Ο Ντόναλντ Τραμπ ζήτησε από τους ψηφοφόρους να φανταστούν ότι ήταν ο ίδιος υποψήφιος στις εκλογές. Εκείνοι τον άκουσαν — και στη συνέχεια τον απέρριψαν.
Του Τζόναθαν Λεμίρ | 3 Νοεμβρίου 2026
Η πολιτική θνητότητα του Τραμπ
Ο πρόεδρος Τραμπ υπήρξε η κυρίαρχη πολιτική φυσιογνωμία αυτού του αιώνα. Πέτυχε μία από τις πιο απροσδόκητες εκλογικές νίκες στην αμερικανική ιστορία και στη συνέχεια πραγματοποίησε τη μεγαλύτερη πολιτική επιστροφή.
Άλλαξε τη σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με τον υπόλοιπο κόσμο, ξαναέγραψε τους κανόνες και τις προσδοκίες για την προεδρία, όξυνε τους διχασμούς της χώρας και μεταμόρφωσε τον τρόπο —και τη συχνότητα— με τον οποίο οι Αμερικανοί σκέφτονται τον θεσμό της προεδρίας.
Είναι πανταχού παρών και αντλεί τη δύναμή του ακριβώς από αυτή τη διαρκή παρουσία.
Όμως απόψε, ο Τραμπ αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο του πολιτικού του τέλους.
Ζήτησε από τους ψηφοφόρους να μετατρέψουν αυτές τις ενδιάμεσες εκλογές σε δημοψήφισμα για το πρόσωπό του, να φανταστούν ότι το όνομά του βρισκόταν στο ψηφοδέλτιο.
Εκείνοι τον άκουσαν — και στη συνέχεια τον απέρριψαν.
Πρόκειται για μια εντυπωσιακή και εκτεταμένη αποδοκιμασία.
Οι Δημοκρατικοί φαίνονται έτοιμοι να κερδίσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων και, εφόσον συνεχιστούν οι τάσεις, θα μπορούσαν επίσης να κατακτήσουν τη Γερουσία, (σσ: οι Δημοκρατικοί κέρδισαν και Βουλή και Γερουσία) καθώς οι Αμερικανοί εξέφρασαν την έντονη δυσαρέσκειά τους για την κατεύθυνση στην οποία ο πρόεδρος οδήγησε τη χώρα τα τελευταία δύο χρόνια.
Ο Τραμπ πιθανότατα θα πρέπει πλέον να αντιμετωπίσει τους Δημοκρατικούς στο Κογκρέσο, οι οποίοι θα μπορούν να μπλοκάρουν την πολιτική του ατζέντα και να χρησιμοποιούν την εξουσία έκδοσης υποχρεωτικών κλήσεων για καταθέσεις και προσκόμιση εγγράφων.
Θα πρέπει επίσης να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο το πολιτικό κόμμα που αναδιαμόρφωσε κατ’ εικόνα του να αρχίσει σύντομα να κοιτάζει πέρα από αυτόν.
Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι πλέον, επισήμως και ολοκληρωτικά, ένας πολιτικά αποδυναμωμένος πρόεδρος που πλησιάζει στο τέλος της θητείας του — ένας «lame duck» (κουτσή πάπια).
Αλλά δεν έχουμε ακούσει τα τελευταία του λόγια.
Παραμένει αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων, εξακολουθεί να διαδραματίζει κυρίαρχο ρόλο στις παγκόσμιες υποθέσεις, διαθέτει την ευρεία εξουσία έκδοσης εκτελεστικών διαταγμάτων και παραμένει ασυναγώνιστος στην ικανότητά του να συγκεντρώνει την προσοχή.
Έχει καταφέρει περισσότερες από μία φορές στο παρελθόν να επιστρέψει από το πολιτικό νεκροταφείο, μάλιστα ισχυρότερος.
Ωστόσο, παρά την ισχύ του και παρά τον θόρυβο που προκαλεί, δεν μπορεί να επιβληθεί στην αμείλικτη πορεία του χρόνου: οι επόμενες εθνικές εκλογές θα είναι εκείνες που θα αναδείξουν τον διάδοχό του.
Σύντομα ο Τραμπ θα αρχίσει να υποχωρεί από τους πρωτοσέλιδους τίτλους, καθώς η προεδρική προεκλογική εκστρατεία θα αρχίσει να καταλαμβάνει το προσκήνιο.
Θα αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο να τον διαδεχθεί ένας Δημοκρατικός πρόεδρος, ο οποίος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει το υπουργείο Δικαιοσύνης για να εξετάσει σε βάθος τα τέσσερα προηγούμενα χρόνια και να ερευνήσει τους συνεργάτες, τους φίλους, την οικογένεια και τις επιχειρήσεις του Τραμπ.
Και θα έρθει αντιμέτωπος με αυτό που πιθανότατα αποτελεί τον μεγαλύτερο φόβο του: να πάψει να έχει σημασία.
Ο Τραμπ δεν πρόκειται να αποχωρήσει αθόρυβα.
Δεν είναι σαφές αν ο ίδιος και οι υπόλοιποι Ρεπουμπλικανοί θα αποδεχθούν καν τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών.
Και επειδή έχει διαψεύσει τόσο συχνά τις προβλέψεις, θα ήταν ανόητο να επιχειρήσει κανείς να διατυπώσει βεβαιότητες.
Οι αναμενόμενες εκλογικές απώλειες της αποψινής βραδιάς δεν πρόκειται να τον κάνουν πιο ταπεινό.
Σηματοδοτούν, όμως, την αρχή του τέλους.
Μια προεκλογική εκστρατεία αποκομμένη από τα προβλήματα των πολιτών
Η προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ για τις ενδιάμεσες εκλογές ολοκληρώθηκε με τον πιο γελοίο, αλλά και προβλέψιμο, τρόπο.
Επί μήνες, ο πρόεδρος κατηγορούνταν ότι είχε χάσει την επαφή του με την πραγματικότητα και εκείνη την άλλοτε ασυναγώνιστη ικανότητά του να αντιλαμβάνεται τι κινητοποιούσε τους υποστηρικτές του.
Είχε χλευάσει τις ανησυχίες των πολιτών για το κόστος ζωής, ενώ η προσωπική του περιουσία αυξανόταν. Είχε ξεκινήσει έναν πόλεμο που οι Αμερικανοί δεν ήθελαν, είχε προχωρήσει στην αναδιαμόρφωση του Λευκού Οίκου και είχε σχεδιάσει διάφορα μνημεία προς τιμήν του.
Και χθες αποφάσισε ότι ο καλύτερος τρόπος να απαντήσει στις κατηγορίες πως είχε απορροφηθεί από έργα προσωπικής προβολής και αμφιλεγόμενες συναλλαγές ήταν να εκφωνήσει την τελευταία ομιλία της προεκλογικής περιόδου στον χώρο του πιο παράλογου αποτυχημένου έργου ανακαίνισης που είχε προωθήσει.
Προς απογοήτευση των Ρεπουμπλικανών παντού, ο Τραμπ στάθηκε μπροστά από τη Reflecting Pool, την ανακλαστική δεξαμενή νερού, την παραμονή των εκλογών, και υπερασπίστηκε ένα έργο που είχε αποτύχει εξαιτίας της ανάπτυξης φυκών και της κακοτεχνίας ενός εργολάβου στον οποίο είχε ανατεθεί το έργο χωρίς διαγωνισμό.
Το έργο —για το οποίο ο Τραμπ είχε ισχυριστεί ψευδώς ότι εκτροχιάστηκε εξαιτίας βανδαλισμών— είχε υπερβεί τον προϋπολογισμό κατά εκατομμύρια δολάρια και ασφαλώς δεν του εξασφάλισε ούτε μία επιπλέον ψήφο σε πολιτείες όπως το Μίσιγκαν, το Κάνσας και η Αλάσκα.
Το χειρότερο ήταν ότι αυτή η παρέκκλιση, με την επιστροφή στο θέμα της Reflecting Pool, απέσπασε την προσοχή από το πραγματικό καταληκτικό μήνυμα του Τραμπ: ότι ο γερουσιαστής Τζον Χάστεντ του Οχάιο έχει εξαιρετικό σώμα.
Η προεκλογική παρουσία του Τραμπ δεν ήταν πια η ίδια
Ο Τραμπ μπήκε σχετικά αργά στην προεκλογική εκστρατεία και χρειάστηκε να τον πείσουν να πραγματοποιήσει συγκεντρώσεις κατά τον τελευταίο περίπου μήνα.
Όταν, όμως, αποφάσισε να συμμετάσχει, επέμεινε ότι οι εκλογές έπρεπε να περιστρέφονται γύρω από τον ίδιο και τις επιτυχίες του, χωρίς να αναγνωρίζει κανένα λάθος ή να εκφράζει ενσυναίσθηση για όσους αντιμετώπιζαν δυσκολίες.
Επέμεινε να εμφανίζεται σε πολλές προεκλογικές διαφημίσεις.
Απαίτησε επίσης τη διοργάνωση ενός πρωτοφανούς για ενδιάμεσες εκλογές κομματικού συνεδρίου, παρότι λίγοι από όσους παρευρέθηκαν στις εκδηλώσεις στο Ντάλας φάνηκαν ευχαριστημένοι που βρίσκονταν εκεί.
Ο Τραμπ ρίχτηκε στην προεκλογική εκστρατεία, πραγματοποιώντας σχεδόν δίωρες συγκεντρώσεις κάθε βράδυ σε ολόκληρη τη χώρα.
Ωστόσο, αυτές οι εμφανίσεις δεν έμοιαζαν με εκείνες που είχαν αποτελέσει το καθοριστικό πολιτικό γεγονός της προηγούμενης δεκαετίας.
Οι συγκεντρώσεις ήταν μικρότερες από το συνηθισμένο και λίγες πραγματοποιούνταν σε ανοιχτούς χώρους, εν μέρει για λόγους ασφαλείας.
Μία συγκέντρωση στο Οχάιο, κατά το τελευταίο δεκαπενθήμερο της εκστρατείας, πραγματοποιήθηκε σε ένα μικρό γυμναστήριο, ενώ σε άλλες υπήρχαν αρκετές άδειες θέσεις.
Ακόμη πιο εντυπωσιακός ήταν ο τόπος διεξαγωγής τους.
Σχεδόν οι μισές συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν σε βαθιά ρεπουμπλικανικές πολιτείες, όπου ο Τραμπ είχε κερδίσει εύκολα στο παρελθόν και σπάνια χρειαζόταν να πραγματοποιήσει προεκλογική εκστρατεία.
Αυτό οδήγησε σε μεγαλύτερα και πιο ενθουσιώδη πλήθη.
Οι κάτοικοι μιας πόλης όπως η Κόρινθος του Μισισίπι ήταν περισσότερο ενθουσιασμένοι που έβλεπαν τον Τραμπ για πρώτη φορά από ό,τι, για παράδειγμα, οι κάτοικοι του Γκραντ Ράπιντς στο Μίσιγκαν, όπου είχε πραγματοποιήσει περισσότερες από έξι συγκεντρώσεις τα προηγούμενα χρόνια.
Αλλά και η γεωγραφία της εκστρατείας αποκάλυπτε κάτι σημαντικό.
Ο Τραμπ αναγκάστηκε να επισκεφθεί ρεπουμπλικανικά προπύργια, όπως η Νότια Καρολίνα και η Μοντάνα, επειδή οι έδρες εκεί είχαν ξαφνικά γίνει αμφίρροπες και έπρεπε να κινητοποιηθούν οι πιστοί υποστηρικτές του.
Όταν, όμως, έφθανε εκεί, τι είχε πραγματικά να τους προσφέρει;
Οι αθετημένες υποσχέσεις και η οικονομική δυσαρέσκεια
Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, οι ψηφοφόροι είναι εξοργισμένοι με μια σειρά αθετημένων υποσχέσεων του Τραμπ.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι δεσμεύσεις του:
-Να μειώσει τις τιμές.
-Να μην ξεκινήσει νέους πολέμους.
-Να δημοσιοποιήσει τα αρχεία Έπσταϊν.
-Να απελάσει μόνο τους «χειρότερους από τους χειρότερους» παράτυπους μετανάστες.
Παραδοσιακά, τα κόμματα των εν ενεργεία προέδρων έχουν κακές επιδόσεις στις ενδιάμεσες εκλογές.
Όμως η δημοτικότητα του Τραμπ βρίσκεται πλέον σε αρνητικό έδαφος ακόμη και σε ζητήματα που κάποτε αποτελούσαν τα μεγαλύτερα πολιτικά του πλεονεκτήματα, όπως η οικονομία και η μετανάστευση.
Ο Τραμπ εξανάγκασε αρκετούς εν ενεργεία γερουσιαστές να αποχωρήσουν, επειδή τους θεωρούσε ανεπαρκώς πιστούς στο πρόσωπό του, και υποστήριξε προβληματικούς υποψηφίους, καθιστώντας έτσι περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις αμφίρροπες.
Προσέφερε ελάχιστα πολιτικά επιχειρήματα στους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους, την ώρα που οι ψηφοφόροι αντιδρούσαν οργισμένα σε μια οικονομία η οποία έμοιαζε να ωφελεί μόνο τους πλούσιους — μια κατηγορία που περιλαμβάνει την οικογένεια του προέδρου και τα μέλη του υπουργικού του συμβουλίου.
Αντί γι’ αυτό, ο Τραμπ προσπάθησε να ανακυκλώσει θέματα πολιτισμικών και ιδεολογικών αντιπαραθέσεων από προηγούμενες εκλογικές εκστρατείες, όπως οι φόβοι για τις χειρουργικές επεμβάσεις αλλαγής φύλου, τους μουσουλμάνους τρομοκράτες και ακόμη και τον κομμουνισμό.
Έμοιαζε να βρίσκεται εκτός πραγματικότητας όχι μόνο σε σχέση με την κοινή γνώμη, αλλά σε πολλές περιπτώσεις και με το ίδιο του το κόμμα.
Παρά τις προειδοποιήσεις ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να αφανίσει την ανθρωπότητα —ή τουλάχιστον πολλές θέσεις εργασίας—, ο Τραμπ υποστήριξε τη νέα τεχνολογία και τα κέντρα δεδομένων της, ακόμη και όταν η κοινή γνώμη στρεφόταν εναντίον τους, επειδή οι εταιρείες τεχνολογίας στηρίζουν το χρηματιστήριο.
Υποστήριξε μια αμφιλεγόμενη αρνητική διαφήμιση στην αναμέτρηση για τη θέση του κυβερνήτη του Οχάιο, την οποία καταδίκασε ο ίδιος ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης της πολιτείας.
Συντάχθηκε με τη Ρωσία στον πόλεμό της εναντίον της Ουκρανίας. Απείλησε να βομβαρδίσει ξανά το Ιράν.
Και υπήρξαν πράγματι πολλές αναφορές σε οπίσθια, κάτι που ασφαλώς θα μπερδέψει τους ιστορικούς του μέλλοντος.
Οι Αμερικανοί δεν πείστηκαν
Οι Αμερικανοί δεν φάνηκαν να ανταποκρίνονται σε αυτή τη στρατηγική.
Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι Δημοκρατικοί βρίσκονται σε τροχιά καθαρής επικράτησης στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Αλλά η πραγματική ιστορία βρίσκεται στη Γερουσία.
Οι Δημοκρατικοί έχουν ήδη αποσπάσει από τους Ρεπουμπλικανούς τις έδρες στη Βόρεια και στη Νότια Καρολίνα και έχουν διατηρήσει εύκολα την έδρα τους στην Τζόρτζια.
Το Οχάιο, το Τέξας και άλλα παραδοσιακά ρεπουμπλικανικά προπύργια ενδέχεται σύντομα να ακολουθήσουν.
Ο Τραμπ βρίσκεται πλέον σε μια νέα πραγματικότητα — και δεν πρόκειται να του αρέσει.
Η σύγκριση με το 2018 και η νέα δύναμη των Δημοκρατικών
Στις πρώτες ενδιάμεσες εκλογές της προεδρίας του, το 2018, οι Δημοκρατικοί απέκτησαν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, αλλά αυτή η επιτυχία αντισταθμίστηκε από τις νίκες των Ρεπουμπλικανών στη Γερουσία.
Οι Δημοκρατικοί της Βουλής περιόρισαν την κυβερνητική ατζέντα του προέδρου.
Ωστόσο, η προσπάθεια παραπομπής του Τραμπ το 2019 για την υπόθεση της Ουκρανίας ενίσχυσε τη δημοτικότητά του, ενώ ο ίδιος εξακολουθούσε να αισιοδοξεί για τις πιθανότητες επανεκλογής του, στηριζόμενος στην ισχυρή οικονομία.
Ύστερα, βέβαια, ήρθε η πανδημία.
Πολλοί Δημοκρατικοί δηλώνουν ότι έχουν διδαχθεί από την εμπειρία εκείνη.
Υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος, μεταξύ των οποίων ο Χακίμ Τζέφρις —πιθανότατα ο επόμενος πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων—, αποφεύγουν να αποκαλύψουν συγκεκριμένα σχέδια για τον τρόπο με τον οποίο θα χρησιμοποιήσουν την εξουσία τους.
Η δημοτικότητα του Δημοκρατικού Κόμματος παραμένει χαμηλή.
Και παρότι το γεγονός ότι δεν ήταν Ρεπουμπλικανοί βοήθησε πολλούς Δημοκρατικούς υποψηφίους φέτος, αυτό δεν πρόκειται απαραίτητα να ισχύει και στο μέλλον.
Ο Τζέφρις έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα επικεντρωθεί σε μέτρα αντιμετώπισης της ακρίβειας και των προβλημάτων της υγειονομικής περίθαλψης.
Οι Δημοκρατικοί πρόκειται να πουν πολλές φορές «όχι» στον Τραμπ.
Και τώρα που φαίνεται ότι θα αποκτήσουν και τη Γερουσία, είναι πιθανό να δυσκολέψουν σημαντικά την επικύρωση οποιουδήποτε διορισμού του, συμπεριλαμβανομένων ενδεχόμενων νέων δικαστών του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
Έρχονται κοινοβουλευτικές έρευνες για τον Τραμπ
Ωστόσο, η εκλογική βάση των Δημοκρατικών επιθυμεί έντονα να αποδοθούν ευθύνες στην κυβέρνηση Τραμπ.
Για την καταστροφή κυβερνητικών δομών από το DOGE, για τον πόλεμο, για τις ξένες επιχειρηματικές συμφωνίες που εμφανίζονται ως διπλωματία και για την αποκόμιση οικονομικού οφέλους από την προεδρία.
Οι καταγγελίες για διαφθορά εναντίον του Τραμπ και της κυβέρνησής του έχουν πολλαπλασιαστεί σε σύγκριση με την πρώτη θητεία του.
Οι Δημοκρατικοί έχουν υποσχεθεί ότι θα εκδώσουν υποχρεωτικές κλήσεις για καταθέσεις και θα οδηγήσουν κυβερνητικούς αξιωματούχους στις αίθουσες ακροάσεων του Καπιτωλίου — εφόσον εκείνοι δεχθούν να εμφανιστούν.
Ορισμένοι άνθρωποι κοντά στον Τραμπ θεωρούν ότι δεν τον ενοχλεί απαραίτητα να έχει έναν αντίπαλο στην Ουάσιγκτον και ότι θα αισθανόταν άνετα να συγκρουστεί ξανά με τους Δημοκρατικούς του Κογκρέσου.
«Του αρέσει να έχει κάποιον με τον οποίο να συγκρούεται — και κάποιον στον οποίο να επιρρίπτει την ευθύνη», μου είπε ένας στενός εξωτερικός σύμβουλός του, υπό τον όρο της ανωνυμίας, προκειμένου να συζητήσει εσωτερικές διεργασίες.
Ωστόσο, ο Τραμπ ανησυχεί για ορισμένες από τις πιθανές έρευνες και δεν θέλει να παραπεμφθεί ξανά σε διαδικασία καθαίρεσης.
Οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν, πάντως, να είναι περισσότερο διατεθειμένοι να επιχειρήσουν την απομάκρυνση κάποιου υπουργού.
Οι έρευνες που πιθανότατα θα αντιμετωπίσει το επόμενο έτος μπορεί να αποτελέσουν μια πρόγευση όσων θα μπορούσαν να συμβούν το 2029, εάν τον διαδεχθεί Δημοκρατικός πρόεδρος.
Ο Τραμπ απολαμβάνει μια μορφή ασυλίας που του έχει αναγνωρίσει το Ανώτατο Δικαστήριο και έχει δεσμευθεί ότι θα απονείμει προληπτικές χάρες σε πολλούς ανθρώπους της κυβέρνησής του.
Ωστόσο, σύμφωνα με συμβούλους του, δεν είναι καθόλου ευχαριστημένος με την προοπτική ο στενός του κύκλος να βρεθεί αντιμέτωπος με εξαντλητικές έρευνες όταν ο ίδιος αποχωρήσει από την εξουσία.
Ο δρόμος προς την πολιτική αφάνεια
Η σημερινή ψηφοφορία αποτελεί ένα ξεκάθαρο ορόσημο στον δρόμο του Τραμπ προς την πολιτική αφάνεια.
Πολλοί από τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά του πιστεύουν ότι το βασικό του κίνητρο —περισσότερο ακόμη και από την εξουσία ή το χρήμα— είναι η προσοχή.
Και εδώ και μία δεκαετία έχει επισκιάσει τα πάντα, κυριαρχώντας στον δημόσιο διάλογο με τρόπο που κανένας άλλος πρόεδρος δεν έχει καταφέρει εδώ και πολλές γενιές.
Όμως αυτό θα αρχίσει να αλλάζει, καθώς η Ουάσιγκτον θα στρέφει όλο και περισσότερο το βλέμμα της στην εποχή μετά τον Τραμπ.
Από μια κολοσσιαία πολιτική φυσιογνωμία, ο Τραμπ θα μπορούσε σύντομα να μετατραπεί σε δευτερεύον θέμα της πολιτικής επικαιρότητας.
Δεν σημαίνει ότι θα εξαφανιστεί ξαφνικά.
Θα επιδιώξει να διατηρήσει τον ρόλο του ως εκείνου που καθορίζει τις πολιτικές εξελίξεις στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και ασφαλώς θα συνεχίσει να εμπνέει αφοσίωση στους πιο φανατικούς υποστηρικτές του, ακόμη κι αν η ομάδα αυτή συρρικνωθεί.
Θα εξακολουθεί, επίσης, να είναι αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Και ακόμη και οι πολιτικά αποδυναμωμένοι πρόεδροι διατηρούν ευρείες εξουσίες στην εξωτερική πολιτική.
Μια επιστροφή στον πόλεμο με το Ιράν;
Μια κίνηση εναντίον της Κούβας;
Μια νέα προσπάθεια για τη Γροιλανδία;
Με τον Τραμπ προσηλωμένο στην υστεροφημία του και απελπισμένο να παραμείνει στο επίκεντρο της προσοχής, όλα μοιάζουν πιθανά.
Ο Τραμπ μπορεί επίσης να αρχίσει να βλέπει την απόλυτη αφοσίωση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στο πρόσωπό του να υποχωρεί.
Αυτή η εντυπωσιακή εκλογική συντριβή στις ενδιάμεσες εκλογές δείχνει ότι το πολιτικό του ένστικτο και η επιρροή του φαίνεται να εξασθενούν και ότι οι Ρεπουμπλικανοί μπορεί πλέον να είναι περισσότερο διατεθειμένοι να του αντισταθούν.
Καθώς θα αρχίζουν να εμφανίζονται οι επόμενοι διεκδικητές του προεδρικού χρίσματος, οι Ρεπουμπλικανοί θα αρχίσουν να αναζητούν πώς θα διαμορφωθεί το μέλλον τους μετά το MAGA — και ποιος θα είναι, εάν υπάρχει, ο ρόλος του Ντόναλντ Τραμπ σε αυτό.
Πηγή: theatlantic.com απόδοση: anixneuseis.gr
.png)
