Στην Έρημο Πύραυλοι Πέφτουνε και Πουρκουάδες στο Φλιτζάνι...

Επιμέλεια iEpikaira

Στο καφενείο έκατσα να πιω τον καϊμακλή μου,

και φασκελώνω τις οθόνες, σείστηκε κι η ψυχή μου.

Στη Μέκκα μαζευτήκανε με ύφος σοβαρόν,

να φτιάξουν ΝΑΤΟ ισλαμικό, φόβητρο δήθεν των εχθρών.

Υπογραφές βαριές επάν' στην άμμο βάζουν,

και με τρανές δηλώσεις, τον κόσμο μας τραντάζουν,

μα οι Χούθι στείλαν πύραυλους, και κάψαν την περιοχή,

κι έγινε η συμμαχία τους σαν παρασόλι στη βροχή.

Το Πακιστάν εφώναξε: «Ιδού, καταδικάζω,

μα το τομάρι μου εγώ σε πόλεμο ούτε που το βάζω!»

Κι ο Τούρκος πονηρός, με ύφος φαντασμένο,

πουλάει drones για φράγκα σε Άραβα καψαλισμένο.

Κι η Αθήνα η τρισένδοξη, το άκρον άωτόν μας,

ψάχνει προστάτες μακρινούς για το συμφέρον το δικό μας,

κοιτάει την Ινδία 'κει και ψάχνει νταραβέρι,

λες και θα τρέξει ξένος από 'κει για να τη συνεφέρει.

Θέλουμε και Γάλλους 'δώ να έρθουνε οι Πουρκουάδες,

να τρέξουνε να σώσουνε απ' της Τουρκιάς τις εξυπνάδες,

καρτερούμε, ω Ρωμηοί, το έθνος πλανεμένο,

ο ξένος δεν ξέρει να μας φυλά, δίχως πλάνο οργανομένο.

Κι οι Γιάνκηδες καμαρωτοί, που κάναν τον προστάτη,

μπροστά στους Πέρσες χάσανε, και γύρισαν την πλάτη.

Τα μάζεψαν τα πλοία τους, την κάναν οπτασία,

κι αφήσαν στα κρύα του λουτρού ολάκερη την Αραβία!

Γι' αυτό σου λέω, βρε Ρωμηέ, άφησε τις ελπίδες,

κανείς δεν σβήνει τη φωτιά με χάρτινες ασπίδες,

αν δεν ματώσεις μοναχός, το δίκιο να φυλάξεις,

με ξένους και με φραπεδιές, δεν πρόκειται να την αράξεις!