Τρία στοιχεία εξωτερικής πολιτικής που πρέπει να προσέξουμε
του Παντελή Σαββίδη
Υπάρχουν τρία στοιχεία της επικαιρότητας που είναι εξαιρετικά ανησυχητικά και η κυβέρνηση επιχειρεί να τα περάσει στην κοινή γνώμη ως επιτυχίες της.
Το πρώτο είναι η επιβεβαίωση απο την μπουζουκόβια αμερικανίδα πρέσβη ότι το καλοκαίρι μπορεί να έρθει στην Ελλάδα ο Τραμπ. Οι κυβερνητικοί οπαδοί ερμήνευσαν την πιθανή έλευση του ασταθούς αμερικανού προέδρου ως κίνηση υποστήριξης του Μητσοτάκη. Η αγωνία τους (κυβέρνησης και οπαδών) είναι να μην χάσουν την μαρμίτα.
Όπως, όμως, ρητά αναφέρει και ο διαμένων στην Ουάσιγκτον εδω και μια πεντηκονταετία, Θεόδωρος Καρυώτης σε άρθρο του στην Hellas Journal ο Τράμπ, αν έρθει, θα έρθει για να μοιράσει την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και δεδομένων των διεθνών σχέσεων που έχουν διαμορφώσει οι δύο επικεφαλής των κυβερνήσεων (Ελλάδας και Τουρκίας) αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα που θα γύρει ο αμερικανός πρόεδρος.
Βεβαίως, στην Ελλάδα τα αργυρώνητα ΜΜΕ (κατα καιρούς εξαγγέλλεται η χρηματοδότησή τους απο την κυβέρνηση, οπότε δεν τα συκοφαντούμε) θα περάσουν πως ο Τραμπ δεν ήρθε να μοιράσει αλλά να στηρίξει τον αναντικατάστατο. Ακόμη και οι αμερικανοί αντιλήφθηκαν πως ο κ. Μητσοτάκης είναι αναντικατάστατος. Οπότε η γάτα θα φύγει αλλά η ζημιά θα γίνει. Θα τα δει κανείς;
Το δεύτερο στοιχείο είναι η δήλωση του κ. Μητσοτάκη πως στις ελληνοτουρκικές σχέσεις δεν πρέπει να ανακατεύονται άλλοι. Είναι μια επικίνδυνη δήλωση. Βεβαίως, στην κοινή γνώμη περνά η αντίληψη ότι ο εθνικά υπερήφανος πρωθυπουργός κατατροπώνει Ευρώπη και ΗΠΑ που θέλουν να επηρεάσουν τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Η Ελλάδα έκανε μεγάλη προσπάθεια για να κρατήσει διεθνοποιημένο το κυπριακό και να καταστήσει ευρωπαϊκό ζήτημα τα ελληνοτουρκικά. Και το έκανε διότι δεν έχει άλλα εργαλεία εξωτερικής -και αμυντικής- πολιτικής πέραν της συμμετοχής της σε οργανισμούς όπως η ΕΕ, το ΝΑΤΟ και η σχέση προστασίας που έχει με τις ΗΠΑ.
Την μετατροπή των ελληνοτουρκικών σε διμερές ζήτημα την επεδίωξε, και όπως φαίνεται την πέτυχε- ο Ερντογάν. Προσέξτε τον κ. Μητσοτάκη, Προλειαίνει το έδαφος για υποχωρήσεις. Και με την βοήθεια των υπαλλήλων του θα το πετύχει χειροκροτούμενος.
Το τρίτο ανησυχητικό σημείο είναι η παραδοχή Λαβρώφ ότι το 1922 υποστηριξαν τον Κεμάλ σε βάρος της Ελλάδας. Τα κομματικά μίσθαρνα της κυβέρνησης (άλλως τρολάκια) αναπαρήγαγαν την δήλωση επιτιθέμενα κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ακόμη φέρουν βαρέως την ανικανότητα της τότε ηγεσίας τους που οδήγησε στην τραγωδία.
Ο Λαβρώφ δεν είναι κάποιος αφελής υπουργός εξωτερικών. Αντιθέτως, είναι αλεπού. Γιατί έκανε δημοσίως αυτήν την παραδοχή; Πάντως, όχι προς όφελος της Ελλάδας της οποίας ο πρωθυπουργός ασκεί εξωτερική πολιτική νηπιαγωγείου. Τόσο μπορεί ο άνθρωπος, τόσο κάνει. Αυτοί που τον στηρίζουν, όμως, είναι συμμέτοχοι σε ό,τι συμβεί στην χώρα.
Πηγή: anixneuseis.gr
.png)
