 |
| Sasith Kumar |
Ο Κωνσταντίνος Φίλης αναλύει τις τρεις διαστάσεις που καθορίζουν τις αποφάσεις του Τραμπ: την εσωτερική πίεση στις ΗΠΑ, που επηρεάζει τον ίδιο αλλά όχι τον πόλεμο, το κόστος, που επηρεάζει και τους δύο, και τα Στενά του Ορμούζ, που κρίνουν την έκβαση της σύγκρουσης
Λουκάς Βελιδάκης
Ο Ντόναλντ Τραμπ ανέβαλε για πέντε ημέρες αμερικανικά πλήγματα σε ιρανικές ενεργειακές υποδομές, ενώ παράλληλα άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο συμφωνίας, μιλώντας για πολύ καλές και παραγωγικές επαφές με την Τεχεράνη και σχεδόν πλήρη σύγκλιση.
Οι συνομιλίες φέρεται να περιλαμβάνουν τον απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ και τον Τζάρεντ Κούσνερ, ενώ τρίτες χώρες –Τουρκία, Αίγυπτος και Πακιστάν– λειτουργούν ως διαμεσολαβητές. Το Ιράν επιβεβαιώνει πρωτοβουλίες αποκλιμάκωσης, ζητώντας όμως άμεση συμμετοχή των ΗΠΑ. Η κρίση έχει προκαλέσει σοβαρές αναταράξεις στις αγορές ενέργειας και οι δηλώσεις Τραμπ οδήγησαν προσωρινά σε πτώση των τιμών πετρελαίου και ανάκαμψη των χρηματιστηρίων.
Μιλώντας στην «Κ», ο Κωνσταντίνος Φίλης, διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων (IGA) και καθηγητής του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος, τόνισε ότι «ο Τραμπ επιδιώκει σχεδόν πάντα γρήγορες νίκες. Οταν αυτές δεν έρχονται, αρχίζει να μπαίνει σε προβληματισμό». Με δεδομένο ότι έχουν περάσει τρεις εβδομάδες και ορατή γρήγορη νίκη δεν φαίνεται στον ορίζοντα, «προσπαθεί να βρει τον τρόπο να σώσει τα προσχήματα, αλλά να καταφέρει παρ’ όλα αυτά μία γρήγορη νίκη».
Αυτό προκαλεί μια αμφιταλαντευόμενη στάση: «Δεν έχει βρει ακόμα τι είναι αυτό που μπορεί να το αγοράσει ο ίδιος και να το πουλήσει στη συνέχεια σαν γρήγορη νίκη στο εσωτερικό για να μπορέσει να απεμπλακεί. Γιατί η επιδίωξή του είναι να απεμπλακεί γρηγορότερα παρά αργότερα».
Ο κ. Φίλης εκτιμά ότι η απόφαση Τραμπ να αναστείλει προσωρινά τα πλήγματα σε ιρανικές ενεργειακές υποδομές δεν συνιστά στρατηγική μεταστροφή, αλλά αποτυπώνει την πίεση που δέχεται από τρεις κρίσιμους παράγοντες, οι οποίοι διαμορφώνουν τόσο τη δική του στάση όσο και την πορεία του πολέμου.
Το εσωτερικό ρήγμα
Το πρώτο στοιχείο αφορά αποκλειστικά τον ίδιο τον Αμερικανό πρόεδρο και την εσωτερική πολιτική πίεση. «Υπάρχει αρνητικός αντίκτυπος του πολέμου στο εσωτερικό των ΗΠΑ», σημειώνει, εξηγώντας ότι ήδη πληρώνουν οι Αμερικανοί πολίτες την αύξηση των τιμών ενέργειας και αντιλαμβάνονται άμεσα το κόστος της σύγκρουσης. Την ίδια στιγμή, εντείνεται η πολιτική φθορά στο εσωτερικό του στρατοπέδου του κινήματος «MAGA», η οποία διευρύνεται και επηρεάζει και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Παρά την κυριαρχία του Τραμπ στο κόμμα, «κινδυνεύει, αν ο πόλεμος δεν πάει καλά, να δει την αμφισβήτηση γύρω από το πρόσωπό του να μεγαλώνει».
Το πρόβλημα επιτείνεται από τη χαμηλή κοινωνική αποδοχή της σύγκρουσης. «Ηταν εξαρχής αντιδημοφιλής πόλεμος», τονίζει ο κ. Φίλης, επισημαίνοντας ότι τα ποσοστά στήριξης είναι χαμηλότερα από κάθε προηγούμενη αμερικανική στρατιωτική εμπλοκή. Ειδικότερα, το 53% τάσσεται κατά του Τραμπ λόγω του πολέμου και το 43% υπέρ. «Και αυτό το 43% είναι χαμηλό για περίοδο πολέμου». Παράλληλα, το 56% των Αμερικανών θεωρεί ότι ο πόλεμος ευνοεί μόνο το Ισραήλ, ενώ μόλις το 29% θεωρεί ότι ευνοεί τις ΗΠΑ.
Η εικόνα αυτή επηρεάζει άμεσα τον εκλογικό σχεδιασμό του Λευκού Οίκου. «Ο Τραμπ περίμενε ότι ο πόλεμος θα τελείωνε νωρίτερα και ότι θα έβγαινε νικητής», όμως «αυτό το πλάνο φαίνεται για την ώρα να μην του βγαίνει». Με τις ενδιάμεσες εκλογές να πλησιάζουν, η εξίσωση γίνεται πιο δύσκολη: «Αν δεν καταφέρει να κατεβάσει γρήγορα τις τιμές του πετρελαίου, θα έχει πρόβλημα».
Παράλληλα, καταγράφεται και μια μετατόπιση στη στάση των Αμερικανών απέναντι στο Ισραήλ. «Πριν από 20 χρόνια ήταν περίπου 60% υπέρ του Ισραήλ και 18% υπέρ των Παλαιστινίων. Πριν από τον πόλεμο αυτόν, ήταν 41% υπέρ των Παλαιστινίων και 35% υπέρ του Ισραήλ». Οπως υπογραμμίζει, «η θέση του Ισραήλ έχει βλαφθεί δραματικά», ενώ εμφανίζονται ρήγματα ακόμη και εντός του «MAGA»: «Υπάρχουν φωνές που κατηγορούν το Ισραήλ ότι έσυρε τις ΗΠΑ στον πόλεμο».
Αυτή η πρώτη διάσταση, διευκρινίζει, «δεν επηρεάζει τον πόλεμο, επηρεάζει όμως τον Τραμπ και τις αποφάσεις του».
Η εργαλειοποίηση των χωρών του Κόλπου
Το δεύτερο στοιχείο αφορά το κόστος του πολέμου και έχει άμεση επίδραση τόσο στην Ουάσιγκτον όσο και στην εξέλιξη της σύγκρουσης. «Το Ιράν έχει καταφέρει να αυξήσει πάρα πολύ το κόστος για τους συμμάχους των Αμερικανών με άμεσες οικονομικές συνέπειες». Επίσης, «το Ιράν έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει τεράστια ζημιά σε ενεργειακές υποδομές στην περιοχή», δίνοντας ως παράδειγμα ευάλωτες εγκαταστάσεις, όπως αγωγοί στην έρημο.
Η εξέλιξη αυτή πλήττει και τη στρατηγική των ΗΠΑ: «Οι Αμερικανοί δεν θεωρούνται πλέον εγγυητές ασφάλειας» και το αποτέλεσμα είναι ένας έμμεσος μηχανισμός πίεσης: «Ο εκβιασμός του Ιράν γίνεται μέσω των κρατών του Κόλπου. Χτυπώντας τις χώρες αυτές, τις ωθεί να στραφούν κατά των Αμερικανών και έτσι μετακυλίουν την πίεση προς τον Τραμπ».
«Αυτές οι χώρες παύουν να είναι ασφαλείς, παύουν να είναι επενδυτικοί και τουριστικοί παράδεισοι», σημειώνει, εξηγώντας ότι κεφάλαια αποσύρονται και ανακατευθύνονται στην εσωτερική στήριξη των οικονομιών τους. Αυτό έχει άμεσες επιπτώσεις: Τα χρήματα που θα πήγαιναν σε επενδύσεις, ιδίως στις ΗΠΑ, τώρα θα διοχετευθούν στην εσωτερική ανασυγκρότηση. «Οι Σαουδάραβες και το Κατάρ είχαν δεσμευτεί για τεράστιες επενδύσεις στις ΗΠΑ», υπενθυμίζει, υπογραμμίζοντας ότι αυτές μπορούν πλέον να λειτουργήσουν ως εργαλείο επιρροής προς την Ουάσιγκτον.
Παράλληλα, η κρίση διαχέεται στην παγκόσμια οικονομία. «Εχουν διαταραχθεί οι αλυσίδες τροφοδοσίας, έχει επηρεαστεί η ενέργεια», τονίζει, προειδοποιώντας ότι αν συνεχιστεί η κατάσταση «οι μονάδες παραγωγής θα κλείσουν και για να ξανανοίξουν θα χρειαστούν τουλάχιστον δύο μήνες». Αυτό σημαίνει τεράστια αναταραχή στην παγκόσμια αγορά ενέργειας με το αποτέλεσμα να είναι διπλό: «Αυξάνονται οι τιμές και ενισχύεται η αντιδημοφιλία του πολέμου, καθώς οι κοινωνίες δεν βλέπουν πλέον την ανάγκη αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν – βλέπουν τις συνέπειες στην τσέπη τους».
Το αγκάθι των Στενών του Ορμούζ
Το τρίτο καθοριστικό στοιχείο είναι τα Στενά του Ορμούζ. «Η τύχη τους θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό την τύχη του πολέμου», σημειώνει ο Κωνσταντίνος Φίλης, εξηγώντας ότι πρόκειται για «ένα υπερόπλο που έχουν στα χέρια τους οι Ιρανοί».
Η σημασία τους είναι πρωτίστως διαπραγματευτική: «Δεν πρόκειται να συμβιβαστούν γύρω από αυτό το υπερόπλο χωρίς να απαιτήσουν ανταλλάγματα», τονίζει, περιγράφοντας μια ανατροπή της ισορροπίας. «Από εκεί που οι Αμερικανοί ζητούν παραχωρήσεις από τους Ιρανούς, οι Ιρανοί έχουν πλέον απαιτήσεις για να ανοίξουν τα Στενά».
Σε στρατιωτικό επίπεδο, η εικόνα είναι διαφορετική. «Οι Αμερικανοί θα τους συντρίψουν στρατιωτικά τους Ιρανούς. Αυτό είναι το μόνο βέβαιο», αναφέρει, επισημαίνοντας ότι έχουν ήδη πληγεί κρίσιμες δομές: «Εχουν καταστρέψει την αεροπορία του Ιράν, δεν υπάρχει αεράμυνα». Ωστόσο, η στρατιωτική υπεροχή δεν αρκεί για να καθορίσει την έκβαση.
Ενα από τα πιθανά σενάρια αφορά τη νήσο Χαργκ, κομβικό σημείο για τις ιρανικές εξαγωγές πετρελαίου. «Μπορεί να κάνουν μια επέμβαση στη νήσο Χαργκ, να τη θέσουν υπό τον έλεγχό τους, ώστε να ελέγξουν ουσιαστικά το 90% των εξαγωγών πετρελαίου του Ιράν», σημειώνει. «Ακόμα και αν υπάρξει στρατιωτική επιτυχία, το ερώτημα είναι τι γίνεται μετά: Την παραδίδεις; Κάνεις κατοχή;».
Η απουσία πρόβλεψης για τον ρόλο των Στενών προκαλεί ερωτήματα. «Είναι ανεξήγητο γιατί δεν προνόησαν, γιατί πίστεψαν ότι οι Ιρανοί δεν θα χρησιμοποιούσαν το απόλυτο όπλο που έχουν», λέει. Σε αυτό το πλαίσιο, ερμηνεύει και τη στάση Τραμπ.
«Κάνει μια τακτική αναδίπλωση», εξηγώντας ότι υπάρχουν τρεις λόγοι: Πρώτον, «φοβάται ότι αν πληγούν ενεργειακές εγκαταστάσεις, το Ιράν θα αντεπιτεθεί και θα προκαλέσει τεράστια ζημιά στην παγκόσμια αγορά». Δεύτερον, «ακούει εισηγήσεις ότι ακόμη και αν υπάρξει στρατιωτική επικράτηση, το κόστος σε απώλειες θα είναι μεγάλο και θα χρειαστεί σχέδιο απεμπλοκής». Και τρίτον, το βασικό ερώτημα παραμένει ανοιχτό: «Μπαίνεις και μετά τι κάνεις; Ποιος ελέγχει την κατάσταση;».
«Οποιαδήποτε λύση στα Στενά που δεν θα είναι προϊόν συμφωνίας με το Ιράν θα είναι μια κακή λύση και ενδέχεται να οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη αποσταθεροποίηση», καταλήγει.
Πηγή: kathimerini.gr
Η αποτυχία επικράτησης των ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν αρχίζει να γίνεται ανησυχητική – για αυτούς
Μάνος Καραταράκης
Μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει το επίπεδο επιτυχίας που ισχυρίζονται ότι έχουν πετύχει οι ΗΠΑ και το Ισραήλ απέναντι στο Ιράν. Αντιθέτως, βλέπουμε ολοένα και περισσότερες ιρανικές πυραυλικές επιθέσεις και μάλιστα μεγάλων αποστάσεων.
Τα πράγματα για τις ΗΠΑ και τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν πάνε καθόλου καλά στο Ιράν. Η αναφορά γίνεται για την δυνατότητα υπέρπτησης της χώρας (μιας και η αντιαεροπορική ομπρέλα του Ιράν ήταν από τα πρώτα συστήματα που καταστράφηκαν).
Το ζήτημα είναι πως επιβεβαιώνονται ειδικοί όπως ο Μπάστιαν Γκίγκριτς του IISS ο οποίος στην συνέντευξη του στο «Β» στις 15/3 ανέφερε πως «το Ιράν … δεν έχει κάνει ακόμη εκτεταμένη χρήση του αποθέματος πυραύλων cruise ούτε ορισμένων από τις ασύμμετρες δυνατότητές του και εξακολουθεί να διαθέτει επιλογές για κλιμάκωση».
Ταυτόχρονα στο χθεσινό, Κυριακάτικο «Β» καταγράφεται πως «αναλυτές συμφωνούν πάντως πως το Ιράν έχει δυνατότητες που ακόμη δεν έχει χρησιμοποιήσει. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι εκτιμήσεις του αμερικανικού Πενταγώνου» αλλά και ο γράφον ανέφερε πως πολλά από τα ασύμμετρα όπλα όπως τα ταχέα σκάφη με δυνατότητα εκτόξευσης πυραύλων, δεν έχουν χρησιμοποιηθεί.
Την πρώτη εβδομάδα του πολέμου – και σίγουρα τις πρώτες τέσσερις ημέρες – μόνο η πολεμική αεροπορία των ΗΠΑ χρησιμοποίησε περί τα 1.000 stand-off όπλα (ώστε να αποφύγει να μπει στον εναέριο χώρο του Ιράν και μέχρι οι αποστολές καταστολής αεράμυνας (SEAD) να είχαν αποτέλεσμα, ώστε μετά να μπορούν άνετα να μπαίνουν εντός Ιράν και να χρησιμοποιούν βόμβες καθοδηγούμενες με GPS).
Αυτό το απόθεμα φέρνει σε συνδυασμό με δημόσιες δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων – σε δύσκολη θέση τις ΗΠΑ αν αποφασίσουν να εμπλακούν και σε δεύτερο πεδίο επιχειρήσεων (AO).
Που βρίσκεται η αεράμυνα ΗΠΑ/Ισραήλ;
Την ίδια στιγμή, εντύπωση προκαλεί πως η ισραηλινή αεράμυνα έχει τις τελευταίες 3 ημέρες αποτύχει να καταρρίψει ιρανικούς πυραύλους, με φωτογραφίες από την Ντιμόνα (περιοχή όπου βρίσκεται ο «φερόμενος» πυρηνικός αντιδραστήρας της χώρας) αλλά και την βάση Νεβατίμ η οποία φιλοξενεί τις μοίρες 116, 117 και 140 με αεροσκάφη F-35.
Iran has launched a significant barrage of ballistic missiles targeting Nevatim Air Base in the Negev Desert, one of Israel's largest and most strategically important military installations. pic.twitter.com/RsEp8I8iPG— NextMinute News (@nextminutenews7) March 19, 2026
Είτε επειδή το Ισραήλ κάνει επιλεκτική χρήση των αντιαεροπορικών πυραύλων λόγω ελλείψεων είτε για άλλους λόγους, η εικόνα να πλήττονται περιοχές εντός Ισραήλ (παρά τις διαβεβαιώσεις πως το 92% των ιρανικών επιθέσεων έχουν αποτραπεί) δεν εμπνέει εμπιστοσύνη.
Η χθεσινή (Κυριακή 22 Μαρτίου) δήλωση του Ισραηλινού Πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου πως οι χώρες της Ευρώπης πρέπει να μπουν στον πόλεμο γιατί οι Ιρανικοί πύραυλοι φαίνεται να έχουν εμβέλεια μέχρι το Λονδίνο, επίσης δεν εμπνέει εμπιστοσύνη. Αν το Ισραήλ είναι τόσο ισχυρό απέναντι στο Ιράν και οι ΗΠΑ έχουν «καταστρέψει τα πάντα» – αγαπημένη φράση του προέδρου Τραμπ και του υπουργού Άμυνας Χέγκσεθ, τότε γιατί να εμπλακεί η Ευρώπη;
Το Ορμούζ ακόμα απροσπέλαστο
Περαιτέρω, εδώ και ημέρες ο γράφον είχε αναφέρει πως το Γενικό Επιτελείο των ΗΠΑ δεν έχει καταφέρει να βρει τρόπο να εξουδετερώσει πλήρως τις παράκτιες συστοιχίες αντιπλοϊκών και βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν πλησίον του Μπανταρ Αμπάς και η αποτυχία αυτή είναι εμφανής από την συνεχή αναφορά για ανάγκη επιχειρήσεων στην νοτιοανατολική ακτή του Ιράν.
Η δήλωση του προέδρου Τραμπ – τουλάχιστον αυτή που μέχρι τώρα ισχύει γιατί αλλάζει κάθε λίγες ώρες – είναι πως το Ιράν είναι κατεστραμμένο. Δεν θα βρει αντιρρησίες σε αυτή την οπτική αλλά τι ακριβώς έχει καταστραφεί; Γιατί αν εννοούμε κτίρια και δευτερεύουσες εγκαταστάσεις, τότε η δήλωση είναι κενή περιεχομένου.
Αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ είχαν πραγματικά καταφέρει να πλήξουν άνω του 95% (όπως ισχυρίζονται) των πυραυλικών δυνατοτήτων του Ιράν, τότε δεν θα βλέπαμε τις εικόνες με τον Πρωθυπουργό Νετανιάχου να επισκέπτεται πληγέντες περιοχές στο Ισραήλ – τόσο στρατιωτικές όσο και πολιτικές με αμάχους.
Τα σημάδια της «αποτυχίας»
Τέλος, να σημειωθεί πως όλοι οι βασικοί στρατηγικοί στόχοι της συμμαχίας ΗΠΑ/Ισραήλ έχουν αποτύχει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό:
Πρώτον, το πυρηνικό υλικό βρίσκεται ακόμα σε Ιρανικά χέρια
Δεύτερον, οι ΗΠΑ αναγκάστηκαν να επικηρύξουν ηγετικά στελέχη, καίρια στελέχη, των ενόπλων δυνάμεων και των Φρουρών της Επανάστασης αλλά και τον ανώτατο ηγέτη, με 10 εκατομμύρια δολάρια – άρα για ποια ακέφαλη ηγεσία μιλάμε;
Ορθά αναφέρεται πως ο φερόμενος ως εκλεγμένος ανώτατος ηγέτης Μοζταμπά Χαμενεϊ είναι – πιθανότατα – ζωντανός αλλά με αμφιβολίες για τον βαθμό επιρροής που έχει. Και αυτό γιατί όλες οι προαναφερθείσες πυραυλικές επιθέσεις έγιναν στοχευμένα και αυτό προϋποθέτει διοικητές με πείρα. Ας μην ξεχνάμε πως κατά την κρίση των πυραύλων της Κούβας ο τότε Γ.Γ. της Σοβιετικής Ένωσης Χρουστσόφ για ένα διάστημα ήταν υπό τον έλεγχο πιο σκληροπυρηνικών στελεχών εντός του Politburo.
Τρίτον, το Στενό του Ορμούζ είναι ακόμα κλειστό και θα παραμείνει κλειστό μέχρι να γίνουν αποναρκοθετήσεις ή/και αποβατικές επιχειρήσεις Αμερικανών πεζοναυτών. Το Αμερικάνικο CBS News δίνει μεγάλες πιθανότητες στο δεύτερο ενδεχόμενο και ήδη το πλοίο αμφίβιων επιχειρήσεων USS Tripoli (LHA-7) κινείται προς την περιοχή αναμένοντας από την Καλιφόρνια το USS Boxer (LHD-4).
Το πρόβλημα είναι πως αν αυτή η κίνηση δεν αποτελεί gunboat diplomacy όπως λέμε στις διεθνείς σχέσεις, τότε είναι περισσότερο από βέβαιο πως τυχόν προσπάθεια απόβασης προσωπικού – προτού καταστραφούν τα συστήματα που θα αποτρέψουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο – θα είναι αποτυχία τεραστίων πολιτικών και στρατιωτικών διαστάσεων.
Όταν αντιτορπιλικά και άλλα πλοία των ΗΠΑ δεν έχουν ακόμα μπει στο Στενό, πως θα υποστηριχθεί μια αμφίβια επιχείρηση; Μια ιδέα, η οποία αναφέρθηκε από επιτελείς του αμερικανικού πενταγώνου, είναι να γίνει ρίψη αερομεταφερόμενης ταξιαρχίας και συγκεκριμένα της 82ης.
Αλλά αυτό προϋποθέτει να έχουν προηγηθεί πλήγματα εναντίων των αμυντικών προχωμάτων του Ιράν το οποίο με την σειρά του προϋποθέτει εμπλοκή των αμερικανικών πολεμικών πλοίων το οποίο μέχρι τώρα έχει γίνει – σε συνδυασμό με πλήγματα από αέρος – αλλά χωρίς αυτό που αποκαλούμε «decisive result» ήτοι χωρίς να βλέπουμε ένα αποτέλεσμα που να είναι εμφατικά τελικό.
Αρα το Ιράν απέχει πολύ από το να έχει «πεθάνει», σύμφωνα με τον πρόεδρο Τραμπ
Όλα στον «αέρα»
Με άλλα λόγια, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ – όπως προέβλεπαν πολλοί ευρωπαίοι και στο «Β» – έχουν ξεκινήσει έναν πόλεμο χωρίς να υπάρχει φως στο τούνελ, χωρίς να υπάρχει στρατηγική απεμπλοκής, με ένα Ιράν να έχει ακόμα ικανούς διοικητές, αποθέματα πυραύλων και το σημαντικότερο; Τα 400+ κιλά εμπλουτισμένου ουρανίου (στο 60% περίπου) ακόμα υπό τον έλεγχο του.
Όπως λένε και στις ΗΠΑ: «something’s gotta give» η αλλιώς πρέπει άμεσα να γίνει κάτι, οτιδήποτε που είτε θα φέρει την τελική νίκη είτε θα αναγκάσει τις δύο χώρες σε έναν επώδυνο συμβιβασμό.
Πηγή: tovima.gr
Reuters: Ο Τραμπ φαίνεται αποφασισμένος για συμφωνία με το Ιράν, λένε Ισραηλινοί αξιωματούχοι
Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τρανπ, φαίνεται να είναι αποφασισμένος για την επίτευξη μιας συμφωνίας με το Ιράν ώστε να τερματιστεί ο πόλεμος που ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου, ανέφεραν τρεις ανώτατοι Ισραηλινοί αξιωματούχοι στο Reuters.
Οι εν λόγω πηγές θεωρούν μάλλον απίθανο το Ιράν να αποδεχτεί τους όρους των ΗΠΑ σε οποιονδήποτε νέο γύρο διαπραγματεύσεων, οι οποίες διακόπηκαν πριν από την έναρξη του πολέμου.
Το δημοσίευμα ανέφερε ακόμα οι όροι των ΗΠΑ πιθανότατα περιλαμβάνουν περιορισμούς στα πυρηνικά και βαλλιστικά πυραυλικά προγράμματα του Ιράν.
Υπενθυμίζεται πως τη Δευτέρα ο Τραμπ ανακοίνωσε πως ι οι ΗΠΑ και το Ιράν είχαν «πολύ καλές και παραγωγικές» συνομιλίες σχετικά με μια «πλήρη και ολική επίλυση των εχθροπραξιών στη Μέση Ανατολή».
Το Ιράν διέψευσε τις εν λόγω αναφορές του Τραμπ.
Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε τη Δευτέρα ότι ο Τραμπ πίστευε ότι υπήρχε η πιθανότητα «να αξιοποιηθούν τα σημαντικά επιτεύγματα των IDF (ισραηλινών αμυντικών δυνάμεων) και του αμερικανικού στρατού, προκειμένου να υλοποιηθούν οι στόχοι του πολέμου σε μια συμφωνία – μια συμφωνία που θα διαφυλάξει τα ζωτικά μας συμφέροντα».
[iEpikaira: Ο Τραμπ κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες απεμπλοκής από το Ιράν για να αποδείξει ότι είναι -δήθεν- ο κερδισμένος, και ότι οι στόχοι του επιτεύχθηκαν, ικανοποιώντας το εσωτερικό κοινό και κυρίως το κίνημα MAGA / America First. Αυτό που δεν κατανοεί είναι ότι έχει ήδη πατήσει τη μπανανόφλουδα και ότι αυτοί που τον ώθησαν στο απονενοημένο, θα του περιορίσουν άμεσα τις ελάχιστες επιλογές ελιγμού, εξωθώντας τον στην περαιτέρω κλιμάκωση του πολέμου...]
Πηγή: liberal.gr
.png)
