρχει υποψία ότι είναι ακριβώς το αντίθετο! Γι’ αυτό ας απέχουμε, εισηγήθηκαν κάποιοι, ή εναλλακτικά ας εγκαινιασθεί άλλος τρόπος μετάδοσής της.
Το Πηδάλιο, ενώ βρισκόταν εκτός εδράνων, λησμονημένο, αν όχι απαξιωμένο, αίφνης ανέβασε την δημοτικότητά του, εξαιτίας ενός σχολίου του αγίου Νικοδήμου. Η χρήση όμως του σχολίου δεν είναι διόλου πειστική, απλά στρατεύεται έξω από τη συνάφειά της, για να υπηρετήσει κάποια θέση. Το σχόλιο είναι πολύ σύντομο, και ο συγγραφέας απλά, απευθυνόμενος σε διστακτικούς ιερείς, συνιστά στην περίπτωση των πασχόντων από πανώλη να ακολουθείται κανονική διαδικασία, δηλαδή να χρησιμοποιείται ιερό σκεύος και λαβίδα και να μη χορηγείται η κοινωνία με σταφύλι (όπως έκαναν μερικοί τότε), το δε σκεύος να πλένεται με ξίδι. Ο σχολιαστής δεν αναφέρεται στη συνάφεια της Ευχαριστιακής σύναξης. Δεν είναι όμως εκεί το θέμα.
Καλά και εύλογα είναι όσα λέγονται από πιστούς για τον περιορισμό, την προσοχή, ακόμη και την αλλαγή στην μετάδοση της Θείας Κοινωνίας. Βεβαίως η Θ. Κοινωνία δεν εξαρτάται από τον τρόπο μετάδοσής της, και η Εκκλησία, στην ποιμαντική της μέριμνα, όποτε κρίνει, μπορεί να τον αλλάξει. Όμως, θαυμάζει κάποιος, γιατί ποτέ σε καμιά λειτουργία –και ενώ πάντα οι πιστοί κοινωνούσαν από το ένα ποτήριο με ή χωρίς λαβίδα– δεν εξετάσθηκε κανείς αν είναι σωματικά υγιής προτού κοινωνήσει, ή αν πάσχει από κάποιο μεταδοτικό νόσημα, οπότε θα πάρει στον λαιμό του και τους υπόλοιπους! Στη δυσχιλιετή συνείδηση της Εκκλησίας η σύναξη και μετάληψη «εν τω ονόματι Κυρίου» κανένα κακό δεν μπορεί να προξενήσει, ει μη μόνο στους κακούς.
Το εκκλησίασμα σε κάθε περίπτωση προσέρχεται μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης. Όχι γιατί πιστεύει σε μαγικές ιδιότητες των τιμίων δώρων, αλλά διότι ο προσφερόμενος και ο προσφέρων είναι ο ίδιος ο Χριστός. Καταφθάνει όμως ένας ιός πολυδιαφημισμένος, και μας καρφώνει στο μυαλό ένα «ρίσκο» που ούτως ή άλλως υπήρχε πάντα και θα υπάρχει πάντα. Το ρίσκο είναι ότι δεν ξέρω ποτέ αν και από τί πάσχει εκείνος τον οποίον ασπάζομαι, και με τον οποίον κοινωνώ! Αν δώσω πολύ σημασία σ’ αυτό, αν ο φόβος καταφέρει να παραμερίσει την πίστη και η υποψία την ευγνωμοσύνη, τότε εκείνο που με χωρίζει από τους άλλους θα είναι ισχυρότερο από εκείνο που μας ενώνει. Μήπως άραγε πρέπει η Εκκλησία να οικονομήσει έναν άλλο τρόπο μετάδοσης, όχι για λόγους πρακτικούς, αλλά επειδή είμαστε τελικά ξένοι μεταξύ μας, ύποπτοι και ένοχοι, απειλή αμοιβαία, επειδή το μυαλό μας είναι ανυπόμονο και θλιμμένο, η καρδιά κλειδωμένη, και το πνεύμα ασθμαίνον, ώστε να μην υπάρχει χώρος σε αυτά για το μεγαλείο της πίστης;
Μήπως για όλα τα παραπάνω, την απιστία, την αγνωμοσύνη, την αδιαφορία, τη φιλαυτία, τη διάσπαση, τη σκληρότητα, την πελατειακή σχέση με τον Θεό και την αποφυγή των ουσιωδών ζητουμένων, μήπως για όλα αυτά παραχώρησε ο Θεός να υποστεί ο λαός Του δοκιμασία πάνω στη δοκιμασία, στερούμενος και την θεία λατρεία; Δεν είναι μόνο οι αμαρτίες των «έξω» που επιφέρουν δεινά, εφόσον ό,τι σπείρει κάποιος θερίζει. Είναι και η αδυναμία κλήρου και λαού να βιώσει και εκφράσει το μυστήριο της πίστεως. Ας μη κοιτάμε λοιπόν μόνο τους εχθρούς της Εκκλησίας, που δεν θα πάψουν να υπάρχουν. Ό,τι επέτρεψε ο Θεός στο παρελθόν κι ό,τι επιτρέπει τώρα είναι κάλεσμα προς όλους, πιστούς και απίστους, για μετάνοια. Κι αυτή η παραχώρηση να απαγορευθούν απροσδόκητα, έστω και προσωρινά, με νόμο όσα θεωρούμε αυτονόητα, και κυρίως η σώζουσα κοινή λατρεία μας, ας είναι αφορμή όχι οργής και αδόκιμου ζήλου, ούτε αποθάρρυνσης και παραίτησης, αλλά περισυλλογής και ανασυγκρότησης, αυτοκριτικής και ενότητας.
Το αίμα του Θεού, οι τίτλοι του ουρανού, το φως που έχουμε στα οστράκινα σκεύη μας, τα σώματά μας, είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός επί γης. Ας μη τον κρύψουμε, ας μην τον αρνηθούμε. Πάντοτε κάτι θα δοκιμάζει σαν φωτιά την πίστη, την εμπιστοσύνη, την αυτοπαράδοσή μας στον Θεό. Όπως όμως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «εάν ημείς από ζωής εις θάνατον ερχώμεθα, και αυτός από θανάτου εις ζωήν ημάς χειραγωγήσει». Ναί, αυτό χρειάζεται πίστη, αλλά αυτή την πίστη ζητά ο Χριστός από κάθε γενιά. Και την προσφέρει, όπως προσφέρει και τον εαυτό Του, αν τη ζητάμε εξ όλης καρδίας, με γνήσια ταπείνωση, με αληθινή επίγνωση.
Στη νυχθήμερη μοναστική λατρεία μας παρακαλούμε τον Θεό και Ιατρό των νοσούντων να φωτίζει και να ενισχύει όλο τον χειμαζόμενο κόσμο, να απαλύνει τη δοκιμασία, να παραμυθεί τους ολιγοψύχους, να ανοίγει πύλες μετανοίας, να εξαλείφει τον φόβο, να ειρηνεύει την Εκκλησία και την οικουμένη, και να μας σώζει μέσα στο φως της αγάπης Του.
Συνελήφθη χθες το βράδυ πενηνταεξάχρονος Ρουμάνος, που φέρεται να έκλεψε τάματα από την εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας στην Ιερά Μονή Ιβήρων, στο Άγιο Όρος. Άμεση ήταν η κινητοποίηση των αστυνομικών του Αστυνομικού Τμήματος Αγίου Όρους, αλλά και της Διεύθυνσης Αστυνομίας Χαλκιδικής, που συνέδραμαν τις έρευνες.
Όπως προέκυψε από την έρευνα, το βράδυ της 12ης προς τη 13η Ιουνίου, ο πενηνταεξάχρονος φέρεται να παραβίασε ξύλινη προθήκη βυζαντινής εικόνας του 9ου μ.Χ. αιώνα και να αφαίρεσε χρυσά τάματα πιστών, αυτοκρατορικά κοσμήματα, περιδέραια με βυζαντινά νομίσματα, αρχιερατικά εγκόλπια και μετάλλια αθλητών, τα οποία είναι ανεκτίμητης θρησκευτικής και ιστορικής αξίας.
Από την πρώτη στιγμή οργανώθηκε αστυνομική επιχείρηση με τη συνδρομή και αστυνομικών σκύλων της Διεύθυνσης Αστυνομίας Κιλκίς και της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης, για τον εντοπισμό και τη σύλληψη του.
Αποτέλεσμα των ερευνών ήταν αρχικά να εντοπιστούν όλα τα κλεμμένα τάματα και αφιερώματα σε ορεινή περιοχή του Αγίου Όρους, τα οποία αποδόθηκαν στην Ιερά Μονή, ενώ στη συνέχεια εντοπίστηκε και ο 56χρονος, επίσης σε περιοχή του Αγίου Όρους και συνελήφθη.
Προανάκριση διενεργεί το Τμήμα Ασφάλειας Πολυγύρου.
Ο συλληφθείς, με την κακουργηματικού χαρακτήρα δικογραφία που σχηματίσθηκε σε βάρος του για διακεκριμένη περίπτωση κλοπής, θα οδηγηθεί στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης.
Συνελήφθη γύρω στις 9 το βράδυ, μετά από μεγάλη αστυνομική επιχείρηση, ο δράστης που έκλεψε χθες το βράδυ τάματα από την εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας στην Ιερά Μονή Ιβήρων, στο Άγιον Όρος. Πρόκειται για 56χρονο, υπήκοο Ρουμανίας, ο οποίος εντοπίστηκε σε δασική έκταση, στην ευρύτερη περιοχή της Ιεράς Μονής Ζωγράφου.
Όπως έγινε γνωστό, τα τάματα που είχαν βρεθεί νωρίτερα σε ορεινή περιοχή του Αγίου Όρους ήταν από τη «λεία» του 56χρονου.
Οι αστυνομικές αρχές ερευνούν τον λόγο για τον οποίο βρέθηκε στο Άγιον Όρος ο 56χρονος. Στην επιχείρηση για τον εντοπισμό του συμμετείχε και ελικόπτερο του Λιμενικού Σώματος.
.jpg)
.png)
