Το κόμμα του «Δημοκρατικού Συναγερμού» είναι αδερφό με την Νέα Δημοκρατία και επίσης ανήκει στις τάξεις του Ευρωπαικού Λαικού Κόμματος. Το οποίο αποδυναμώνεται κι άλλο στις συνόδους κορυφής. Στον δεύτερο γύρο προκρίθηκαν ο τέως υπουργός Εξωτερικών προερχόμενος από τον «Δημοκρατικό Συναγερμό», με παρελθόν στο ΔΗΚΟ, Νίκος Χριστοδουλίδης, και ο συντηρητικών δεξιών απόψεων υποψήφιος του ΑΚΕΛ Ανδρέας Μαυρογιάννης, ο οποίος στο παρελθόν διετέλεσε ειδικός διαπραγματευτής επί κυβέρνησης Χριστόφια για το Κυπριακό. Προσηνής και μετριοπαθής. Το ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος θα το αποφασίσει την προσεχή Κυριακή ο κυρίαρχος κυπριακός λαός.
Ο κύριος Χριστοδουλίδης έλαβε ποσοστό 32%, ο κύριος Μαυρογιάννης 29,6% και όπου ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Συναγερμού Νεοφύτου, σχεδόν 27 %. Για να έχουμε μία τάξη μεγέθους στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της Κύπρου το 2018, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης έλαβε 35,5%, ο υποψήφιος του ΑΚΕΛ Σταύρος Μαλάς ποσοστό 30% και ο υποψήφιος του ΔΗΚΟ Νικόλας Παπαδόπουλος (ο οποίος τώρα συμπαρατάσσεται μαζί με τον Μαρίνο Σιζόπουλο της ιστορικής ΕΔΕΚ και τον Μάριο Καρογιάν της ΔΗΠΑ μαζί με τον Νίκο Χριστοδουλίδη), τότε, 25%.
Το οποίον σημαίνει ότι ο Νίκος Χριστοδουλίδης απέσπασε περί το 10% της δύναμης του «Δημοκρατικού Συναγερμού» του πρώτου γύρου του 2018 (σχεδόν το 1/3), ο Ανδρέας Μαυρογιάννης κατάφερε να επανασυσπειρώσει την δύναμη του ΑΚΕΛ στα ποσοστά εκείνης της χρονιάς, καθώς στις βουλευτικές εκλογές που μεσολάβησαν το 2021 το κόμμα αυτό είχε κατακρημνιστεί στο 23%.
Ο κύριος Νεοφύτου έλαβε ακριβώς το ποσοστό του «Δημοκρατικού Συναγερμού» στις βουλευτικές εκλογές του 2021: σχεδόν 27%. Το αποτέλεσμα του δεύτερου γύρου είναι ανοιχτό, καθώς συγκρούονται δύο κατά βάση συντηρητικοί υποψήφιοι, και οι διαχωριστικές γραμμές έχουν πέσει. Αρκεί να σημειωθεί ότι στέλεχος του «Δημοκρατικού Συναγερμού» πρότεινε δημοσίως την στήριξη του κυρίου Μαυρογιάννη στον δεύτερο γύρο και συγκυβέρνηση ιστορικού τύπου μεταξύ «Δημοκρατικού Συναγερμού» και ΑΚΕΛ.
Μεταξύ δηλαδή αριστερών και δεξιών. Πολλοί δεξιοί δηλαδή προτιμούν να μοιραστούν τα υπουργεία και την εξουσία με τους κομμουνιστές παρά να τα μοιραστούν με τον κατ’ αυτούς «αποστάτη» Χριστοδουλίδη, τον Παπαδόπουλο, τον Σιζόπουλο και τον Καρογιάν.
Ένα κομμάτι των στελεχών και της βάσης του «Δημοκρατικού Συναγερμού» έχει ενοχληθεί από την ανεξάρτητη υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη, και ουδείς γνωρίζει πως θα συμπεριφερθεί τελικά στην κάλπη. Όπως επίσης κανείς δεν γνωρίζει αν αόρατες δυνάμεις πριμοδότησαν εσκεμμένα την υποψηφιότητα του κυρίου Μαυρογιάννη, προκειμένου να είναι αυτός ο αντίπαλος του κυρίου Χριστοδουλίδη στον δεύτερο γύρο, και όχι ο Αβέρωφ Νεοφύτου.
Αυτά πάντως διαβάζουμε ως εικασίες από έγκυρους αναλυτές της κυπριακής πολιτικής. Το αποτέλεσμα είναι ανοιχτό και ο αγώνας για την επικράτηση του ενός ή του άλλου θα είναι σκληρός. Κρίσιμη θα είναι η απόφαση που θα λάβει το πολιτικό γραφείο και το ανώτατο συμβούλιο του «Δημοκρατικού Συναγερμού», ο οποίος κινδυνεύει ακόμη και με διάσπαση. Ωστόσο, το θέμα μας δεν είναι αυτό. Ποιος θα επικρατήσει στις εκλογές του δεύτερου γύρου. Αυτό είναι μια απόφαση που θα λάβει ο κυρίαρχος κυπριακός λαός.
Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι μετά την γαλλική Δεξιά, η οποία έχει διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη μετά τον Σαρκοζύ και υποκαταστάθηκε πλήρως από την Λε Πεν, μετά την ιταλική Δεξιά, η οποία στην μετα-Μπερλουσκόνι εποχή διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη μέχρι να αποκατασταθεί πλήρως από την νέα Πρωθυπουργό Μελόνι, μετά τους Βρεταννούς Τόρις οι οποίοι μολονότι κυβερνούν περνούν σοβαρή κρίση και θα υποστούν κατά πάσα πιθανότητα μεγάλη ήττα στις προσεχείς εκλογές, μετά την κρίση της ισπανικής Δεξιάς του Ραχόυ και την άνοδο του ακροδεξιού Vox, και βεβαίως μετά τους Χριστιανοδημοκράτες στην Γερμανία, μεγάλο τμήμα των οποίων έχει μετακομίσει στο κόμμα Εναλλακτική Δεξιά για την Γερμανία (AFD), τώρα στο κάδρο της κρίσης εγγράφεται και η κυπριακή Κεντροδεξιά. Σε καιρούς οικονομικής ανάπτυξης μάλιστα.
Με δύο τρόπους εγγράφεται.
– Με έναν υποψήφιο ανεξάρτητο πρόεδρο ο οποίος ακόμα κι αν χάσει έχει καταφέρει να συνενώσει κάτω από την ίδια στέγη δυνάμεις που θεωρητικά πιστεύουν τα ίδια πράγματα για την Μεγαλόνησο. Δυνάμεις που προέρχονται και από τα αριστερά και από το κέντρο και από τα δεξιά. Αυτή είναι η νέα τάση στην ευρωπαική Δεξιά: η συστέγαση ετερόκλητων δυνάμεων σε νέα κόμματα.
– Με έναν επίσης υποψήφιο της Ακροδεξιάς, τον Χρίστο Χρήστου, του ΕΛΑΜ, ο οποίος συγκέντρωσε το 6% των προτιμήσεων του κυπριακού λαού. Οι Κύπριοι μάλιστα δεν είναι ανόητοι. Ενσωματώνουν την Ακροδεξιά στο πολιτικό σύστημά τους και δεν την αποβάλλουν με απαγορεύσεις λειτουργίας κομμάτων. Προχθές το βράδυ παρακολουθούσα την εξαιρετική εκπομπή του ΡΙΚ για τις εκλογές, να συμμετέχουν στο ίδιο τραπέζι εκπρόσωποι του «Συναγερμού», του ΑΚΕΛ, του κόμματος Χριστοδουλίδη και του ακροδεξιού κόμματος. Στην πραγματικότητα λοιπόν, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η εκλογή αυτή μετά μία δεκαετία Αναστασιάδη στην εξουσία, η οποία σκιάστηκε από πάρα πολλές υποθέσεις διαφθοράς, σηματοδοτεί την τροχιοδρόμηση εξελίξεων για την αναδιάταξη του πολιτικού συστήματος στην αδελφή μας Κύπρο. Ο «Συναγερμός» μπορεί να αντέξει την κρίση, μπορεί και να μην την αντέξει όμως, αν και τα ποσοστά του είναι υψηλά. Το σοκ του αποκλεισμού του υποψηφίου του από τον δεύτερο γύρο και η τρίτη θέση, είναι πολύ ισχυρά. Είναι βέβαιον ότι στην πορεία για τον δεύτερο γύρο τα κορυφαία στελέχη του θα κοιτάξουν τον εαυτό τους. Και θα τοποθετηθούν αναλόγως του πως βλέπουν το πολιτικό μέλλον τους στην Μεγαλόνησο. Ο,τι κι αν τους προτείνει ο Νίκος Αναστασιάδης που τάσσεται υπέρ του Νίκου Χριστοδουλίδη.
Ωστόσο, όπως φαίνεται από τα αποτελέσματα, η κυπριακή κοινωνία αυτονομείται από την κομματική γραφειοκρατία. Και το ποσοστό που έλαβε ο Χριστοδουλίδης είναι υψηλό (παρά την συμπίεσή του στο τέλος), καθώς προσεγγίζει το ποσοστό του Προέδρου Αναστασιάδη στον πρώτο γύρο των εκλογών του 2018 αλλά και το ποσοστό που έλαβε ο συντηρητικός δεξιός Ανδρέας Μαυρογιάννης αυξάνοντας την δύναμη των κομμουνιστών της Κύπρου κατά εφτά μονάδες σε σύγκριση με τις βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Είναι υψηλό. Κοιμωμένες δυνάμεις σε όλο το πολιτικό σύστημα της Κύπρου φαίνεται ότι έχουν αρχίσει να ξυπνούν, και απελευθερώνονται. Κάτι που διαπιστώσαμε και οι ίδιοι κατά την μετάβασή μας στο νησί για την ενθρόνιση του νέου αρχιεπισκόπου Γεωργίου, ο οποίος είναι σημαντικός παράγων των εξελίξεων. Αθέατος.
Το ερώτημα είναι αν αυτή η νέα κατάσταση και στην Κύπρο (φαίνεται ότι ο «Δημοκρατικός Συναγερμός» λόγω της διαφθοράς και της κομματοκρατίας κόλλησε την νόσο της υπόλοιπης ευρωπαικής Κεντροδεξιάς) θα φτάσει και στην Ελλάδα. Αν και οι προϋποθέσεις υπάρχουν, η απουσία εναλλακτικών νέων σοβαρών κομμάτων δεν προδιαθέτει ότι η ελληνική Κεντροδεξιά κινδυνεύει από κάτι ανάλογο. Εν τούτοις η ψήφος με το σύστημα της απλής αναλογικής μπορεί σε πρώτη φάση να πυροδοτήσει εξελίξεις. Εξελίξεις οι οποίες μπορεί να ολοκληρωθούν σε αυτές τις εκλογές, εξελίξεις όμως οι οποίες μπορεί να ολοκληρωθούν και στις επόμενες. Καθώς καμμιά φορά χρειάζεται καιρός στα εκλογικά σώματα να συνειδητοποιήσουν τι τα ενοχλεί και τι απορρίπτουν.
Οι αιτίες πάντως υπάρχουν. Και το πλέον ενδιαφέρον είναι ότι όλα τα κόμματα της ευρωπαικής Κεντροδεξιάς που κάποτε μεσουρανούσαν και αποτελούσαν τους πυλώνες των πολιτικών συστημάτων τους, φθείρονται από τις ίδιες αιτίες. Η μακρά κυριαρχία των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών, των Γάλλων Γκωλλικών, των Ισπανών Κεντροδεξιών, των Κυπρίων Συναγερμικών, σφραγίστηκε από τις μεταλλάξεις των κομμάτων σε θέματα διαφθοράς, μετανάστευσης, χάραξης εξωτερικής πολιτικής, εθνικής ταυτότητας. Και οδηγεί σε μακρά απουσία από την εξουσία. Το ίδιο συνέβη και με τις μεταλλάξεις της ευρωπαικής Κεντροαριστεράς, η οποία έκανε χρόνια πολλά να συνέλθει από την αλλαγή φυσιογνωμίας που επέφεραν στους Γερμανούς Σοσιαλδημοκράτες ο Σρέντερ και στους Βρεταννούς Εργατικούς ο Τόνυ Μπλαίρ. Ας το έχουν υπ’ όψιν οι φίλοι μας εδώ στην Ελλάδα.
Υστερόγραφο: Θα παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον τις απόψεις και των δύο υποψηφίων προέδρων για το Κυπριακό σε συνάρτηση με τις ενεργειακές εξελίξεις στην περιοχή. Ήδη, χώρα της Μεσογείου πιέζει για την κατασκευή αγωγού που θα διέρχεται από την ελεύθερη και την κατεχόμενη Κύπρο και θα καταλήγει απέναντι στο τουρκικό Τσειχάν, προκειμένου να μεταφέρεται το φυσικό αέριο που εξορύσσεται στην Ευρώπη μέσω του τουρκικού εδάφους. Εξέλιξη που αν συμβεί, υποβαθμίζει πλήρως την σημασία της Ελλάδος και οδηγεί σε μια λύση του Κυπριακού με ντε φάκτο διχοτόμηση. Θα παρακολουθήσουμε και αναλόγως θα τοποθετηθούμε. Για όση αξία έχει γνώμη μας.
Πηγή: estianews.gr
.png)
