Μαρία Ζαχαράκη
Με αιχμηρή και απαξιωτική ρητορική υποδέχεται πλέον η φιλοκυβερνητική αρθρογραφία στην Τουρκία την υπογραφή της ελληνοϊσραηλινής αμυντικής συμφωνίας για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», επιχειρώντας να μετατρέψει την ίδια την ονομασία της σε ειρωνικό επιχείρημα κατά της Ελλάδας.
Η αρθρογράφος της «Σαμπάχ» Χιλάλ Καπλάν παρουσιάζει την ελληνική αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ ως ‘εξάρτηση’ και υποστηρίζει ότι η «αχίλλειος πτέρνα» της Αθήνας βρίσκεται ακριβώς στην επιλογή της να στηρίξει κρίσιμες αμυντικές της δυνατότητες σε ισραηλινή τεχνολογία.
«Το νευραλγικό σύστημα της εναέριας κυριαρχίας»
Η Χιλάλ Καπλάν, αρθρογράφος που βρίσκεται κοντά στην τουρκική προεδρία, υποστηρίζει σε άρθρο της στη φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Σαμπάχ», με τίτλο «Η αχίλλειος πτέρνα της Ελλάδας», ότι η ελληνική επιλογή για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν συνιστά απλώς αγορά αμυντικού εξοπλισμού, αλλά μεταφορά κρίσιμων λειτουργιών της εθνικής άμυνας σε ξένη χώρα.
«Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν αγοράζει όπλα από το Ισραήλ· αναθέτει σε τρίτους το νευραλγικό σύστημα της εναέριας κυριαρχίας της!
Να πιστεύει κανείς ότι η ελευθερία ενός κράτους μπορεί να προστατευθεί προσδένοντάς το με το λογισμικό ενός άλλου κράτους· η πραγματικότητα που οι αγαπητοί Έλληνες φίλοι μας θα μάθουν με τον πιο σκληρό τρόπο είναι ότι ακριβώς εδώ βρίσκεται η αχίλλειος πτέρνα...».
Το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα
Η τουρκική αρθρογραφία αντιπαραβάλλει τη συμφωνία Αθήνας-Τελ Αβίβ με την ανάπτυξη της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας, επιχειρώντας να παρουσιάσει τις δύο χώρες ως δύο διαφορετικά μοντέλα αμυντικής πολιτικής. Η Καπλάν υποστηρίζει ότι η Τουρκία επιδιώκει την αυτάρκεια, ενώ η Ελλάδα επιλέγει, κατά την ίδια, να καλύψει τις αμυντικές της ανάγκες μέσω ξένων συστημάτων.
«Ενώ η Τουρκία αναπτύσσει τη δική της αμυντική βιομηχανία, η Ελλάδα διαθέτει τον ίδιο προϋπολογισμό στο Τελ Αβίβ και προσπαθεί να παρουσιάσει την εξάρτησή της ως αποτροπή.
Ωστόσο, η εξάρτηση δεν αποτρέπει· αντίθετα, περιορίζει. Επιπλέον, το Ισραήλ δεν θα πολεμήσει για την Ελλάδα· δεν υπάρχει ρήτρα αμοιβαίας άμυνας όπως εκείνη στη Συμφωνία της Μέκκας. Αυτό που απομένει είναι ένα δορυφορικό κράτος που δεν μπορεί να χαράξει τη δική του πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο. Το γεγονός ότι η Ελλάδα θεωρεί ξανά, έναν αιώνα μετά, σκόπιμο να γίνει και πάλι όργανο άλλων δείχνει ότι δυστυχώς δεν έχουν αντληθεί διδάγματα από την ιστορία».
«Παρέδωσε την αχίλλειο πτέρνα της»
Στο πιο επιθετικό σημείο της παρέμβασής της, η αρθρογράφος χρησιμοποιεί την ίδια την ονομασία «Ασπίδα του Αχιλλέα» για να υποστηρίξει ότι η συμφωνία δεν ενισχύει αλλά, κατά την άποψή της, δημιουργεί ένα ευάλωτο σημείο για την Ελλάδα. Παράλληλα, επιχειρεί να αντιπαραβάλει τη γεωγραφική εγγύτητα Ελλάδας και Τουρκίας με την απόσταση Αθήνας και Τελ Αβίβ.
«Η Αθήνα μπορεί να πιστεύει ότι αγόρασε τον ουρανό για τρία δισεκατομμύρια ευρώ, αλλά παρέδωσε την αχίλλειο πτέρνα της με αντάλλαγμα μια υπογραφή. Η απόσταση μεταξύ των δύο ακτών του Αιγαίου είναι μικρότερη από εκείνη μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ. Τη μέρα που η Ελλάδα θα το θυμηθεί αυτό, δεν θα χρειαστεί πλέον ούτε ασπίδα», καταλήγει ειρωνικά.
Πηγή: sigmalive.com
.png)
