«Τόσο κοντά», αλλά και τόσο μακριά από το τέλος του πολέμου στην Μέση Ανατολή! Ο Πρόεδρος Τράμπ διαβεβαιώνει εδώ και λίγες ημέρες ότι «είμαστε πολύ κοντά» στην συμφωνία με το Ιράν, αλλά, όπως κατ’ επανάληψιν συνέβη μέχρι τώρα, οι εξαγγελίες του διαψεύδονται από τα γεγονότα. Πράγματι, οι ΗΠΑ έχουν οδηγηθεί στο μεγαλύτερο φιάσκο της ιστορίας τους, καθώς, ακόμη και αν υπογραφεί συμφωνία τερματισμού των εχθροπραξιών, οι διακεκηρυγμένοι στόχοι τους, ο λόγος για τον οποίο εξαπέλυσαν αυτόν τον πόλεμο, δεν θα έχουν επιτευχθεί.
Να θυμίσουμε ότι οι ΗΠΑ διεκήρυξαν πως θα αποτρέψουν πάση θυσία την απόκτηση πυρηνικών όπλων από το Ιράν θέτοντας υπό έλεγχο το ουράνιο που διαθέτει η χώρα. Τελικώς, από ό,τι φαίνεται, αποδέχονται την διαβεβαίωση της Τεχεράνης ότι δεν θα αναπτύξει πυρηνικά όπλα, χωρίς όμως να συμφωνηθούν διαδικασίες ελέγχου. Κατά τούτο, η συμφωνία την οποία είχε επιτύχει ο Μπαράκ Ομπάμα το 2015 με το καθεστώς της Τεχεράνης ήταν κατά πολύ καλύτερη. Το επεσήμανε με δηλώσεις του, διόλου κολακευτικές για τον Τράμπ, ο πρώην Πρόεδρος. Έγινε δηλαδή ένας πόλεμος για να φθάσουν οι ΗΠΑ σε μια συμφωνία χειρότερη από αυτήν που υπήρχε. Αν αυτό δεν είναι φιάσκο για την μεγαλύτερη υπερδύναμη του κόσμου, ο Πρόεδρος της οποίας διεκδικεί για τον εαυτό του τον τίτλο του «πλανητάρχου», τότε δεν ξέρουμε πως να το ονομάσουμε.
Το δεύτερο εξ ίσου σημαντικό και ίσως σημειολογικώς πλέον εξόφθαλμο είναι το γεγονός ότι δεν επετεύχθη ούτε ο επίσης διακεκηρυγμένος στόχος της ανατροπής του καθεστώτος των μουλάδων. Μπορεί να εξολοθρεύθηκαν πολλά προβεβλημένα στελέχη του καθεστώτος, με πρώτον τον ανώτατο ηγέτη Αλή Χαμενεΐ, αλλά οι δομές του καθεστώτος παρέμειναν ισχυρές. Το θεοκρατικό σύστημα αντέχει. Και όχι μόνον αυτό.
Έχει εξαλειφθεί πλήρως κάθε αντίδρασις. Από την ημέρα που εξεδηλώθησαν οι αμερικανικές αεροπορικές επιθέσεις, δεν έχει γίνει ούτε μία διαδήλωσις, δεν υπάρχει ούτε μία διαμαρτυρία στο εσωτερικό του Ιράν, το οποίο μέχρι τότε συγκλονιζόταν από βίαια επεισόδια. Η επίθεσις όμως επέτρεψε στο καθεστώς να επιβάλει σκληρότερα μέτρα καταστολής, αλλά και οι πολίτες συσπειρώθηκαν γύρω από την –έστω μισητή– ηγεσία τους έναντι του εξωτερικού εχθρού. Η επίθεσις δηλαδή ισχυροποίησε το καθεστώς το οποίο η Ουάσιγκτων ήθελε να ανατρέψει.
Το τραγικό είναι ότι η εικόνα την οποία έδιδε η ηγεσία των ΗΠΑ δεν αρμόζει στο κύρος και την υπόστασή της. Ο Αμερικανός Πρόεδρος από την μία επέμενε ότι επίκειται η υπογραφή συμφωνίας, ενώ λίγο ενωρίτερα απειλούσε το Ιράν με «ολοκληρωτική εξαφάνιση», και από την άλλη ησχολείτο με την οργάνωση μεγάλης φιέστας στον Λευκό Οίκο για να εορτάσει τα… γενέθλιά του. Την ίδια στιγμή, κατηγορούσε τον σύμμαχό του Μπενιαμίν Νετανυάχου, ο οποίος βεβαίως τον είχε παρασύρει σε αυτήν την περιπέτεια, αλλά δεν επιτρέπεται στον Πρόεδρο της υπερδυνάμεως να παρασύρεται.
Είναι τραγικό, αλλά η ηγεσία του Ιράν, οι θρησκόληπτοι φανατικοί μουλάδες, φαίνονται σοβαρότεροι από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ. Η στάσις τους χαρακτηρίζεται από συνέπεια και σοβαρότητα. Έχουμε φθάσει σε σημείο να περιμένουμε από την Τεχεράνη να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει αυτά που με ευκολία, και με επιπολαιότητα ενδεχομένως, εξαγγέλλει ο Τράμπ σχετικώς προς την εξέλιξη των επαφών.
Η ιστορία των ΗΠΑ είναι ιστορία επιτυχιών. Συνέβαλαν καθοριστικώς στη νίκη δύο παγκοσμίων πολέμων και κατόρθωσαν να επικρατήσουν στον Ψυχρό Πόλεμο οδηγώντας σε διάλυση την αντίπαλό τους Σοβιετική Ένωση. Στην Μέση Ανατολή όμως δεν τα πήγαν καλά. Επί προεδρίας Τζο Μπάιντεν υπέστησαν την ταπείνωση να υποχρεωθούν να αποχωρήσουν ατάκτως από το Αφγανιστάν, όπου επανεγκαθιδρύθηκε το καθεστώς των Ταλιμπάν, το οποίο πολεμούσαν εις μάτην επί μία εικοσαετία.
Και τώρα το Ιράν. Ο Πρόεδρος Τράμπ ξεκίνησε προσβλέποντας σε μια σύντομη νίκη. Περίμενε να ανατρέψει το καθεστώς της Τεχεράνης εντός μιάς εβδομάδος και να οδεύσει πανηγυρικώς προς τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Όχι μόνον οι ελπίδες του διεψεύσθησαν, αλλά οδηγεί την χώρα του σε ταπείνωση που δεν έχει προηγούμενο.
Πηγή: estianews.gr
.png)
