iEpikaira

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Ν. Ιγγλέσης

Η τρωτότητα των ηγεμονικών δυνάμεων

21.4.26

Ο πολυπολικός νέος κόσμος στην ανατολή του 2026

8.1.26

Η γεωστρατηγική των θαλάσσιων πάρκων

5.8.25

Μία περιοχή μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης και η περιοχή του συμπλέγματος του Καστελλορίζου είναι τα επίμαχα σημεία στον χάρτη με τον οποίο η Τουρκία απαντά στα ελληνικά θαλάσσια πάρκα. Το ενδεχόμενο για πιο επιθετικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και οι εκτιμήσεις στην Αθήνα (πηγή)

Του Νίκου Ιγγλέση

Οι Τούρκοι φίλοι μας, όπως τους αποκάλεσε σε πρόσφατη συνέντευξή του ο κ. Μητσοτάκης, «μας την έπεσαν πάλι». Χωροθέτησαν θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο στην αυθαίρετα ανακηρυχθείσα υφαλοκρηπίδα τους, με βάση το αφήγημα της Γαλάζιας Πατρίδας.

Διέγραψαν, για μια ακόμη φορά, το μονομερές δικαίωμα της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της στα 12 ν.μ. και να ανακηρύξει τη συνολική ΑΟΖ της. Η ελληνική κυβέρνηση από φόβο, ανικανότητα και ενδοτισμό δεν έχει τολμήσει να κάνει, μέχρι σήμερα, ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Στην πλειοψηφία τους, οι εγχώριοι δημοσιογράφοι και αναλυτές των συστημικών μέσων ενημέρωσης εκτίμησαν ότι πρόκειται για την τουρκική απάντηση στα ελληνικά θαλάσσια πάρκα σε Ιόνιο και Αιγαίο, που ανακοινώθηκαν προ ημερών και για ανακοίνωση προς εσωτερική κατανάλωση. Ανοησίες και παραπληροφόρηση, ως συνήθως, πάνω σ’ ένα θέμα καίριας γεωστρατηγικής σημασίας.

Η Ελλάδα χωροθέτησε το θαλάσσιο πάρκο του Αιγαίου εντός των χωρικών υδάτων της των 6 ν.μ. και η Τουρκία τα δικά της, σε διεθνή ύδατα που αποτελούν αναμφισβήτητα ελληνική ΑΟΖ αφ’ ης κηρυχθεί. Θαλάσσια πάρκα δεν μπορούν να χωροθετηθούν από ένα κράτος σε ύδατα στα οποία δεν έχει κυριαρχία (χωρικά ύδατα) ή κυριαρχικά δικαιώματα (ΑΟΖ). Στην υφαλοκρηπίδα δεν υφίστανται κυριαρχικά δικαιώματα παρά μόνο για το βυθό της θάλασσας, τα ύδατα πάνω απ’ αυτήν είναι διεθνή.

Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) είναι νομική έννοια και δεν υφίσταται παρά μόνο αν ανακηρυχθεί ή οριοθετηθεί σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα που είναι γεωλογικό μέγεθος και υφίσταται εξ’ υπαρχής (ad initio) και από το γεγονός αυτό καθαυτό (ipso facto) και απαιτεί μόνο οριοθέτηση. Η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ (UNCLOS) που θέσπισε την ΑΟΖ.

Η Άγκυρα δε μιλάει ποτέ για ΑΟΖ γιατί θέλει να υποστηρίζει ότι όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας και άρα η όποια οριοθέτηση πρέπει να γίνει μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών, στο μέσον του Αιγαίου (25ος Μεσημβρινός).Τα ελληνικά νησιά, για την Τουρκία, δεν έχουν καμιά επήρεια – είναι σαν να μην υπάρχουν.

Διαχρονικά οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα πολιτικά κόμματα μιλούν για οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ, λες και μπορούν να κάνουν δύο οριοθετήσεις. Όμως, είτε υφαλοκρηπίδα θα οριοθετήσουν, δηλαδή το βυθό, είτε ΑΟΖ που περιλαμβάνει την υφαλοκρηπίδα, αλλά και τη θάλασσα πάνω από αυτήν.

Ο τουρκικός χάρτης των θαλασσίων πάρκων στο Αιγαίο

Ο προκλητικός και αυθαίρετος χάρτης εμφανίζει ένα τουρκικό θαλάσσιο πάρκο μεταξύ των δυτικών ακτών της Λήμνου, των νοτίων ακτών της Σαμοθράκης και της Θάσου και των νοτιοανατολικών ακτών της χερσονήσου του Άθω. Ένα δεύτερο θαλάσσιο πάρκο εμφανίζεται μεταξύ των δυτικών ακτών της Λέσβου, νότια του Αγ. Ευστρατίου και των ανατολικών ακτών της Σκύρου. Ένα τρίτο πάρκο εμφανίζεται μεταξύ των δυτικών ακτών της Χίου – Ψαρών και των ανατολικών ακτών της Εύβοιας. Ένα τέταρτο πάρκο εμφανίζεται μεταξύ των ακτών Χίου και Σάμου που φθάνει μέχρι τις ανατολικές ακτές της Τήνου – Άνδρου (βλέπε χάρτη).

Αν η Ελλάδα είχε ανακηρύξει τη συνολική ΑΟΖ της τότε όλα τα εν λόγω τουρκικά θαλάσσια πάρκα δεν θα μπορούσαν να χωροθετηθούν γιατί θα βρισκόντουσαν σε θαλάσσια ζώνη (ΑΟΖ) ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και όχι σε διεθνή ύδατα όπως σήμερα.

Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας η ΑΟΖ υφίσταται μόνο ως συνέχεια των χωρικών υδάτων. Δεν μπορεί, δηλαδή, ένα κράτος να διεκδικεί ΑΟΖ σε θάλασσα που δεν έχουν προβολή τα χωρικά ύδατά του ή περιβάλλεται από χωρικά ύδατα άλλου κράτους. Αυτό συμβαίνει στο Αιγαίο όπου το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της θάλασσας περιβάλλεται από ελληνικές ακτές, ηπειρωτικές και νησιωτικές και ελληνικά χωρικά ύδατα ανεξάρτητα του εύρους τους.

Η ΑΟΖ αυτή δεν χρειάζεται οριοθέτηση γιατί δεν υφίστανται αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές άλλου κράτους, περιβάλλεται μόνο από ελληνικές ακτές. Οριοθέτηση επιβάλλεται μόνο για τη στενή λωρίδα θάλασσας μεταξύ των ανατολικών ακτών των νησιών του Α. Αιγαίου και της τουρκικής ακτογραμμής που στις περισσότερες περιπτώσεις καλύπτεται από το εύρος των εκατέρωθεν χωρικών υδάτων. Η Τουρκία γνωρίζει αυτήν τη γεωγραφική υστέρησή της γι’ αυτό, εκτός των άλλων, διεκδικεί περίπου 153 νησιά, νησίδες και βράχους στο Αρχιπέλαγος τα οποία ισχυρίζεται ότι δεν έχουν παραχωρηθεί στην Ελλάδα με Διεθνείς Συνθήκες.

Ο τουρκικός χάρτης των θαλάσσιων πάρκων στην Α. Μεσόγειο

Στην ανοιχτή θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου εμφανίζεται, επίσης προκλητικά και αυθαίρετα, ένα μεγάλο τουρκικό θαλάσσιο πάρκο από τις ανατολικές ακτές της Ρόδου μέχρι τον κόλπο της Αττάλειας. Για το Καστελλόριζο δεν αναγνωρίζεται καμιά επήρεια πέραν των χωρικών υδάτων των 6 ν.μ. Επίσης έχει χωροθετηθεί και ένα μικρότερο πάρκο νοτιοανατολικά της Ρόδου.

Στην πράξη η Τουρκία χωροθετεί τα θαλάσσια πάρκα για να επιβεβαιώσει τη διεκδικούμενη απ’ αυτήν υφαλοκρηπίδα, όπως την εμφανίζει στους χάρτες της Γαλάζιας Πατρίδας. Η Ελλάδα εκτός της ανακήρυξης της συνολικής ΑΟΖ θα έπρεπε να προχωρήσει στην οριοθέτησή της μ’ αυτήν της Κυπριακής Δημοκρατίας με πλήρη επήρεια όλων των νησιών (Σύμπλεγμα Μεγίστης, Ρόδος κλπ). Θα πρόκειται για μια απόλυτα νόμιμη οριοθέτηση μεταξύ δύο κυρίαρχων, διεθνώς αναγνωρισμένων, κρατών. Οι ενδοτικές ελληνικές κυβερνήσεις δεν το έχουν τολμήσει, παρ’ ότι η Τουρκία υπέγραψε το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο το 2019 και από το 2011 έχει οριοθετήσει υφαλοκρηπίδα με την παράνομη οντότητα της κατεχόμενης Κύπρου, που δεν αναγνωρίζεται διεθνώς ως ανεξάρτητο κράτος.

Όσοι αφελείς πιστεύουν ότι τα θαλάσσια πάρκα γίνονται για την προστασία του περιβάλλοντος και της θαλάσσιας πανίδας και χλωρίδας είναι μακριά νυχτωμένοι. Η χωροθέτση των θαλάσσιων πάρκων, τουλάχιστον στο ελληνοτουρκικό σύστημα, αποτελεί γεωστρατηγικό σχεδιασμό για τον περιορισμό της κυριαρχίας και την αφαίρεση κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας προς επίτευξη των μακροπρόθεσμων στόχων της Τουρκίας.

Υ.Γ. Μετά την ανακοίνωση των τουρκικών θαλάσσιων πάρκων το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση στην οποία μεταξύ άλλων αναφέρει: «Μετά την πρωτοβουλία της Ελλάδας για την καθιέρωση Εθνικών Θαλασσίων Πάρκων στο Ιόνιο και στο Αιγαίο Πέλαγος, σε περιοχές ελληνικής κυριαρχίας, η Τουρκία ανακοίνωσε σήμερα τον καθορισμό δύο θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών και σε διεθνή ύδατα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Η εξαγγελία “θαλάσσιων πάρκων” σε μη οριοθετημένες περιοχές εκτός τουρκικών χωρικών υδάτων συνιστά απαράδεκτη, μονομερή και παράνομη ενέργεια που δεν παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα έναντι των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και δείχνει πλήρη έλλειψη σεβασμού στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας …». Ίδια αντίδραση, ίδιες λέξεις, ίδια επιχειρήματα, όπως τότε με το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, όπως με το καλώδιο στην Κάσο, όπως με τη λιβυκή ΑΟΖ που έφτασε 6 ν.μ. από τις ακτές της νότιας Κρήτης και της Γαύδου. Απαιτείται ουσιαστική αντίδραση επί του πεδίου και όχι λόγια που ανεπαισθήτως μας οδηγούν σε εθνική καταστροφή.

Πηγή: ellinikiantistasi.gr

Αντί για ανακήρυξη ΑΟΖ έκαναν εξαγγελία Θαλάσσιων Πάρκων

23.7.25

Του Νίκου Ιγγλέση

Η Τουρκία από καιρό έχει καταθέσει τα όρια της υφαλοκρηπίδας της που αποκαλεί «Γαλάζια Πατρίδα» και η Λιβύη, την περασμένη εβδομάδα, κατέθεσε τα, κατά την άποψή της, όρια της δικής της υφαλοκρηπίδας. Η Ελλάδα, όπως πάντα ένα βήμα πίσω, προσπαθεί να απαντήσει με την εξαγγελία δύο θαλασσίων πάρκων, ένα στο Ιόνιο και ένα στο Αιγαίο. Το τελευταίο αμφισβητήθηκε ήδη από το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών.

Η Τουρκία και η, απόλυτα εξαρτημένη από αυτήν, κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη έχουν εκδώσει χάρτες με τα σημεία βάσης, τις ευθείες γραμμές βάσης και τα εξωτερικά όρια της διεκδικούμενης υφαλοκρηπίδας τους σε συνάφεια βέβαια με το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019. Όλες οι ρηματικές διακοινώσεις, τα σχετικά έγγραφα και οι χάρτες έχουν κατατεθεί στο Γραφείο Ωκεάνιων Υποθέσεων του Δικαίου της Θάλασσας του ΟΗΕ (DOALOS).

Κοινά χαρακτηριστικά και στις δύο περιπτώσεις:

Πρώτον, Τουρκία και Λιβύη διεκδικούν υφαλοκρηπίδα και όχι ΑΟΖ, ώστε να μπορούν να επικαλεστούν αποτελεσματικότερα τη μεγάλη ηπειρωτική ακτογραμμή τους.

Δεύτερον, ισχυρίζονται ότι όλα τα ελληνικά νησιά δεν έχουν κυριαρχικά δικαιώματα στις θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων τους, που σήμερα είναι στα 6 ν.μ. Κατά συνέπεια δεν έχουν ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε, πολύ περισσότερο, ΑΟΖ η Κρήτη με τη Γαύδο, το Σύμπλεγμα της Μεγίστης, όπως και όλα τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Τρίτον, θεωρούν ότι η μέση γραμμή πρέπει να χαραχθεί σε ίση απόσταση μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών. Έτσι η Άγκυρα χαράσσει τα όρια της υφαλοκρηπίδας της στη μέση του Αιγαίου στον 25ο Μεσημβρινό (μεταξύ των ακτών της Ανατολίας και της Θεσσαλίας-Στερεάς-Πελοποννήσου) και η Τρίπολη 6 ν.μ. έξω από την Κρήτη (μέση γραμμή μεταξύ των ακτών της Λιβύης και της Πελοποννήσου).

Στην Ελλάδα ψηφίστηκε το 2011 ο νόμος 4001 (νόμος Μανιάτη) ο οποίος αναφέρει ότι «Ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ (εφ’ ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή». Ο νόμος αυτός έχει κατατεθεί επίσης στο DOALOS του ΟΗΕ. Με βάση αυτόν το νόμο δόθηκαν για έρευνες τα θαλάσσια οικόπεδα νοτιοδυτικά και πρόσφατα προκηρύχθηκαν δύο οικόπεδα νοτίως της Κρήτης. Από τότε πέρασαν 15 χρόνια, αλλά ανακήρυξη της ΑΟΖ δεν έχει γίνει.

Επειδή είναι τουλάχιστον αφελές η Ελλάδα να ελπίζει στην οποιαδήποτε οριοθέτηση με την Τουρκία και τη Λιβύη θα έπρεπε, εδώ και χρόνια, να ορίσει τα σημεία βάσης σ’ όλη την επικράτειά της, να κλείσει τους κόλπους με ευθείες γραμμές βάσης και να ανακηρύξει (όχι οριοθετήσει) τη συνολική ΑΟΖ της με πλήρη επήρεια όλων των νησιών. Θα πρόκειται, δηλαδή, για την υιοθέτηση του ευρωπαϊκού Χάρτη της Σεβίλλης.

Σ’ αυτήν την ανακήρυξη θα περιλαμβάνονται βεβαίως οι οριοθετήσεις της ΑΟΖ με την Ιταλία και η μερική με την Αίγυπτο. Παράλληλα θα πρέπει, το συντομότερο δυνατόν, να υπογραφεί οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία η οποία, παρά την κατοχή του 37% του εδάφους της από την Τουρκία, έχει ανακηρύξει τη συνολική ΑΟΖ της, ακόμα και αυτήν των βόρειων κατεχόμενων εδαφών της.

Γιατί η Τουρκία τόλμησε να υπογράψει ένα παράνομο, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, μνημόνιο οριοθέτησης με τη Λιβύη, με την οποία δεν έχει αντικείμενες ακτές και η Ελλάδα δεν τολμάει να υπογράψει μια νόμιμη οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία; Επίσης η Τουρκία έχει υπογράψει μια παράνομη οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας με την κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο, η οποία δεν αναγνωρίζεται διεθνώς ως ανεξάρτητο κράτος. Με μια τέτοια εξωτερική πολιτική η Αθήνα οδηγεί στη βέβαιη απώλεια των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Ελληνισμού στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η Τουρκία αγόρασε πρόσφατα από τη Νορβηγία δύο ακόμη θαλάσσια γεωτρύπανα για μεγάλα βάθη. Συνολικά τώρα έχει έξι και δύο ερευνητικά σκάφη. Πού φαντάζεται η ελληνική Κυβέρνηση ότι θα χρησιμοποιηθεί όλο αυτό το δυναμικό; Μόνο στον Εύξεινο Πόντο ή στη Σομαλία; Σε λίγο καιρό τα γεωτρύπανα θα εμφανιστούν νότια του Καστελλόριζου και νότια της Κρήτης.

Αλλά, για την κυβέρνηση Μητσοτάκη τώρα προέχει η εξαγγελία των θαλάσσιων πάρκων για την προστασία του περιβάλλοντος. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η τουρκική πλευρά θα προβάλλει ισχυρές αντιρρήσεις αν τα θαλάσσια πάρκα επεκτείνονται, έστω και λίγο, πέραν των χωρικών υδάτων (6 ν.μ.) σε διεθνή ύδατα, στα οποία δεν έχουμε φροντίσει να κατοχυρώσουμε κυριαρχικά δικαιώματα με την ανακήρυξη ΑΟΖ. Προβάλλει επίσης τον ισχυρισμό ότι ορισμένα νησιά και νησίδες δεν έχουν καταχωρηθεί στην Ελλάδα με Διεθνείς Συνθήκες.

Η πολυσυζητημένη προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης μπορεί να οδηγήσει σε σημαντικές εθνικές απώλειες. Πρώτον, η Χάγη είναι ένα πολιτικό δικαστήριο που κρίνει με βάση τους συσχετισμούς ισχύος και τις διεθνείς επιρροές. Δεύτερον, Τουρκία και Λιβύη θα επικαλεστούν την ευθυδικία, δηλαδή τη μειωμένη επήρεια των νησιών έναντι των ηπειρωτικών ακτών. Δυστυχώς υπάρχει ένα κακό προηγούμενο για την ελληνική πλευρά. Στη μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο για τα νησιά Κρήτη, Κάσος, Κάρπαθος και Ρόδος η Ελλάδα συμφώνησε να έχουν μειωμένη επήρεια.

Με αυτές και πολλές άλλες αβελτηρίες, όταν οι Τουρκολίβυοι μας στριμώξουν σφετεριζόμενοι τα κυριαρχικά δικαιώματά μας στη θάλασσα, θα εμφανιστούν οι γνωστοί πολιτικοί και αναλυτές να μας πουν: Τι θέλετε να κάνουμε πόλεμο;

Υ.Γ. Στην ΑΟΖ περιλαμβάνεται και η υφαλοκρηπίδα, ενώ στην υφαλοκρηπίδα δεν περιλαμβάνεται η θάλασσα πάνω από αυτήν. Όταν τον περασμένο Απρίλιο παρουσιάστηκε ο ελληνικός Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός (ΘΧΣ) αυτός έγινε με βάση την υφαλοκρηπίδα. Τώρα πώς είναι δυνατόν να υπάρξει ΘΧΣ μόνο για το βυθό της θάλασσα είναι το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου. Ίσως γι’ αυτό εξαγγέλλουν τώρα τα θαλάσσια πάρκα.

Πηγή: ellinikiantistasi.gr

Η απογοητευτική Διακήρυξη των «91»

15.7.25

Του Νίκου Ιγγλέση

Την περασμένη Πέμπτη (10-7-25) παρουσιάστηκε, σε αίθουσα της ΕΣΗΕΑ, μια νέα Διακήρυξη με τον τίτλο «Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως επανεκκίνηση με όραμα και σχέδιο». Τη Διακήρυξη υπογράφουν 91 ενεργοί πολίτες, όπως αυτοαποκαλούνται. Παρ’ όλο που ανάμεσα σ’ αυτούς υπάρχουν, απ’ όσους γνωρίζουμε, αρκετοί αξιόλογοι διανοητές με δημόσιο λόγο τα τελευταία χρόνια, το αποτέλεσμα είναι κάτι περισσότερο από απογοητευτικό.

Μετά δεκαπέντε χρόνια από την από την ιστορική καμπή του 2010 με την επιβολή των μνημονίων και την πολιτικοοικονομική επιτροπεία της χώρας, δυστυχώς δεν έχουν αντιληφθεί ή δε θέλουν να αντιληφθούν την ουσία του ελληνικού προβλήματος. Θεωρούν ότι όλα θα διορθωθούν αρκεί αν αντικατασταθεί ο σημερινός πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του από κάποιους πατριώτες. Θεωρούν ότι δεν απαιτούνται ρήξεις, συγκρούσεις και ριζική αλλαγή της εθνικής στρατηγικής. Μάλλον θεωρούν ότι είναι αρκετή μια καλύτερη διαχείριση. Μάλλον δεν αντιλαμβάνονται ότι άλλοι ισχυροί δρώντες, έχοντας τα κατάλληλα όπλα, δε θα επιτρέψουν ούτε αυτήν την καλύτερη διαχείριση, αν θίγει τα δικά τους συμφέροντα.

Η Διακήρυξη περιέχει δύο ενότητες. Η πρώτη, «Διαπιστώσεις», καταγράφει, ορισμένες μόνο πλευρές – που αποτελούν κοινό τόπο – της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας, αλλά, δεν αναφέρεται καθόλου στις αιτίες της κακοδαιμονίας. Η δεύτερη, «Τι ζητά η ελληνική κοινωνία», αποτελεί ένα ευχολόγιο θετικών αλλαγών, αλλά, χωρίς να λέει πώς αυτές μπορούν να πραγματοποιηθούν μέσα στις σημερινές συνθήκες πλήρους εξάρτησης της χώρας από τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της παγκοσμιοποίησης.

Στο τέλος η Διακήρυξη αναφέρει ότι: Την ανασύνταξη της χώρας μπορούν να αναλάβουν ηγετικές πολιτικές προσωπικότητες με κυβερνητική εμπειρία. Προσωπικότητες που έχουν πίστη στην ευρωπαϊκή παράδοση και στον δυτικό προσανατολισμό της χώρας…». Από τα ανωτέρω και τις εν συνεχεία διευκρινιστικές δηλώσεις, όσων παρουσίασαν τη Διακήρυξη, προκύπτει ότι οι προσωπικότητες αυτές είναι οι πρώην πρωθυπουργοί και πρόεδροι της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς και Κώστας Καραμανλής.

Είναι φανερό ότι οι «91» δεν τολμούν να αναλάβουν την πολιτική πρωτοβουλία, αλλά «στρώνουν το χαλί» και παρακινούν τους δύο πρώην πρωθυπουργούς να το κάνουν, ενώ οι ίδιοι δηλώνουν ότι θα συνταχθούν πίσω τους. Αυτό, το αποκαλούν πολιτικό ρεαλισμό. Εμείς, λένε, δεν έχουμε την αναγνωρισιμότητα, την πολιτική εμπειρία και τα χρήματα για ένα τέτοιο εγχείρημα. Μόνο που ο Αντώνης Σαμαράς και ο Κώστας Καραμανλής δεν προέρχονται από «παρθενογένεση», αλλά έχουν κυβερνήσει αυτόν τον τόπο και έχουν βαρύτατες ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση της χώρας.

Τί λένε και τί δεν λένε οι «91»

Στη Διακήρυξη δεν επισημαίνεται ότι η Ελλάδα έχει εκχωρήσει το μεγαλύτερο μέρος της εθνικής κυριαρχίας της στα όργανα της ΕΕ. Ο προϋπολογισμός του κράτους εγκρίνεται πρώτα από την Κομισιόν και μετά έρχεται προς ψήφιση στη Βουλή. Υπάρχει «κόφτης δαπανών» που απαγορεύει την κρατική χρηματοδότηση όταν αυξάνει το έλλειμμα. Οι περισσότεροι νόμοι που ψηφίζει η Βουλή είναι συμμόρφωση με Οδηγίες και Κανονισμούς της ΕΕ.

Στη Διακήρυξη δεν αναφέρεται τίποτα για το δυσθεώρητο δημόσιο χρέος των 402 δις ευρώ, το οποίο είναι στο σύνολό του συναλλαγματικό, αφού είναι σ’ ένα νόμισμα που δεν μπορεί να εκδώσει η χώρα και κατά συνέπεια, για να το εξυπηρετεί, πρέπει να δανείζεται διαρκώς, άρα να εξαρτάται από τις αγορές. Γι’ αυτό το χρέος πληρώνονται κάθε χρόνο, μόνο για τόκους, πάνω από 8 δις ευρώ, δηλαδή, περισσότερα απ’ όσα δίνονται για την άμυνα. Η εκποίηση των υποδομών και των στρατηγικών επιχειρήσεων της χώρας, που αναφέρεται στη Διακήρυξη, δεν έγινε για την αποτελεσματικότερη λειτουργία τους, αλλά για να αποπληρωθεί μέρος του χρέους. Αυτά ή δεν τα ξέρουν οι «91» ή τα θεωρούν δευτερεύοντα και άνευ σημασίας;

Στη Διακήρυξη, μεταξύ άλλων, αναφέρεται ότι: «Η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να ανακτήσει την παραγωγική της ικανότητα. Με τα κατάλληλα χρηματοδοτικά εργαλεία, σύγχρονη τεχνολογία και κρατική αρωγή μπορεί να αναγεννηθεί η γεωργία, βιοτεχνία, βιομηχανία ώστε η χώρα να αποκτήσει διατροφική ασφάλεια, κάλυψη των βασικών αναγκών και εξαγωγική δυναμική». Μπορούν όμως να γίνουν αυτά μέσα στην ΕΕ;

Οι «91» γνωρίζουν άραγε για την Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) που απαγορεύει τις εθνικές επιδοτήσεις σ’ όλα τα βασικά γεωργικά προϊόντα, επιβάλει ποσοστώσεις σε πολλά απ’ αυτά και δίνει ενισχύσεις για αναπροσανατολισμό της παραγωγής;

Οι «91» γνωρίζουν άραγε για την άρση της δασμολογικής προστασίας που άρχισε με την είσοδο της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ και συνεχίστηκε με την ουσιαστική κατάργηση της «κοινοτικής προτίμησης»; Οι ελληνικές βιοτεχνίες και βιομηχανίες συρρικνώθηκαν και ορισμένοι κλάδοι εξαφανίστηκαν όταν άρχισαν οι ελεύθερες εισαγωγές στην αρχή από την Ευρώπη και στη συνέχεια από την Κίνα, το Πακιστάν, την Τουρκία, την Αίγυπτο και άλλες χώρες χαμηλού κόστους. Ποια «χρηματοδοτικά εργαλεία» και «κρατική αρωγή» μπορεί να υπάρξουν όταν στην ΕΕ απαγορεύονται οι επιδοτήσεις που υποτίθεται ότι νοθεύουν τον υγιή ανταγωνισμό της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς;

Ο Ντόναλντ Τραμπ επιβάλει δασμούς στις αμερικανικές εισαγωγές προκειμένου να αναζωογονήσει την εγχώρια παραγωγή. Η Ελλάδα δεν μπορεί να κάνει κάτι ανάλογο γιατί δεσμεύεται από τις συμφωνίες του κοινού δασμολογίου που έχουν υπογράψει οι Βρυξέλλες με τις άλλες χώρες.

Το σημαντικότερο όμως, που θέλουν να αγνοούν οι συντάκτες της Διακήρυξης, είναι ότι η Ελλάδα έχει εκχωρήσει τη νομισματική ανεξαρτησία της στην ΕΚΤ, η οποία εκδίδει το νόμισμα που εμείς απλώς χρησιμοποιούμε. Χωρίς δικό της νόμισμα μια χώρα δεν μπορεί να χρηματοδοτεί την οικονομία της παρά μόνο με νέα δάνεια.

Αλήθεια, ποια επανεκκίνηση και μάλιστα με όραμα και σχέδιο, όπως λένε, μπορεί να γίνει στη χώρα μας όταν αυτή δεν διαθέτει ανεξάρτητη νομισματική, ούτε δημοσιονομική, ούτε δασμολογική και ούτε επενδυτική πολιτική; Καμιά αναφορά μέσα στη Διακήρυξη δεν προβλέπει το σπάσιμο των αλυσίδων της εξάρτησης και την ανάκτηση, μέρους έστω, της εθνικής κυριαρχίας. Οι «91» θέλουν να κάνουν ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά.

Ο Αντώνης Σαμαράς μπορεί να κάνει κόμμα, κάποιοι από τους «91» μπορεί να γίνουν βουλευτές ή και υπουργοί, αλλά, όταν βρεθούν μπροστά στη αμείλικτη πραγματικότητα τότε θα κάνουν μια κυβίστηση ανάλογη με αυτήν που έκανε ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Δυστυχώς η Διακήρυξη των «91» στερείται ολιστικής θεώρησης του ελληνικού προβλήματος. Με ορισμένες επί μέρους προτάσεις μπορείς να κερδίσεις κάποιες υπογραφές και ίσως κάποιους ψήφους αύριο, δεν μπορείς όμως να ανατρέψεις την πορεία συρρίκνωσης και παρακμής της Πατρίδας.

Υ.Γ. Στη Διακήρυξη δεν περιλαμβάνεται καμιά αναφορά στην Κύπρο και την επιδιωκόμενη από ελληνικής πλευράς Διζωνική-Δικοινωτική Ομοσπονδία. Επίσης δεν περιλαμβάνεται καμιά αναφορά στις γερμανικές οφειλές από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (κατοχικό δάνειο, επανορθώσεις υλικών καταστροφών και αποζημιώσεις θυμάτων). Πρόκειται για λάθος ή συνειδητή παράλειψη;

Πηγή: ellinikiantistasi.gr

Ο πόλεμος που έρχεται - Άραγε το πολιτικό σύστημα σε Αθήνα και Λευκωσία έχει συναίσθηση του κινδύνου; - Ο Ελληνισμός ως «γεωπολιτικό φάντασμα» (!)

20.5.25

Από τους δυόμιση πολέμους στον έναν

Του Νίκου Ιγγλέση

Από τη δεκαετία του ’80 το Γενικό Επιτελείο της Τουρκίας σχεδίασε και διέταξε τις δυνάμεις του με τρόπο ώστε να μπορεί να διεξάγει αποτελεσματικά και νικηφόρα δυόμιση πολέμους ταυτοχρόνως.

Ο πρώτος πόλεμος θα ήταν κατά της Ελλάδας και συνακόλουθα της ελεύθερης Κύπρου. Ο δεύτερος πόλεμος θα ήταν κατά της Συρίας και ο «μισός πόλεμος» κατά των Κούρδων μαχητών του PKK.

Η Συρία

Σήμερα, μετά 14 χρόνια εμφυλίου πολέμου και ξένων επεμβάσεων, το μεγαλύτερο μέρος της Συρίας βρίσκεται υπό τον έλεγχο της Τουρκίας. Οι ομάδες των τζιχαντιστών υπό τον Αχμέντ αλ Σαράα, αφού εξοπλίστηκαν, εκπαιδεύτηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από την Τουρκία και ορισμένες αραβικές χώρες, κατέλαβαν τη Δαμασκό το Δεκέμβριο του 2024. Το καθεστώς του πρώην προέδρου Άσαντ, που στήριζαν η Ρωσία και το Ιράν μαζί με τον πληρεξούσιό του τη Χεσμπολάχ, κατέρρευσε. Το Ισραήλ είδε την άμεση ιρανική απειλή να απομακρύνεται από τα σύνορά του, ενώ οι ΗΠΑ και ΕΕ εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για τη γεωπολιτική αλλαγή.

Όλες οι Μεγάλες Δυνάμεις, αλλά και τα σοβαρά κράτη, διακρίνονται στην εξωτερική πολιτική τους από ορθολογισμό και ρεαλισμό. Ο πρώην επικηρυγμένος τρομοκράτης αλ Σαράα έγινε δεκτός στο Παρίσι από τον πρόεδρο Μακρόν και συναντήθηκε με τον Ντόναλντ Τραμπ στη Σαουδική Αραβία. Η ΕΕ και οι ΗΠΑ ανήγγειλαν την άρση των κυρώσεων, που είχαν επιβληθεί στο προηγούμενο καθεστώς ώστε να γίνει δυνατή η ανοικοδόμηση της Συρίας. Η στρατηγική της Τουρκίας στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία και νομιμοποιείται από τους διεθνώς δρώντες στην περιοχή. Μόνο το Ισραήλ, που βλέπει μια νέα απειλή να αναδύεται στα σύνορά του, εξακολουθεί να πραγματοποιεί στρατιωτικές επιχειρήσεις στο συριακό έδαφος.

Οι Κούρδοι

Από το 1984 το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) ξεκίνησε ένοπλο αγώνα κατά του τουρκικού κράτους με στόχο την εθνική αυτοδιάθεση των Κούρδων. Κατά διαστήματα οι συγκρούσεις ήταν έντονες με εκατοντάδες νεκρούς και από τις δύο πλευρές. Με τουρκικές πιέσεις το PKK χαρακτηρίστηκε τρομοκρατική οργάνωση από την ΕΕ, τις ΗΠΑ και άλλες χώρες. Το 1999 η Κυβέρνηση των Σημίτη-Πάγκαλου παρέδωσε, στην ελληνική πρεσβεία στο Ναϊρόμπι, τον ηγέτη του PKK Αμπντουλάχ Οτσαλάν σε πράκτορες των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών (MIT). Επί 26 χρόνια ο Οτσαλάν βρίσκεται φυλακισμένος, με ποινή ισοβίων, στη φυλακή υψίστης ασφαλείας στη νησίδα Ιμραλί της Θάλασσας του Μαρμαρά.

Πριν λίγες ημέρες, στις 12 Μαΐου 2025, το Συνέδριο του PKK, αφού είχε προηγηθεί δημόσια έκκληση του έγκλειστου Οτσαλάν, ανακοίνωσε την οριστική παύση της ένοπλης δράσης, εκτιμώντας ότι: «Ο αγώνας ολοκλήρωσε την ιστορική αποστολή του». Απομένει η κουρδική οντότητα στη βορειοανατολική Συρία (DYP/YPG) που έχει ήδη ανακοινώσει συμφωνία για την ένταξη των ενόπλων δυνάμεών της στον υπό σύσταση νέο στρατό της Δαμασκού του Αχμέντ αλ Σαράα. Η ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας θα αποτελέσει την πλήρη εξουδετέρωση της κουρδικής απειλής για την τουρκική εδαφική ακεραιότητα. Άλλος ένας τουρκικός θρίαμβος.

Η Ελλάδα και η Κύπρος

Τώρα πια έμεινε μόνο ένας από τους άλλοτε δυόμιση πολέμους για το πολιτικό και στρατιωτικό επιτελείο της νέο-οθωμανικής Τουρκίας, αυτός με τον Ελληνισμό. Το έδαφος προετοιμάζεται εδώ και δεκαετίες. Εισβολή και κατοχή της Βόρειας Κύπρου το 1974. Αμφισβήτηση του εναέριου χώρου των 10 ν.μ. από τη δεκαετία του ’70. Ανακήρυξη της κατεχόμενης ζώνης στην Κύπρο σε ανεξάρτητο κράτος το 1983. Αιτία πολέμου (casus belli) αν η Ελλάδα επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της πέραν από τα 6 ν.μ. στο Αιγαίο το 1995. Ίμια το 1996. Ανακήρυξη της «Γαλάζιας Πατρίδας» που χωρίζει το Αιγαίο στη μέση. Τουρκολιβυκό Μνημόνιο το 2019. Διακήρυξη των Αθηνών το 2023 με την οποία η Ελλάδα ανέλαβε τη δέσμευση ότι δε θα προβεί σε καμία ενέργεια που θα ενοχλεί την Τουρκία στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο και πολλά άλλα.

Άραγε το πολιτικό σύστημα σε Αθήνα και Λευκωσία έχει συναίσθηση του επερχόμενου κινδύνου ή απλά προσπαθεί να διαχειριστεί, για εσωτερικούς επικοινωνιακούς λόγους, τις κατά διαστήματα τουρκικές προκλήσεις; Άραγε αντιλαμβάνονται ότι ο χρόνος λειτουργεί για τα τουρκικά συμφέροντα; Η Τουρκία αναγνωρίζεται ήδη ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη της πρόσω Ανατολής με καθοριστική επιρροή από τον Καύκασο, τον Εύξεινο Πόντο και τα Βαλκάνια μέχρι τη Λιβύη και τη Σομαλία. Όλες οι Μεγάλες Δυνάμεις και τα περιφερειακά κράτη είναι υποχρεωμένα να συνδιαλαγούν μαζί της, όπως επιβάλλει ο γεωπολιτικός ρεαλισμός. Ένα «δούναι και λαβείν» εξελίσσεται με τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τη Ρωσία, τις αραβικές χώρες και πολλούς άλλους.

Το ερώτημα είναι αν ο Ελληνισμός διαθέτει «Υψηλή Στρατηγική» αν, δηλαδή, αντιλαμβάνεται το μέγεθος του κινδύνου και οργανώνει την άμυνά του. Αν διαθέτει εθνικό όραμα.

– Πώς εξηγείται ότι κηρύξαμε ουσιαστικά τον πόλεμο στη Ρωσία, στέλνοντας όπλα στην Ουκρανία, αλλά, χαριεντιζόμαστε, σε κάθε ευκαιρία, με τους Τούρκους που κατέχουν το 37% της Κυπριακής Δημοκρατίας και μας απειλούν με πόλεμο;

– Πώς εξηγείται ότι δαπανούμε μόλις το 3% του ΑΕΠ μας για αμυντικές δαπάνες όταν η Πολωνία, μέλος του ΝΑΤΟ, που θεωρεί ότι απειλείται από τη Ρωσία, δαπανάει το 4,7% και το Ισραήλ το 5,6% του ΑΕΠ;

– Πώς εξηγείται ότι έχουμε στείλει μια πυροβολαρχία αντιαεροπορικών πυραύλων Patriot στη Σαουδική Αραβία και όχι στην Κύπρο;

– Πώς εξηγείται ότι οι κυβερνήσεις σε Αθήνα και Λευκωσία επιδιώκουν τη λύση του Κυπριακού με τη μορφή μιας Διζωνικής-Δικοινωτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) που, μέσω του, με δικαίωμα veto, τουρκοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου, θα οδηγήσει όλη την Κύπρο υπό το γεωπολιτικό έλεγχο της Τουρκίας; Πέραν του ότι η Άγκυρα ζητάει την εκ των προτέρων αναγνώριση της κατεχόμενης περιοχής ως ανεξάρτητου κράτους (κυρίαρχη ισότητα).

– Πώς εξηγείται ότι δεν τολμούμε να κλείσουμε τους κόλπους με ευθείες γραμμές βάσης και να επεκτείνουμε τα χωρικά ύδατά μας στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο, όπως μας δίνει το δικαίωμα το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας; Κατά τα άλλα δηλώνουμε ότι είμαστε υπέρ του Διεθνούς Δικαίου.

– Πώς εξηγείται ότι δεν τολμούμε να ανακηρύξουμε τη συνολική ελληνική ΑΟΖ και να την οριοθετήσουμε με αυτήν της Κυπριακής Δημοκρατίας, όταν η Τουρκία οριοθέτησε παράνομα υφαλοκρηπίδα με την κατεχόμενη ζώνη και υπέγραψε το παράνομο, κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, τουρκολιβυκό Μνημόνιο;

– Πώς εξηγείται ότι δεν τολμάμε να προχωρήσουμε στην πόντιση του καλωδίου μεταξύ Κρήτης και Κύπρου;

– Πώς εξηγείται ότι η ελληνική Κυβέρνηση δεν έχει χαράξει θαλάσσια τεμάχια στην οριοθετημένη ΑΟΖ με την Αίγυπτο ώστε να τα δώσει, στη συνέχεια, προς έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων;

– Πώς εξηγείται ότι ανακοινώσαμε, μετά από πιέσεις της ΕΕ, ένα Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό που πέραν των 6 ν.μ. στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο περιλαμβάνει το βυθό (υφαλοκρηπίδα) αλλά όχι τη θάλασσα πάνω από αυτόν; Τι είδους θαλάσσια χωροταξία είναι αυτή χωρίς τη θάλασσα;

– Πώς εξηγείται ότι το ενιαίο θαλάσσιο πάρκο που ανακοινώθηκε στο Αιγαίο, στη συνέχεια κατακερματίστηκε ώστε να μην περιλαμβάνει θαλάσσιες περιοχές πέραν των χωρικών υδάτων;

Τι να πρωτοθυμηθεί και τι να καταγράψει κανείς;

Όλα τα ανωτέρω καταδεικνύουν όχι απλώς την πλήρη αποτυχία της ακολουθούμενης, μέχρι σήμερα, κατευναστικής πολιτικής, αλλά ότι μας έχουν οδηγήσει σε γεωπολιτική ανυπαρξία. Όπως επιτυχώς λέει ο καθηγητής της Σχολής Ευελπίδων Κώστας Γρίβας, η Ελλάδα έχει γίνει ένα «γεωπολιτικό φάντασμα».

Η Τουρκία απαλλαγμένη πλέον από το συριακό και κουρδικό πρόβλημα θα στρέψει όλη την ισχύ της κατά της Ελλάδας που αποτελεί το ισχυρότερο κράτος στα σύνορά της. Η αλυσίδα των ελληνικών νησιών από τη Σαμοθράκη μέχρι το Καστελλόριζο και την Κύπρο είναι ήδη στο στόχαστρό της. Η Τουρκία πρέπει να σπάσει αυτή την αλυσίδα για να ελέγξει τις θάλασσες γύρω απ’ αυτήν. Τι δεν καταλαβαίνει το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα σε Αθήνα και Λευκωσία; Μόνο ενδοτικοί ή αφελείς μπορούν να προσδοκούν ότι με συνομιλίες, διαπραγματεύσεις και μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης θα καταλαγιάσει «η όρεξη του θηρίου». Απλώς απενοχοποιούν και άρα ισχυροποιούν την Τουρκία.

Υ.Γ. Η γεωπολιτική ανυπαρξία της Ελλάδας προβληματίζει και αποθαρρύνει τους όποιους εν δυνάμει συμμάχους. Κανένας δεν θα μας συνδράμει αν εμείς δεν ξέρουμε τι ακριβώς επιδιώκουμε. Οι σύμμαχοι αξίζουν όσο αξίζουμε εμείς για τους συμμάχους.

Πηγή: ellinikiantistasi.gr φωτο protagon.gr

Ένας ανάπηρος Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός

25.4.25

Του Νίκου Ιγγλέση

Τι είδους είναι και ποια αξιοπιστία μπορεί να έχει ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός (ΘΧΣ) που ανακοίνωσε, τις παραμονές του Πάσχα, η ελληνική Κυβέρνηση όταν δεν περιλαμβάνει το ήμισυ περίπου (49%) της θάλασσας του Αιγαίου και το μεγαλύτερο μέρος της θάλασσας στην Ανατολική Μεσόγειο, νότια της Κρήτης και του Καστελόριζου;

Γιατί η Κυβέρνηση αναφέρεται «σε απώτατα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας» και όχι σε απώτατα όρια της ελληνικής ΑΟΖ, οπότε θα περιελάμβανε και τα θαλάσσια ύδατα πάνω από την υφαλοκρηπίδα;

Γιατί «σε απώτατα όρια» και όχι «στα όρια»; Μήπως γιατί, μετά από μελλοντικές διαπραγματεύσεις, αυτά τα όρια θα συρρικνωθούν;

Γιατί η Κυβέρνηση δεν τολμάει να ανακηρύξει (όχι οριοθετήσει) τη συνολική ελληνική ΑΟΖ, με βάση τη μέση γραμμή, σύμφωνα με το νόμο 4001/2011(νόμος Μανιάτη);

Γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία τόλμησε, εκτός από τις οριοθετήσεις με Αίγυπτο, Ισραήλ και Λίβανο (δεν έχει επικυρωθεί), να ανακηρύξει τη συνολική ΑΟΖ της που περιλαμβάνει και το σύνολο των κατεχόμενων ακτών της;

Γιατί η Τουρκία μπορεί να διεκδικεί, πολιτικά, διπλωματικά και στρατιωτικά επί του πεδίου, την παράνομη, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), δική της ΑΟΖ που αποκαλεί «Γαλάζια Πατρίδα»;

Η Κυβέρνηση, με την κατάθεση ενός χάρτη για το Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό (ΘΧΣ), αποσκοπεί:

Πρώτον, να αποφύγει το πρόστιμο από την Κομισιόν, μετά την καταδίκη της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, για τη μεγάλη καθυστέρηση στη θέσπιση του ΘΧΣ.

Δεύτερον, να εμφανιστεί στο εσωτερικό ότι υπερασπίζεται την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο, μετά το διαρκές φιάσκο με το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο.

Τρίτον, να διασφαλίσει τη συνέχιση της κατευναστικής πολιτικής έναντι της Τουρκίας στο πλαίσιο της «Διακήρυξης των Αθηνών» που υπέγραψαν, το Δεκέμβριο του 2023, οι κ. Μητσοτάκης – Ερντογάν.

Η κατάθεση του «ανάπηρου» χάρτη, με τις υποσημειώσεις του, για το ΘΧΣ έδωσε την ευκαιρία για πανηγυρισμούς. Στελέχη της Κυβέρνησης, βουλευτές, ακαδημαϊκοί, αναλυτές και δημοσιογράφοι ενθουσιάστηκαν. Κάποιοι μίλησαν για «ιστορικής σημασίας στρατηγική κίνηση». Άλλοι εξέφρασαν την απόλυτη ικανοποίησή τους γιατί στο χάρτη περιλαμβάνεται το Καστελόριζο και ιδιαίτερα η νησίδα Στρογγύλη (λες και μπορούσαν να σβηστούν από το χάρτη). Ορισμένοι άλλοι είπαν ότι ουσιαστικά ανακηρύξαμε ή και οριοθετήσαμε την πολυπόθητη ΑΟΖ. Οι περισσότεροι απ’ όλους αυτούς δεν γνωρίζουν το θέμα και δεν ξέρουν για τι μιλούν. Οι υπόλοιποι προπαγανδίζουν το κυβερνητικό αφήγημα.

Σύμφωνα με την Οδηγία 2014/89 της ΕΕ, ο ΘΧΣ αποσκοπεί σε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση και διαχείριση του όλου θαλάσσιου χώρου στον οποίο κάθε κράτος-μέλος ασκεί κυριαρχία ή διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα και περιλαμβάνει:

1.Τις περιοχές αλιείας.

2.Τις περιοχές υδατοκαλλιέργειας.

3.Τις εγκαταστάσεις, τις υποδομές και τα υποθαλάσσια έργα για την έρευνα, την εκμετάλλευση και την εξόρυξη υδρογονανθράκων και άλλων ενεργειακών πόρων, πρώτων υλών, ορυκτών και αδρανών υλικών.

4.Την παραγωγή ενέργειας από ΑΠΕ και συμβατικές πηγές.

5.Τις διαδρομές υποβρυχίων αγωγών και καλωδίων.

6.Τις περιοχές στρατιωτικών ασκήσεων.

7.Τις λιμενικές εγκαταστάσεις και τις οδούς θαλασσίων μεταφορών.

8.Τις προστατευόμενες περιοχές (θαλάσσια πάρκα κλπ)

9.Τους ενάλιους αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία.

Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός δεν αποτελεί ούτε ανακήρυξη ούτε οριοθέτηση ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδας, αλλά για να εφαρμοστεί απαιτεί καθορισμό των θαλασσίων ζωνών εντός των οποίων θα υλοποιηθεί.

Η τουρκική πλευρά δημοσίευσε τον ανωτέρω ανεπίσημο χάρτη ΘΧΣ την ίδια ημέρα που ανακοινώθηκε ο ελληνικός

Τι δεν περιλαμβάνει ο ελληνικός χάρτης για το ΘΧΣ

Ο χάρτης που δημοσιοποίησε η Κυβέρνηση δεν προβλέπει:

α) Το κλείσιμο των κόλπων όπως του Μεσσηνιακού, Λακωνικού, Αργολικού, Σαρωνικού, Θερμαϊκού, Τορωναίου ((Κασσάνδρας),Σιγγιτικού (Αγ. Όρους), Κισάμου (Χανίων), Μυραμπέλλου (Αγ. Νικολάου) κ.α. με ευθείες γραμμές βάσης. Αν συνέβαινε αυτό θα επεκτεινόντουσαν τα χωρικά ύδατα, ακόμα και αυτά των 6 ν.μ., προς τα διεθνή ύδατα.

β) Την επέκταση των χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ν.μ. η οποία παραπέμπεται για μια ακόμη φορά στις «ελληνικές καλένδες». Στο μέλλον και θα δούμε.

γ) Την ανακήρυξη με συντεταγμένες των ορίων της συνολικής ελληνικής ΑΟΖ όπως αποτυπώνεται στον ευρωπαϊκό χάρτη της Σεβίλλης. Αντί αυτού, προτιμήθηκε ο καθορισμός των απώτατων ορίων της υφαλοκρηπίδας.

Συνέπεια όλων των ανωτέρω είναι ότι μια σειρά από θαλάσσιες δραστηριότητες, όπως π.χ. η αλιεία, να μην μπορούν να χωροθετηθούν γιατί λαμβάνουν χώρα σε διεθνή ύδατα, πέραν των 6 ν.μ. και των δύο περιοχών όπου έχει οριοθετηθεί ΑΟΖ με την Ιταλία και μερική με την Αίγυπτο.

Η Οδηγία για το Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό αποτελούσε «παράθυρο ευκαιρίας» για την Ελλάδα να ανακηρύξει, με την κάλυψη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη συνολική ΑΟΖ της, όπως έχει πράξει η Κυπριακή Δημοκρατία. Η φοβική κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπόρεσε δυστυχώς να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία. Κρίμα για την Ελλάδα.

Υ.Γ. Ο νόμος 4001 του 2011 (νόμος Μανιάτη) αναφέρει ότι: «Ελλείψει συμφωνίας οριοθέτησης με γειτονικά κράτη των οποίων οι ακτές είναι παρακείμενες ή αντικείμενες με τις ελληνικές, το εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας ή της ΑΟΖ (εφ’ ης κηρυχθεί) είναι η μέση γραμμή». Αυτό το «εφ’ ης κηρυχθεί» παραμένει από τότε το ζητούμενο.

Πηγή: ellinikiantistasi.gr

Διαλύοντας το ΝΑΤΟ

10.3.25

Του Νίκου Ιγγλέση

Το παλαιό όνειρο κάθε αριστερού για τη διάλυση του ιμπεριαλιστικού ΝΑΤΟ φαίνεται να γίνεται πραγματικότητα. Αυτουργοί της διάλυσης, ένας «ακροδεξιός – ρατσιστής» στην Ουάσινγκτον και μια γκλομπαλιστική «Συμμαχία των Προθύμων» στην Ευρώπης που στηρίζει ένα «νεοναζί» στο Κίεβο. Όλες οι σταθερές στη διεθνή σκηνή καταρρέουν. Οι παλιοί εχθροί γίνονται φίλοι και οι παλιοί σύμμαχοι αντίπαλοι. Το απόλυτο μπάχαλο και όλοι «χαμένοι στη μετάφραση» προσπαθούν να κατανοήσουν τι συμβαίνει.

Ο Τραμπ θέλει να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία και να έλθει σε συνδιαλλαγή με τον Πούτιν για να ομαλοποιηθούν οι διακρατικές σχέσεις των δύο μεγάλων δυνάμεων. Γι’ αυτό πάγωσε τη στρατιωτική, πληροφοριακή (δορυφορική) και οικονομική συνδρομή προς το Κίεβο.

Αντίθετα, οι ηγέτες των περισσότερων κρατών της Ευρώπης θεωρούν τη Ρωσία ως τη μέγιστη απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και επιδιώκουν, μέσω της συνέχισης του πολέμου, να αποκατασταθεί η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας, δηλαδή, να ηττηθούν επί του πεδίου οι ρωσικές δυνάμεις. Θέλουν να διατηρηθεί η απομόνωση της Ρωσίας. Γι’ αυτό αποφάσισαν να εντείνουν τη βοήθεια που χορηγούν στο Κίεβο προκειμένου να υποκαταστήσουν την αμερικανική. Μόνο εφέτος, αποφασίστηκε θα δοθούν στην Ουκρανία 30,6 δις ευρώ ως οικονομική βοήθεια, πέραν της στρατιωτικής.

Παράλληλα αποφάσισαν να αυξήσουν τους εξοπλισμούς τους ώστε, ως Ευρώπη, να αποκτήσουν αποτρεπτική ισχύ ανεξάρτητη από τις ΗΠΑ. Να αποκτήσουν, δηλαδή, στρατηγική αυτονομία. Ο Εμμανουέλ Μακρόν μάλιστα εγγυήθηκε την πυρηνική αποτροπή της Ευρώπης με τα, περιορισμένου αριθμού, πυρηνικά της Γαλλίας. Έτσι, η Βορειοατλαντική Συμμαχία διχάστηκε πάνω στο μείζον θέμα του πολέμου στην Ουκρανία. Ένα μικρότερο και αδύναμο ευρωπαϊκό «ΝΑΤΟ Β΄» είναι υπό εκκόλαψη χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ.

Το ΝΑΤΟ δημιουργήθηκε μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για να αντιμετωπίσει την υποτιθέμενη απειλή της Σοβιετικής Ένωσης και των ανατολικο-ευρωπαίων συμμάχων της, οι οποίοι σε απάντηση δημιούργησαν, στη συνέχεια, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων το 1990-91 το ΝΑΤΟ δεν είχε άλλο αντικείμενο ύπαρξης παρά μόνο να ενσωματώνει σταδιακά στους κόλπους του τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και να απωθεί ανατολικότερα τη ρωσική επιρροή. Ήταν «εγκεφαλικά νεκρό» όπως είχε πει ο Εμμανουέλ Μακρόν.

Μέχρι που ήρθε, το 2022, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία για να μην ενταχθεί και αυτή στο ΝΑΤΟ. Οι εξελίξεις αναζωογόνησαν τη Συμμαχία. Είχε πάλι λόγο ύπαρξης, τη ρωσική απειλή, όπως παλαιότερα την κομμουνιστική απειλή. Απέκτησε και δύο νέα μέλη, τη Σουηδία και τη Φιλανδία. Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή της ανάληψης της εξουσίας από τον Ντόναλντ Τραμπ.

Η υπεράσπιση της ενότητας της Ουκρανίας και η φθορά της Ρωσίας δεν αποτελούν πλέον προτεραιότητα των Αμερικανών. Αυτό που τους ενδιαφέρει πρωτίστως είναι να αποδιοργανώσουν τον άξονα Κίνας – Ρωσίας και να αποτρέψουν την εξάρτηση της τελευταίας από τον ασιατικό γίγαντα. Πρόκειται για κάτι αντίστοιχο της διπλωματίας του «πινγκ-πονγκ», στις αρχές της δεκαετίας του ’70, που οδήγησε στην επίσκεψη, το 1972, του Προέδρου Νίξον στο Πεκίνο και την αποκατάσταση των σινο-αμερικανικών σχέσεων με στόχο την αποδυνάμωση του άξονα Σοβιετικής Ένωσης – Κίνας. Ο Τραμπ εφαρμόζει τώρα μια ανάλογη διπλωματία του «πινγκ-πονγκ» προς τη Ρωσική Ομοσπονδία, με «μπαλάκι» την Ουκρανία. Μεγάλα γεωστρατηγικά παιχνίδια που, όμως, πίσω τους κρύβουν δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες, αυτήν της εθνομηδενιστικής παγκοσμιοποίησης και αυτήν του πατριωτικού εθνικού συμφέροντος. Οι Τραμπ και Πούτιν θεωρούνται, εξ’ άλλου, αντίπαλοι της παγκοσμιοποίησης.

ReArm Europe και από πού θα βρεθούν τα λεφτά

Το έκτακτο Συμβούλιο Κορυφής της ΕΕ που συνήλθε την περασμένη Πέμπτη (6-3-25), σε κλίμα πανικού, αποφάσισε να αυξηθούν οι αμυντικές δαπάνες των κρατών-μελών κατά 800 δισεκατομμύρια ευρώ τα προσεχή χρόνια. Το θέμα είναι πού θα βρεθούν αυτά τα χρήματα δεδομένων των περιοριστικών κανόνων που ισχύουν για τη ζώνη του ευρώ.

Έτσι αποφασίστηκε τα 650 δις, ή το 81% του συνολικού ποσού, να προέλθει από την αύξηση των αμυντικών δαπανών στους προϋπολογισμούς των κρατών-μελών, τουλάχιστον μέχρι το 2% του ΑΕΠ κάθε χώρας. Επειδή όμως οι περισσότερες χώρες έχουν δημοσιονομικό έλλειμμα αποφασίστηκε η ενεργοποίηση της «ρήτρας διαφυγής» από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, ώστε η αύξηση των ελλειμμάτων να μην επισύρει τις προβλεπόμενες οικονομικές κυρώσεις. Η ενεργοποίηση της «ρήτρας διαφυγής» είχε γίνει και την περίοδο της Covid-19 και είχε οδηγήσει στην εκτίναξη του δημόσιου χρέους όλων των χωρών της ΕΕ. Η αύξηση του χρέους οδηγεί σε αύξηση του ελλείμματος λόγω των υψηλότερων τόκων που πληρώνονται ετησίως από τον προϋπολογισμό.

Σημειώνουμε ότι η Ελλάδα, για το 2025, δεν προβλέπεται να έχει αξιόλογο δημοσιονομικό έλλειμμα (-0,6% του ΑΕΠ) και θα δαπανήσει περίπου το 2,9%% του ΑΕΠ της για αμυντικές δαπάνες λόγω της διαρκούς τουρκικής απειλής. Αν θελήσει, που είναι αναγκαίο, να δαπανήσει περισσότερα για την αμυντική θωράκισή της θα πρέπει να δανειστεί από τις αγορές, εκδίδοντας ομόλογα και αυξάνοντας το χρέος της. Η «ρήτρα διαφυγής» για τις αμυντικές δαπάνες δε δημιουργεί κανένα πρόσθετο δημοσιονομικό χώρο για αύξηση παροχών ή μείωση φόρων όπως παραπλανητικά ισχυρίζονται στελέχη του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης Μητσοτάκη, παραπλανώντας τους πολίτες.

Για το υπόλοιπο ποσό, των 150 από τα 800 δις, θα δημιουργηθεί ένα Ταμείο Άμυνας, ανάλογο με το σημερινό Ταμείο Ανάκαμψης, που θα χορηγεί δάνεια στα κράτη-μέλη. Οι προτεραιότητες χρηματοδότησης του Ταμείου θα είναι: Αεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα, συστήματα πυροβολικού συμπεριλαμβανομένων δυνατοτήτων ακριβείας βαθιάς κρούσης, πυραύλοι και πυρομαχικά, drones και συστήματα anti-drone, στρατηγικοί παράγοντες διευκόλυνσης σε σχέση με την προστασία του διαστήματος και των υποδομών ζωτικής σημασίας, στρατιωτική κινητικότητα, κυβερνοχώρος, τεχνητή νοημοσύνη και ηλεκτρονικός πόλεμος. Αυτό είναι το Σχέδιο Επανεξοπλισμού της Ευρώπης που καταρτίστηκε από την Κομισιόν και εγκρίθηκε από τη Σύνοδο Κορυφής.

Είναι βέβαιον ότι τη «μερίδα του λέοντος» από τα δάνεια των 150 δις ευρώ θα πάρουν εκείνες οι χώρες της ΕΕ που έχουν μεγάλες αμυντικές βιομηχανίες με προηγμένη τεχνολογία. Αυτές οι χώρες είναι η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Σουηδία και ίσως και κάποιες ακόμη. Για την Ελλάδα ίσως περισσέψουν κάποια ψίχουλα αφού έχουμε απαξιώσει, πλην μιας εξαιρέσεως, την άλλοτε αξιόλογη αμυντική βιομηχανία μας. Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο.

Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα και η Πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, μετά τη λήξη της Συνόδου Κορυφής, ενημέρωσαν για τις αποφάσεις που ελήφθησαν τη Βρετανία, την Τουρκία, τη Νορβηγία και την Ισλανδία, ως συμμαχικές χώρες μέλη του ΝΑΤΟ. Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μετά την ενημέρωση, δήλωσε: «Είναι προς το αμοιβαίο συμφέρον όλα τα βήματα που αφορούν την ευρωπαϊκή ασφάλεια να σχεδιάζονται από κοινού με την Τουρκία. Ας μην ξεχνάμε ότι η ευρωπαϊκή ασφάλεια δεν αφορά μόνο τα κράτη-μέλη της ΕΕ. Είναι ένα θέμα που αφορά όλους τους ευρωπαίους συμμάχους».

Η τουρκική απαίτηση φαντάζει απόλυτα λογική για τους εταίρους μας στην ΕΕ. Η Τουρκία διαθέτει ήδη μια προηγμένη, σε αρκετούς τομείς, αμυντική βιομηχανία. Είναι αγοραστής οπλικών συστημάτων και τεχνολογίας, που ενσωματώνει στην παραγωγή της, από τη Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Βρετανία και άλλες χώρες. Ενώ από την πλευρά της, η Ελλάδα την απο-ενοχοποιεί με τα «ήρεμα νερά» και είναι, ακόμη και σήμερα, ένθερμος υποστηρικτής τής ένταξής της στην ΕΕ.

Το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, πολλοί αναλυτές και μεγάλα μέσα ενημέρωσης εμφανίζουν την επιχειρούμενη ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας και ως ενίσχυση της άμυνας του Ελληνισμού απέναντι στην τουρκική απειλή. Πρόκειται για ακόμη μία, μεθοδικά καλλιεργούμενη, αυταπάτη.

Πηγή: ellinikiantistasi.gr

Σανό για αδαείς οι δηλώσεις Γεραπετρίτη σχετικά με τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό

12.2.25

Απίστευτες δηλώσεις Γεραπετρίτη για το Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό

Του Νίκου Ιγγλέση

Είναι απίστευτο, ο υπουργός Εξωτερικών φαίνεται να μη γνωρίζει τί είναι ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός (ΘΧΣ), που επιβάλλεται με Οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ότι αυτός προϋποθέτει καθορισμό του εύρους των χωρικών υδάτων (6 ή 12 ν.μ.) και της εξωτερικής περιμέτρου της συνολικής ΑΟΖ μιας χώρας. Με άλλα λόγια, ο ΘΧΣ απαιτεί κατ’ αρχήν το σαφή ορισμό του θαλάσσιου χώρου στον οποίον θα υλοποιηθεί αυτός ο σχεδιασμός.

Ο κ. Γεραπετρίτης απαντώντας στη Βουλή, σε επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή της «ΝΙΚΗΣ» Τ. Οικονομόπουλου, δήλωσε: «Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι η διαδικασία για την κατάρτιση, εκπόνηση, δημοσίευση του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού δεν συνδέεται με οποιαδήποτε γεωπολιτική αναφορά, δεν έχει να κάνει με τα ζητήματα που αναπτύσσονται σε σχέση με τις συζητήσεις που γίνονται με άλλες χώρες (σ.σ. Τουρκία). Αφορά αμιγώς ένα ζήτημα δικό μας, τεχνικό».

Τώρα, πώς ο καθορισμός του εύρους των χωρικών υδάτων (τουρκικό casus belli) και η ανακήρυξη (όχι οριοθέτηση) της συνολικής ΑΟΖ (τουρκική Γαλάζια Πατρίδα) δεν έχουν γεωπολιτική αναφορά και είναι ένα τεχνικό ζήτημα μόνο ο κ. Γεραπετρίτης μπορεί να μας το εξηγήσει.

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του ο υπουργός Εξωτερικών είπε: «Θέλω να τονίσω ότι ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός δεν αφορά κυριαρχία και κυριαρχικά δικαιώματα, ούτε αλληλεπιδρά με τα δικαιώματα αυτά. Εκείνο που κατεξοχήν αφορά είναι η διάρθρωση της οικονομικής και κοινωνικής ζωής η οποία αναπτύσσεται στα θαλάσσια συμπλέγματα στη χώρα μας».

Όμως ο ΘΧΣ έχει ως πεδίο εφαρμογής τα θαλάσσια ύδατα όπως αυτά ορίζονται βάσει του νόμου 3983/2011 ως: «Τα ύδατα, ο θαλάσσιος βυθός και το υπέδαφος στη θαλάσσια πλευρά τής γραμμής βάσης από την οποίαν μετριέται το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης ως τα όρια της περιοχής όπου η Ελληνική Δημοκρατία ή άλλο κράτος-μέλος έχει κυριαρχικά δικαιώματα ή ασκεί κυριαρχία σύμφωνα με τη Σύμβαση των Η.Ε. για το Δίκαιο της Θάλασσας». Ποια θα είναι αυτά «τα όρια» κ. Γεραπετρίτη; Μήπως μόνο τα σημερινά τα 6 ν.μ. των χωρικών υδάτων;

Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με την οδηγία της ΕΕ ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, εκτός πολλών άλλων (π.χ. αλιεία), περιλαμβάνει τις εγκαταστάσεις, τις υποδομές και τα υποθαλάσσια έργα για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων, άλλων ενεργειακών πόρων και ορυκτών καθώς και τις διαδρομές υποβρυχίων αγωγών και καλωδίων (χαρακτηριστικές οι πρόσφατες περιπτώσεις στην Κάσο και δύο φορές βόρεια του Αγ. Νικολάου στην Κρήτη).

Δεν πιστεύουμε ότι ο κ. Γεραπετρίτης αγνοεί τι εστί Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός, αλλά και αυτό να συμβαίνει το θέμα το γνωρίζει πολύ καλά το υπουργείο των Εξωτερικών. Με τις δηλώσεις του ο υπουργός Εξωτερικών απλώς προσπάθησε να υποβαθμίσει το θέμα και να παραπλανήσει τη Βουλή και τον ελληνικό λαό. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, στο τεράστιας σημασίας αυτό γεωπολιτικό ζήτημα, βρίσκεται, εδώ και καιρό, μπροστά σ’ ένα εφιαλτικό αδιέξοδο. Έχει τρεις επιλογές:

1.Να καταρτίσει το ΘΧΣ σύμφωνα με την Οδηγία, το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ (UNCLOS), εκμεταλλευόμενη ένα σπάνιο «παράθυρο ευκαιρίας» που της προσφέρεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό βέβαια θα προκαλέσει την αντίδραση της Τουρκίας και θα στείλει στον κάλαθο των αχρήστων την πολυδιαφημισμένη Διακήρυξη των Αθηνών (Δεκέμβριος ’23) και την ακολουθούμενη κατευναστική πολιτική.

2.Να καταρτίσει έναν μερικό ΘΧΣ που θα αφορά μόνο το Ιόνιο Πέλαγος, όπου έχει οριοθετηθεί ΑΟΖ με την Ιταλία και την περιοχή της Αν. Μεσογείου όπου έχει γίνει μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο. Για τις υπόλοιπες θαλάσσιες περιοχές ο μερικός αυτός σχεδιασμός θα περιορίζεται στα 6 ν.μ.. Αυτό, πρώτον, θα δικαιώσει τις θέσεις της τουρκικής πλευράς ότι το Αιγαίο Πέλαγος , αλλά και μεγάλο τμήμα της Αν. Μεσογείου, αποτελεί ειδική περίπτωση στην οποίαν δεν έχουν εφαρμογή οι διατάξεις του Δικαίου της Θάλασσας και, δεύτερον, θα προκαλέσει έντονες εσωτερικές αντιδράσεις σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

3.Να εξακολουθήσει να μην κάνει τίποτα, όπως εδώ και τρία χρόνια, παρ’ όλο που ο κ. Γεραπετρίτης δήλωσε ότι: «Η διαδικασία εκκινεί το αμέσως επόμενο διάστημα και θα ολοκληρωθεί εντός εύλογου χρόνου». Πόσα χρόνια είναι «ο εύλογος χρόνος»; Αυτό, της απραξίας, είναι το πιθανότερο σενάριο και ας πληρώνει η χώρα μας πρόστιμο στην ΕΕ για τη φοβική ολιγωρία της. Ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός θα έχει την ίδια τύχη με αυτήν των θαλασσίων πάρκων, τα οποία εξαγγέλθηκαν μεν, αλλά δεν υλοποιήθηκαν δε.

Αναλυτικά για το ΘΧΣ και τoν τελείως διαφορετικό χειρισμό του θέματος από την Κυπριακή Δημοκρατία διαβάστε το άρθρο «Κυβερνητικός Εφιάλτης ο Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός» που δημοσιεύσαμε, στην Ελληνική Αντίσταση, πριν περίπου ένα χρόνο.

Πηγή: ellinikiantistasi.gr

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης στο ελληνοτουρκικό σύστημα

30.9.24

Του Νίκου Ιγγλέση

Η συνάντηση Κ. Μητσοτάκη – Ρ.Τ. Ερντογάν στη Ν. Υόρκη, στις 24-9-24, ήταν η έκτη τούς τελευταίους δεκαπέντε μήνες. Πρόκειται για «πολιτικό έρωτα» μεταξύ των δύο ηγετών, ιδιαίτερα μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών (Δεκέμβριος ’23) ή για το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» όπου το θύμα μέσω ψυχολογικών και συναισθηματικών διεργασιών καταλήγει να ερωτευθεί το θύτη του;

Σε τί αλήθεια αποσκοπούν όλες αυτές οι συναντήσεις, οι συνομιλίες, τα «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης», η λεγόμενη θετική ατζέντα κ.α.; Πού είναι το «παράθυρο ευκαιρίας» που βλέπει η Κυβέρνηση; Ένα είναι βέβαιο: Όλα αυτά δεσμεύουν την Ελλάδα να μην επιχειρήσει να ανατρέψει το, δυσμενές γι’ αυτήν, status quo στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο και απενοχοποιούν, στη διεθνή σκηνή, την αναθεωρητική – επεκτατική Τουρκία.

Ποιά είναι τα διαχρονικά ζητήματα της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης που, κατά την Κυβέρνηση, θα προωθήσει τη λύση τους ο διάλογος;

1) Η Ελλάδα δικαιούται να ασκήσει το μονομερές δικαίωμα που της δίνει το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας να αυξήσει, δηλαδή, τα χωρικά ύδατά της μέχρι τα 12 ν.μ. στο Αιγαίο και την Α. Μεσόγειο και την άρση του, επ’ αυτού, τουρκικού casus belli; Όχι, υποστηρίζει η Άγκυρα.

2) Τα ελληνικά νησιά που μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη δραστηριότητα διαθέτουν την ίδια ΑΟΖ (μέχρι 200ν.μ.) με αυτήν της ηπειρωτικής χώρας, όπως προβλέπεται από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας; Όχι, διαθέτουν μόνο χωρικά ύδατα 6 ν.μ. αντιτείνει η Τουρκία.

3) Τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου δικαιούνται να είναι στρατιωτικοποιημένα γιατί απειλούνται; Θυμίζουμε το «Θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά». Όχι, πρέπει να είναι αποστρατικοποιημένα σύμφωνα με τις Συνθήκες Λωζάνης-Παρισίων, λέει η Τουρκία.

4) Η Ελλάδα μπορεί να καταθέσει στην ΕΕ τους χάρτες του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού, όπως έχει κάνει η Κυπριακή Δημοκρατία; Μια τέτοια ενέργεια θα σήμαινε ανακήρυξη (όχι οριοθέτηση) της συνολικής ελληνικής ΑΟΖ, χωρίς αυτό να προκαλέσει τη σφοδρή τουρκική αντίδραση;

5) Τα Θαλάσσια Πάρκα, που εξαγγέλθηκαν, θα υλοποιηθούν ή ξεχάστηκαν για να μην χαλάσει το θετικό κλίμα; Η Άγκυρα δήλωσε ότι απαιτείται η συναίνεσή της.

6) Το παράνομο, κατά το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, Τουρκολυβικό Μνημόνιο θα ακυρωθεί ή θα παρεμποδίζει την όποια εκμετάλλευση της οριοθετημένης ελληνικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο;

7) Τα αφηγήματα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και των «Γαλάζιων Αιθέρων» αποτελούν ευθεία αμφισβήτηση της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδος. Η Τουρκία διεκδικεί το μισό Αιγαίο, ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού και όλη τη θαλάσσια έκταση μεταξύ Ρόδου και Κύπρου. Μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει αποδεκτό;

8) Στην Κύπρο η Τουρκία ζητάει τη διεθνή αναγνώριση της κατεχόμενης ζώνης ως ανεξάρτητο κράτος. Παράλληλα διακηρύσσει ότι τα κατοχικά στρατεύματά της θα παραμείνουν εσαεί στη νησί. Ο Ελληνισμός μπορεί να το αποδεχτεί;

9) Η μουσουλμανική μειονότητα της Δ. Θράκης που η Άγκυρα, ενάντια στη Συνθήκη της Λωζάνης, αποκαλεί τουρκική, χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια ως «στρατηγική μειονότητα» για την υβριδική αποσταθεροποίηση της Ελλάδας και επέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις της. Η Κυβέρνηση και το υπόλοιπο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δεν αντιδρούν για να μη θυμώσει η Τουρκία.

Όλα αυτά και άλλα σημαντικά ζητήματα προδιαγράφουν το αποτέλεσμα του ελληνοτουρκικού διαλόγου. Η Τουρκία κερδίζει χρόνο και ισχυροποιείται. Η Διακήρυξη των Αθηνών διευκόλυνε την Άγκυρα στην απόκτηση των αμερικανικών F-16 (40 + 80 αεροσκάφη και άφθονα όπλα). Η συνέχιση του διαλόγου διευκολύνει την Τουρκία για την άρση των αμερικανικών κυρώσεων στην πολεμική βιομηχανία της και ίσως στην απόκτηση των F-35. Η Ελλάδα χάνει χρόνο, δεν ασκεί τα νόμιμα δικαιώματά της και δεν ανατρέπει το status quo, στο οποίο έχει εγκλωβιστεί. Η Τουρκία, από την πλευρά της, επιμένει να προβάλλει συνεχώς τις διεκδικήσεις της, όταν απαιτείται τις επιβάλλει δια του καταναγκασμού (π.χ. πρόσφατα στην Κάσο) και στο τέλος θα επικαλεστεί «τις πραγματικότητες επί του πεδίου» ως ένα είδος «χρησικτησίας» για να τις νομιμοποιήσει στη διεθνή σκηνή.

Το Μεταναστευτικό

Η Κυβέρνηση προβάλλει ως επιτυχία του διαλόγου τη συνεργασία με την Τουρκία για τον περιορισμό των μεταναστευτικών ροών. Πρόκειται για προπαγάνδα εσωτερικής κατανάλωσης. Αλήθεια, πώς φτάνουν οι μετανάστες από την Κεντρική Ασία, το Κέρας ή την υποσαχάρια Αφρική στην Τουρκία; Έρχονται περπατώντας; Όχι βέβαια. Φτάνουν με πτήσεις των τουρκικών αερογραμμών (χωρίς visa) στην Κωνσταντινούπολη και από εκεί προωθούνται στον Έβρο και στις ακτές του Αιγαίου. Υπάρχει κανείς αφελής που πιστεύει ότι όλο αυτό το traffic γίνεται εν αγνοία των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, της στρατοχωροφυλακής και της αστυνομίας; Οι διακινητές είναι απλώς τα εκτελεστικά όργανα των υβριδικών επιχειρήσεων της Τουρκίας.

Σύμφωνα με στοιχεία της Frontex το πρώτο οκτάμηνο του 2024 οι μεταναστευτικές ροές από την Α. Μεσόγειο προς την Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 39% (πάνω από 37.000 άτομα). Αντίθετα από την Κεντρική Μεσόγειο προς την Ιταλία μειώθηκαν κατά 64%. Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Ν. Παναγιωτόπουλος, σε πρόσφατη συνέντευξή του, ανέφερε ότι οι ροές, το πρώτο οκτάμηνο αυξήθηκαν, κατά 60%. Ίσως ξέρει κάτι περισσότερο. Αυτοί οι αριθμοί αφορούν όσους εντοπίζονται και καταγράφονται. Χιλιάδες άλλοι διέρχονται λαθραία από τα σύνορα. Κάθε μέρα στον Έβρο και στην Εγνατία οδό συλλαμβάνονται αλλοδαποί και ημεδαποί διακινητές με κλεμμένα αυτοκίνητα να προωθούν λαθρομετανάστες στο εσωτερικό της χώρας. Εκείνος ο φράκτης στον Έβρο προχωράει με «ρυθμό χελώνας».

Αλήθεια, γιατί η Κυβέρνηση δεν αναστέλλει τη χορήγηση ασύλου για έξι μήνες, όπως έκανε η Κυπριακή Δημοκρατία με αποτέλεσμα την κατακόρυφη μείωση των αφίξεων μεταναστών; Αλλά πώς να το κάνει όταν ο πρωθυπουργός έχει δηλώσει ότι είναι ευτυχής που η ελληνική κοινωνία μεταλλάσσεται σε πολυπολιτισμική! Όταν οι Έλληνες, δηλαδή, θα γίνουν μια από τις διάφορες μειονότητες που θα διαβιούν στην ελληνική επικράτεια.

Το Κυπριακό

Ο Νίκος Χριστοδουλίδης πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κράτους διεθνώς αναγνωρισμένου, μέλους του ΟΗΕ, της ΕΕ και άλλων διεθνών οργανισμών παρακαλάει για μια συνάντηση με τον επικεφαλής της αποσχιστικής οντότητας της Βόρειας Κύπρου για να επαναρχίσει ο διάλογος για λύση του Κυπριακού. Μόνο που τη λύση του Κυπριακού δε θα την αποφασίσει ο όποιος Ερσιν Τατάρ αλλά η Άγκυρα. Αν ο Ν. Χριστοδουλίδης ήθελε να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του και ιδιαίτερα το κύρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα έπρεπε να ζητάει διάλογο με τον Ερντογάν. Από κοντά ο Κ. Μητσοτάκης και ο Υπουργός του των Εξωτερικών δηλώνουν ευτυχείς που υπάρχει κινητικότητα στο Κυπριακό. Κινητικότητα για να προκύψει τι; Για να απενοχοποιείται ο εισβολέας και κατακτητής;

Μετά 50 χρόνια κανένα κράτος και κανείς διεθνής οργανισμός δε ζητάει την αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής από την Κύπρο. Όλοι ζητούν διάλογο μεταξύ των δύο κοινοτήτων και αμοιβαίες υποχωρήσεις για την εύρεση της όποιας λύσης. Η Τουρκία είναι στο απυρόβλητο. Εδώ έχουν οδηγήσει τον Ελληνισμό 50 χρόνια κατευναστικής πολιτικής Για αποτροπή, ανάσχεση και απελευθέρωση της κατεχόμενης Κύπρου δε μιλάει ούτε η Αθήνα ούτε η Λευκωσία.

Ο Ερντογάν ζητάει από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ τη διεθνή αναγνώριση ως ανεξάρτητου κράτους των κατεχομένων εδαφών και οι Μητσοτάκης και Χριστοδουλίδης μια Δικοινοτική –Διζωνική Ομοσπονδία που μπορεί να είναι χειρότερη ακόμη και της διχοτόμησης, αφού θα θέσει και τις ελεύθερες περιοχές υπό τον γεωπολιτικό έλεγχο της Τουρκίας.

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση είτε ο Ελληνισμός θα αποδεχτεί όλους τους τουρκικούς όρους είτε η Τουρκία θα πρέπει να υποχρεωθεί να εγκαταλείψει τους γεωστρατηγικούς στόχους της. Μέση λύση δεν υπάρχει, γιατί αν δώσουμε μόνο ορισμένα απ’ όσα απαιτεί η Άγκυρα, «για να μην είμαστε καθημερινά με το δάκτυλο στη σκανδάλη» όπως είπε ο κ. Μητσοτάκης, απλώς θα της ανοίξουμε την όρεξη και για τα υπόλοιπα όντας σε ακόμη πιο αδύναμη θέση. Εκτός αν το «Σύνδρομο της Στοκχόλμης» έχει καταλάβει ολοκληρωτικά το πολιτικό προσωπικό σε Αθήνα και Λευκωσία.

Υ.Γ. 1 Πέρασε ίσως απαρατήρητη η αναφορά του Κ. Μητσοτάκη κατά την ομιλία του στη «Σύνοδο Κορυφής για Το Μέλλον» του ΟΗΕ. Είπε: «Το παγκόσμιο συμφέρον διαπερνά το μεμονωμένο συμφέρον των κρατών». Ποιος αλήθεια ορίζει το παγκόσμιο συμφέρον; Η παγκοσμιοποίηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ, η Σύνοδος του Νταβός ή κάποιος άλλος;

Υ.Γ. 2 Απορεί κανείς με την εμμονή των ελλήνων πολιτικών να μιλούν για ενδεχόμενη οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ με την Τουρκία. Αγνοούν ότι στην ΑΟΖ περιλαμβάνεται και η υφαλοκρηπίδα; Ή εξυπηρετούν την Άγκυρα που δεν έχει επικυρώσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και θέλει οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας ώστε να ισχυριστεί ότι τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας;

Πηγή: ellinikiantistasi.gr

iEpikaira

Η τρωτότητα των ηγεμονικών δυνάμεων

Ο πολυπολικός νέος κόσμος στην ανατολή του 2026

Η γεωστρατηγική των θαλάσσιων πάρκων

Αντί για ανακήρυξη ΑΟΖ έκαναν εξαγγελία Θαλάσσιων Πάρκων

Η απογοητευτική Διακήρυξη των «91»

Ο πόλεμος που έρχεται - Άραγε το πολιτικό σύστημα σε Αθήνα και Λευκωσία έχει συναίσθηση του κινδύνου; - Ο Ελληνισμός ως «γεωπολιτικό φάντασμα» (!)

Ένας ανάπηρος Θαλάσσιος Χωροταξικός Σχεδιασμός

Διαλύοντας το ΝΑΤΟ

Σανό για αδαείς οι δηλώσεις Γεραπετρίτη σχετικά με τον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό

Το σύνδρομο της Στοκχόλμης στο ελληνοτουρκικό σύστημα

IRAN WAR MONITOR

Φόρμα επικοινωνίας